Δεν έχασες τίποτα αδελφέ, γιατί απλώς δεν είχες τίποτα..

Σαν σύννεφο βαρύ πέφτει τα Σαββατόβραδα πάνω από την πόλη η μοναξιά.. Με προθάλαμο του θανάτου μου φαντάζει καθώς δεν είναι λίγες οι επιστολές απόγνωσης που άρχισα να παίρνω αρχής γενομένης της περασμένης εβδομάδας από την μελαγχολική αναγνώστριά μας την Wolfwoman που της αφιερώσαμε μια υπέροχη μελωδία με την Ελένη Δήμου και την Τάνια Τσανακλίδου. «Μοναχικές γυναίκες» ο τίτλος αυτής κι όταν το ακούς νομίζεις πως όποιος συντάσσεται στην λογική του, λίγο απέχει να βάλλει τίτλους τέλους στην ζωή του. 

Δεν είναι του χαρακτήρα μου να παρηγορώ ανέξοδα.. άσε που μερικοί το κάνουν και ιδιοτελώς. Στον αναγνώστη έτσι που με την επιστολή του δείχνει να έχει μπλέξει ανάμεσα στην γενική και την ειδική τραγωδία , την δική του, έχω να του πω, πως πράγματι όλα είναι αλληλοεξαρτώμενα.. 

Σε ένα από τα ταξίδια μου στην μητρόπολη του καπιταλισμού αδέλφι μου, την Νέα Υόρκη, γνωρίστηκα μ’ έναν άστεγο, γιατί εξεγέρθηκα κατά του οδηγού μιας κάντιλακ που του κόρναρε να σηκωθεί από την οπή ενός υπονόμου για να παρκάρει!! (άχνιζε ο υπόνομος γι αυτό πολλοί άστεγοι βρίσκουν τις χιονισμένες ημέρες καταφύγιο σε αυτούς).. Θα τον είχα πνίξει τον τύπο αν δεν επενέβαινε ο άστεγος και τα μέλη του τηλεοπτικού μου συνεργείου.. 

Ο άστεγος στην συνέχεια αφού μου ζήτησε ευγενικά συγνώμη για την αναστάτωση μου ζήτησε ένα τσιγάρο. Ενστικτωδώς του πρόσφερα όλο το πακέτο για να με καταπλήξει λέγοντας πως ασφαλώς ανήκα στους κατοίκους μιας εκ των εξής δύο χωρών. 

Μορφολογικά είσαι Ισπανός μου είπε. Εκδηλωτικά είσαι Έλληνας κι αν κάποιος μου ζητούσε να διαλέξω ένα από τα δύο αυτό θα ήταν το δεύτερο! 

Καταλαβαίνεις αδελφέ μου την έκπληξή μου αλλά πριν προλάβω να την διατυπώσω άρχισε να μου εξηγεί σε Σαιξπηρικά Αγγλικά πως: 

Ήταν καθηγητής φυσικής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ αλλά εξ ‘ αιτίας της έλλειψης ενδιαφέροντος στην συγκεκριμένη επιστήμη η έδρα έκλεισε και όλοι οι καθηγητές πετάχθηκαν σαν τα σκουπίδια στους δρόμους. Και στην Αμερική μου είπε με ένα χαμόγελο πικρό μόλις χάσεις την δουλιά σου, το πρώτο που χάνεις είναι οι πιστωτικές σου κάρτες. 

 Το δεύτερο είναι το αυτοκίνητό σου. 

Το τρίτο είναι η ασφάλεια υγείας και σύνταξης. 

Το τέταρτο είναι το σπίτι σου. 

Και το πέμπτο η γυναίκα και τα παιδιά σου.. 

Για ποιο απ’ όλα να έκλαιγε πρώτα.. Πες μου εσύ αδελφε΄που αν κατάλαβα καλά θρηνείς την απώλεια ενός από αυτά μόνο. Την γυναίκα σου.. Αφιέρωσέ της αυτό το τραγούδι με τον Μητροπάνο  σε στίχους Λαζόπουλου, κι αν δεν επιστρέψει στην στιγμή ,τότε δεν έχασες απολύτως τίποτα.. Γιατί δεν είχες τίποτα.. Απλώς δεν το γνώριζες..

Ευγ.ανδρικ.