Ουκ εν τη πολυνομία το ευ

Ψάχνοντας για ιδεολογικές προσεγγίσεις

   

Στις 10 Μαΐου  2013, γράφτηκε ιστορία στην «εξωτική» Γουατεμάλα. Για πρώτη φορά στα χρονικά, ένας πρώην δικτάτορας- αρχηγός κράτους, κρίθηκε ένοχος γενοκτονίας από εθνικό δικαστήριο.
 
  Αλλά και η παραπομπή του πρώην ντε φάκτο προέδρου Ζοζέ Εφραίν Ρίος Μόντι και του επικεφαλής της κρατικής ασφάλειας Ροντρίγκες Σάντες, ήταν από μόνα τους ιστορικά πρώτα.  Ωστόσο, η επιτυχής παραπομπή σε δίκη και η καταδίκη, που ενθουσίασε τους διεθνείς παρατηρητές και τις ομάδες προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κράτησε πάρα πολύ λίγο. Η καταδίκη ανατράπηκε από το Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας με ψήφους 3-2, δέκα μόλις ημέρες μετά την καταδικαστική απόφαση. Η νέα ακυρωτική απόφαση δείχνει πόσο «ανεξάρτητη» είναι και σήμερα η Γουατεμάλα…

 
  Η δικαστική διαδικασία για την παραπομπή του Ρίος Μόντι  ξεκίνησε πριν 15 χρόνια. Ακόμα και η Ριγκομπέρτα Μεντσού, (βραβείο Νόμπελ) είχε υποχρεωθεί να καταφύγει σε δικαστήρια στην Ισπανία  (κάτι ανάλογο που είχε γίνει με τον Πινοτσέτ) για να παραπέμψει τον Ρίος Μόντι, και συνεργάτες του στρατηγούς, «για βασανιστήρια, γενοκτονία και κρατική τρομοκρατία».
  Ο Ρίος Μόντι, είχε καταλάβει την εξουσία στη Γουατεμάλα, στις 23 Μαρτίου 1982, όπως συνηθιζόταν την εποχή εκείνη στη Νότια Αμερική, με τη βοήθεια της CIA επί προεδρίας Ρόναλντ Ρήγκαν.  (Κάτι μνήμες που ξυπνά η είδηση…).

   Στο δικαστήριο του Μονάχου, συνεχίζεται η δίκη εναντίον της Μπεάτε Τσέπε, μέλους της νεοναζιστικής οργάνωσης NSU, που κατηγορείται για ρατσιστικές επιθέσεις και τους φόνους εννιά μεταναστών και μιας αστυνομικού. Παράλληλα στην Ομοσπονδιακή βουλή της Γερμανίας διερευνώνται τα «πολιτικά σφάλματα» που καθυστέρησαν τις αρχές κάπου δέκα χρόνια, να οδηγήσουν στα δικαστήρια την υπόθεση…
  Στην Γερμανία, όπου ισχύει αυστηρός αντιναζιστικός νόμος, αλλά ταυτόχρονα  γνωρίζουν άνθηση οι νεοναζιστικές οργανώσεις χάρη στην «ανεκτικότητα» των κομμάτων του αποκαλούμενου δημοκρατικού τόξου.
  Κι ερχόμαστε στο κύριο θέμα των ημερών. Στη χώρα, όπου κατόρθωσε να κερδίσει έδρες στην Βουλή, με βουλευτές να κομπάζουν προκλητικά για τους ύμνους που έχουν κάνει στο ναζισμό, αλλά και τη χούντα των συνταγματαρχών και να διαθέτει ψηφοφόρους όχι μόνο στις περιοχές που «πλήττονται από τους παράνομους μετανάστες», αλλά  και από το μαρτυρικό Δίστομο. Η "Χ. Α" λοιπόν, ενισχυμένη από δημοσκοπική άνοδο καθιστά τους βουλευτές της όλο και πιο προκλητικούς, αφού ενισχύονται και από «αντι-παπαγάλους» δημοσιογράφους, οι οποίοι καλούν τον πρόεδρο βουλευτές της στις εκπομπές τους και τούς χαϊδεύουν.
 
  Φτάσαμε λοιπόν στην στιγμή, που ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ ξύπνησαν από τον ιδεολογικό λήθαργο και προτείνουν αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Το οποίο ωστόσο, προκαλεί ποικίλες αντιδράσεις. Από την πλειοψηφία της ΝΔ που ψάχνουν να βρουν επιχειρήματα όπως «το ισχύον νομικό καθεστώς αρκεί, αλλά μπορεί έστω να συμπληρωθεί», ως το ΚΚΕ που αντιδρά επειδή πιστεύει πως το επίμαχο νομοσχέδιο μπορεί να ενισχύσει την θεωρία «ισοζυγίου των δύο άκρων»…
  Αφού λοιπόν, ο μόνος που καρπούται από την λαϊκή παραζάλη που έχουν προκαλέσει τα απανωτά μέτρα λιτότητας είναι ο στηριζόμενος από δύο αυτοαποκαλούμενα του «αριστερού τόξου» κόμματα,  πρωθυπουργός, έπρεπε κάτι να κάνουν για να διακριθεί –κάποια έστω δήθεν- ιδεολογική διαφορά των εταίρων. Τόσο δυσδιάκριτη στις κυβερνητικές αποφάσεις. Ιδιαίτερα όσες είχαν σχέση με τις εργασιακές σχέσεις. Με πρόσχημα τις εντολές της τρόϊκα.
 
  Έτσι τώρα για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, έχουμε τις «πιέσεις» της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως μετέδωσε χτες η Νρόιτσε Βέλε, σε εκδήλωση του ιδρύματος Φρίντριχ Έμπερτ για την ευρωπαϊκή ακροδεξιά η επίτροπος Σεσίλια  Μάλμστρομ ζήτησε από την ελληνική κυβέρνηση την υπερψήφιση νόμου για την καταπολέμηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας. Την άποψή της συμμερίζεται και ο σοαιαλιστής πρόεδρος του Ευρωκοινοβούλιου Μάρτιν Σουλτς.
 
  Η παραδοσιακή δεξιά –ξεχνώντας τις δικές της αμαρτίες με ανάλογες νομοθετικές προσεγγίσεις- όπως π.χ ο περί Τύπου νόμος του Μητσοτάκη (αλήθεια τις γίνεται μ΄ αυτόν, έχει καταργηθεί ή έχει μείνει ανενεργός;) αντιδρά υποστηρίζοντας ότι αρκεί να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα με το ήδη υφιστάμενο νομικό οπλοστάσιο.
 
 Η πιο σωστή προσέγγιση όμως είναι πως έτσι όπως είναι διατυπωμένο σήμερα το νομοσχέδιο μπορεί να τύχει ερμηνείας που καταργεί την Ελευθερία τού Λόγου.
  Ευνομούμενη πολιτεία, δεν είναι εκείνη που ψηφίζει απανωτά νόμους που δεν εφαρμόζονται. Αλλά εκείνη όπου το Δίκαιον αποτελεί σεβαστό θεσμό. Ου γαρ εν τη πολυνομία το ευ. Δεν χρειάζεται η χώρα ένα ακόμα ιδιώνυμο.
Αλλά πολλή φασαρία για το τίποτα. Ακόμα και στην περίπτωση που το υπερψηφίσει κι ο ΣΥΡΙΖΑ (κάτι που αποκλείει το «ιδεολογικό» χάσμα που τους χωρίζει με ΔΗΜΑΡ και ΠΑΣΟΚ), οι αριθμοί δεν βγαίνουν και πάλι δεν περνάει!