Οι φονικοί ανταγωνισμοί..

Ευγένιος Ανδρικόπουλος

Το δικαίωμα στην ζωή είναι βασική  αν όχι αποκλειστική προϋπόθεση του δικαιώματος στον έρωτα φίλη αναγνωστρια. Και η διεκδίκηση του δικαιώματος στην ζωή στηρίζεται σε δύο πυλώνες. Ζωή υγιής και αξιοπρεπής.. Διαφορετικά δεν θα είναι ζωή θα είναι επιβίωση. 

Στην περίπτωση του παραδείγματος που έπεται φίλη μας, δεν είναι ούτε αυτό. Επειδή οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στην υγεία δια των συνδικαλιστών τους περνούν -όπως άκουσα χθες να ψελλίζουν- υποδόρια στο κοινωνικό μας σώμα  αντιλήψεις τους τύπου: 


-  «κλείνουμε τις εφημερίες, αφού δεν τις πληρωνόμαστε», 
-«Δε διεκδικούμε περισσότερη χρηματοδότηση και προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, γιατί αυτό θα γίνει ...στη δευτέρα παρουσία», 
-«Να γίνονται απογευματινά ιατρεία για όσους έχουν οικονομική δυνατότητα», 
-«Αν δεν έχει έσοδα το νοσοκομείο πώς θα πληρωνόμαστε;», 
-«Θα κλείσει το νοσοκομείο και θα χάσουμε τις δουλειές μας», 

 Κατόπιν αυτών σε βεβαιώ πως υπό τις παρούσες συνθήκες οικονομικής εξαθλίωσης το δικαίωμά σου στην ζωή έχει γίνει κομμάτια και θρύψαλα. Επειδή η Υγεία μπορεί να καταστεί ένα μαγαζί γωνία για μια χούφτα εμπόρους και δυο χούφτες πελάτες οι οποίοι είναι σε θέση να πληρώσουν τις πολύτιμες και πανάκριβες υπηρεσίες της, αλλά για το πολυπληθέστερο τμήμα του πληθυσμού θα είναι απρόσιτη όπως τα εξάστερα ξενοδοχεία. 

Αλλά και κάτι χείριστο. Δεδομένου ότι οι πάσης φύσης ανταγωνισμοί συρρικνώνουν και δεν αναπτύσσουν, αυτοί θα προκύψουν νομοτελειακά και μεταξύ των -εξ όσων φαίνεται ηλίθιων- εργαζομένων στην υγεία, πους τους επικαλούνται .. Και δεν θα προκύψουν στην βάση της ποιότητας αλλά της πειθαρχίας. Για την εργοδοσία καλός εργαζόμενος δεν είναι ο έξυπνος και δημιουργικός, αλλά ο υπάκουος ως κατοικίδιο κι ας είναι νοητικά λειψός και παραγωγικά ασθενικός.. 

Και υπάκουος γιατρός ή νοσηλευτής στην περίθαλψη, δεν είναι εκείνος που αποκαθιστά την υγεία αλλά αυτός που παρατείνει  την ασθένεια  προς όφελος του εργοδοτικού κέρδους, με ότι αυτό συνεπάγεται για τον λαό. 

Όταν έτσι ολοκληρωθεί το έργο της φονικής μεταρρύθμισης στην περίθαλψη, η ευχή "περαστικά" θα καταστεί ο απόλυτος σαρκασμός εκτός και αν διατυπωθεί από τώρα προς τους σημερινούς εργαζόμενούς της και αυριανούς ανέργους, οι οποίοι είτε αφελώς είτε δόλια την συνδράμουν..