Δημοκρατικό και το δικαίωμα στην ξεφτίλα 

Είχε μια ουρανοκατέβατη ευκαιρία ο Αγάθωνας αλλά την έχασε : 


 Να κάνει ηρωική έξοδο την ώρα που οι εργαζόμενοι στο Μετρόπολις απεργούσαν κατά του εργοδότη τους και χορηγού του τραγουδιού Ανδρέα Κουρή..


Ανώνυμος Έλλην

Παρότι άλλως περιμένετε, δεν θα εναντιωθώ, δεν κατακρίνω τον φίλο μου Αγάθωνα Ιακωβίδη, που τώρα στα γεράματα την είδε συμβιβασμένο τζόβενο και μπήκε στην στρούγκα της Πιθηκοβίζιον (Γιουροβίζιον την λέει ο Καπιταλισμός, προφανώς-κατά το ξύδι γλυκάδι;- για να προσελκύσει τον ευρωπαϊκό όχλο). Όχι! Κατηγορηματικό όχι στην κριτική! Αποτελεί δημοκρατικό δικαίωμα του καθενός! Το δικαίωμα στην ξεφτίλα! Υποθηκεύοντας τα ιερά και τα όσια του λαϊκού μας πολιτισμού! Ουδόλως μ’ ενοχλεί αν τάχα συνιστά κακοποίηση του «Ρεμπέτικου» η συμμετοχή του εν λόγω τραγουδιστή! 


Το Λαϊκό Αστικό Τραγούδι, το επονομαζόμενο Ρεμπέτικο, δεν πλήττεται με διεθνή καραγκιοζιλίκια, που τάχα γίνονται εξ ονόματός του, όπως η Πιθηκοβίζιον. Είναι μαζί με τον Κωνσταντίνο Καβάφη και τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη (στην λόγια τέχνη) η κορυφαία καλλιτεχνική συνεισφορά της Ελλάδας στο παγκόσμιο ραβαΐσι του 20ού αιώνα. Δεν πρόκειται λοιπόν για διεθνή προαγωγή του «Ρεμπέτικου», για να απαντήσω στον φίλο μου Διονύση Μανιάτη, που με πήρε τηλέφωνο για να προτρέψει: 

 Πρέπει οπωσδήποτε να ενισχύσουμε τον Αγάθωνα γιατί προβάλλει το «Ρεμπέτικο»! Το ποιό; Γραφικός γεράκος με αρειμάνια μουστάκια ίσταται παίζοντας (τρόπος του λέγειν, σε τόση βαβούρα και play back) μπαγλαμά και γύρω να χοροπηδάνε δίκην μαϊμούς; 

Όχι δεν είναι ρεμπέτικο ώστε να υπάρχει κίνδυνος να «τρίξουν» τα κόκαλα του Μάρκου, του Αρτέμη, του Τσαούς και του Κάβουρα! Χυδαίο υποπροϊόν! Όπως τότε, που παράγονταν το «Ρεμπέτικο» η άθλια εξουσία πλάσαρε χαζοχαρούμενα και γλυκερά ελαφρά τραγουδάκια, πάντα τηρουμένων των αναλογιών, γιατί κάθε εποχή δεν έχει μόνο τα καλούδια, που της αξίζουν, αλλά και το αντίθετό τους, την σαβούρα! 

 Δεν υπάρχει μεγαλύτερη βλακεία και επιπολαιότητα από το να μαζεύεις με μόχθο, σταλαγματιά - σταλαγματιά γάλα στην καρδάρα της ζωής και της τέχνης και να δίνεις απρόσεκτα κλωτσιά και να το πίνει η μαύρη γη. «Τα στερνά τιμούν τα πρώτα»- λέγαν οι παππούδες, ή το αρχαιότερο οι προπαππούδες: «Πρός γάρ το τελευταίο εκβάν έκαστον τών πρίν υπαρξάντων κρίνεται»! Και σε ρεμπέτικες φοιτητοπαρέες παραφράζαμε τότε σαρκαστικά γνωστή σολώνεια ρήση: Μηδένα προ του τέλους.... κακάριζε! 

Όσοι κλείνουμε κιόλας τον κύκλο της... δεύτερης εφηβείας, κινδυνεύουμε αμεσότερα από τις επιλογές μας και είναι τραγική η πτώση, όταν υπάρχει έστω το παραμικρό αξιόλογο έργο. 

 Για τον Αγάθωνα έχω μόνο, δίχως ίχνος κακίας, να πω, να πάψει να το παίζει ή και να δηλώνει εκ του ασφαλούς ριζοσπάστης και αιρετικός, γιατί η ιστορία σε κρίσιμη στιγμή κατέγραψε το γεγονός: 

Έξω από τον χώρο και στην διάρκεια διεξαγωγής του φτηνιάρικου θεάματος για την επιλογή του... άσματος, που θα εκπροσωπήσει την Γκραικυλία στην Πιθηκοβίζιον, έκαναν μαχητική διαδήλωση οι για πολλούς μήνες απλήρωτοι και απολυμένοι εργαζόμενοι των καταστημάτων «Μετρόπολις», του οποίου ο μεγαλομέτοχος ήταν διοργανωτής και χορηγός του «σόου». Με τον λαό και τους εργαζόμενους ή με τα μονοπώλια (στην συγκεκριμένη περίπτωση του θεάματος και του κουτόχορτου); Σε αυτό το κρίσιμο ταξικό δίλημμα απάντησες εκκωφαντικά ΝΑΙ στα μονοπώλια, φίλε Αγάθωνα! 

Ήταν η χρυσή ευκαιρία, το ουρανοκατέβατο πρόσχημα για σένα αυτή η διαδήλωση, να ξεφύγεις παλικαρίσια από τον βούρκο της ξεφτίλας! Σε ένδειξη διαμαρτυρίας και συμπαράστασης στους αγωνιζόμενους υπαλλήλους του «Μετρόπολις», να αρνηθείς την συμμετοχή στον διασυρμό της επιτυχημένης σου έως χθες πορείας στο λαϊκό τραγούδι. Να είσαι σίγουρος ότι όλοι τότε θερμά θα χειροκροτούσαμε την «ηρωική» σου έξοδο! 

Η Πιθηκοβίζιον είναι από τις βασικές επιτομές της αθλιότητας και του καταντήματος όχι μόνο του όχλου της Γκραικυλίας, αλλά όλης της Ευρώπης. Για την υποδουλωμένη χώρα έχει πρόσθετη φόρτιση: Πλήττει τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ, εκεί που μεγαλούργησε κόντρα στην πουλημένη και προδοτική εξουσία ο λαός, πριν γίνει όχλος. 

Δεύτερον, εκφράζει κατά τον πιο άθλιο, πλην παραστατικό, τρόπο την πνευματική διαφθορά και υποτέλεια της Γκραικυλίας. Επιτάσσει συνάμα και την σθεναρή αντίσταση στην ξεφτίλα από τις παρέες, που δημιουργούν πολιτισμό γλεντώντας ντέρτια τους. Τώρα, σε δύσκολες και σκοτεινές συνθήκες όχι μόνο υπάρχουν, αλλά και όλο αυγαταίνουν! Έστω κι αν δεν λείπουν εξωμότες στα σπλάχνα τους....