Όσο ξύνεις την πληγή υποτροπιάζει..
Μου το ζήτησε επίμονα μια αναγνώστρια.. Για ένα τραγούδι πρόκειται.. Ένα τραγούδι θαμμένο στα χρόνια που μεσολάβησαν κάτω από ηχητικά σκουπίδια. Μια μελωδία που ντύθηκε στα μαύρα με λόγια κεντημένα από το στρας της καρδιάς για να βγαίνει τις νύχτες λαμπερή  ζητώντας να κλείσει στο βαθύ γαλάζιο φως της, αόρατες πληγές. Ή μήπως τις βαθαίνει ακόμη περισσότερο.. Φίλη μου χωρίς να σε ξέρω μαντεύω το είδος του πόνου σου επειδή παρά τα όσα περί του αντιθέτου μπορεί να πιστεύουν κάποιοι για τον ιστότοπο αυτό, ανοίγει και κλείνει τον φακό του πάντα σε σχέση με το είδος του στόχου. Της εικόνας που έχει εμπρός του.. Από το γενικό (τον λαό) στο ειδικό (τον άνθρωπο) και αντιστρόφως. Κι αν μαντεύω σωστά θα πρέπει η πληγή σου να είναι χαίνουσα.. Πληγές - ναοί προσκυνήματος που μόνο ένα είδος όπλου προκαλεί.. Αυτό του έρωτα.. Μα όσο την ξύνεις μ' αυτού του τύπου τα τραγούδια υποτροπιάζει.. Απλώς άσε τα χρόνια να στρώσουν πάνω της την σκόνη της λησμονιάς.. Και θα επουλωθεί.. Έτσι νομίζω..
Ευγένιος Ανδρικόπουλος