Μπάλα δεν παίζουν οι φανέλες αλλά τα ιδρωμένα σώματα.. 

Χθες στο Καμπ Νου η ομάδα που εμφανίστηκε ως Μπαρτσελόνα ήταν μια θλιβερή σκιά του εαυτού της. Όχι τόσο γιατί ο Τσάβι μεγάλωσε και σερνόταν ή ο Βίγια απόδειξε πόσο ολίγιστος ήταν πάντα για να πάρει απόντος του Μέσι την υπόθεση επίθεση στα πόδια του ή ακόμη ακόμη και το ότι επικρατούσε αναιτιολόγητος πανικός στα κεφάλια του Σες Φάμπεργκας και του Μπάτρας οι οποίοι από κοινού το μόνο που «δημιουργούσαν» ήταν οι ευκαιρίες αντεπίθεσης στην μισητότερη πολυεθνική της υφηλίου, την Μπάγερν.. Άπαντες εξαιρουμένων των Πικέ που έπεσε μαχόμενος, μερικώς του Ινιέστα και του Αλβες που πάλεψαν κατά μόνας με εξόδους του τύπου Μεσολογγίου να περισώσουν ό,τι περισωζόταν από την αξιοπρέπεια της δημοκρατικής ομάδας, ήταν απλώς οι ακτινογραφίες ενός κατ’ όνομα συνόλου που ήταν φανερό πως δεν τρόμαζε πλέον τους αντιπάλους εδώ και καιρό.. Από την αποχώρηση του Γκουαρντιόλα. Οι αυτοματισμοί εξαφανίστηκαν εμπρός στον δυναμισμό των αντίπαλων μαρκαρισμάτων. Οι εμπνεύσεις στο ένας εναντίον ενός βυθίστηκαν στην μαζική άμυνα των παικτών της πολυεθνικής. Ουκ ολίγες ήταν οι φορές που ο Ντάνυ Άλβες έβρισκε ξανά εμπρός του  στην περιφέρεια της αντίπαλης περιοχής τον Ριμπερί, που μόλις είχε προσπεράσει, να τον μαρκάρει ως μπακ από κοινού με τον Αλάμπα. Η φυσική κατάσταση των παικτών της Μπάρτσα εξαντλήθηκε ατιμωρητί μήνες τώρα στις δημόσιες μεταμεσονύκτιες εμφανίσεις τους στα κωλάδικα της Καταλονίας συνέπεια των οποίων χθες ήταν η εύκολη απώλεια της μπάλας και η παραίτηση από κάθε προσπάθεια διεκδίκησής της εκ νέου. Ως εκ τούτων φάνηκε πως δεν κυλούσε στις φλέβες τους το αίμα του πάθους έναντι της ιδέας που εκπροσωπούσαν στο χορτάρι του Καμπ Νου.. Έμοιαζαν έτσι με πρόβατα που οι γερμανοί έβγαλαν στην βοσκή λίγο πριν τα σφάξουν το Πάσχα..