Η ηγεσία του ΚΚΕ δεν ακούει τίποτα!

 

Καπάκος Σ.

Αν είναι αλήθεια ότι η πολιτική είναι κυρίως διαχείριση συμβόλων, τότε το ΚΚΕ είναι κλασική περίπτωση επιβεβαίωσης αυτής της άποψης. Μπορεί όμως η πολιτική δράση να εξαντλείται στη διαχείριση των συμβόλων, ιδιαίτερα σε εποχές κατακλυσμιαίων εξελίξεων, όπως η σημερινή; Η απάντηση είναι ένα κατηγορηματικό "όχι".

Ακόμη και για το ιστορικότερο κόμμα της Αριστεράς, η πολιτική δεν μπορεί να εξαντλείται στα ιερά και τα όσια του κομμουνιστικού κινήματος, τα οποία άλλωστε δεν είναι μια "βασιλική ατραπός", αλλά μια μακρά ιστορία αγώνων και αυταπάρνησης όσο και επώδυνων λαθών και κρίσεων. Οι μεγάλες και μικρές περιπέτειες του τόπου έχουν βαθιά αυλακώσει και το ΚΚΕ, αν και τα ηγετικά του στελέχη αρκούνται σε μια ηρωική ανάγνωση της ιστορίας του κόμματος.


Η ιστορικότητα όμως ενός κόμματος οφείλει να επιβεβαιώνεται διαρκώς μέσα στους μικρούς και μεγάλους αγώνες των εργαζομένων, τους οποίους επιδιώκει να συνθέσει και να εντάξει στον στρατηγικό στόχο του κοινωνικού μετασχηματισμού.

Τα τελευταία χρόνια, η ηγεσία του ΚΚΕ ακολουθεί έναν απομονωτικό δρόμο οδηγώντας το ιστορικό αυτό κόμμα σε ένα περίκλειστο κάστρο, την ώρα που οι εργαζόμενοι υφίστανται τις πιο οδυνηρές συνέπειες των μνημονιακών πολιτικών - σοκ. Πώς απαντά η ηγεσία του ΚΚΕ σε αυτή την "κατηγορία"; Χαρακτηρίζει συλλήβδην "κυβέρνηση διαχείρισης της κρίσης και των συμφερόντων των μονοπωλίων" τόσο τη σημερινή όσο και την πιθανή συγκρότηση κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, ενδεχόμενο το οποίο δεν βρίσκεται πλέον στις μεταφυσικές αναζητήσεις κάποιων, αλλά προκύπτει ως δυνατότητα από τη σημερινή πολιτική πραγματικότητα.

Όταν, όμως, χαρακτηρίζεις τον κύριο εκφραστή της ιστορικής Αριστεράς, που εξ αντικειμένου είναι σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, ως οπορτουνιστή, σοσιαλδημοκράτη και υπηρέτη των μονοπωλίων, κλείνεις κάθε δυνατότητα όχι μόνο κυβερνητικής συνεργασίας, αλλά και κοινής δράσης πάνω στα οξυμμένα προβλήματα των εργαζομένων.

Από αυτό το λάθος ξεκινούν οι ιστορικές ευθύνες της σημερινής ηγεσίας του ΚΚΕ, που επιμένει σε μια άγονη και απομονωτική γραμμή την ώρα που ο λαός της Αριστεράς διψά για ενότητα και κοινή δράση. Υπό αυτή την έννοια, την εμμονή σε μια λανθασμένη πολιτική μη - συμμαχιών, που δεν θα έκανε ποτέ ο Χαρίλαος Φλωράκης, φαντάζει λογικό κι αναμενόμενο η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ να εξαφανίζει την ΕΔΑ από το βίντεο - αφιέρωμα, που προβλήθηκε στο συνέδριο, ή να αντιμετωπίζει ακόμη και σήμερα με όρους αναθέματος τη διάσπαση του '68 ή την κρίση του '91 στον ενιαίο Συνασπισμό. Τα παθήματα και τα λάθη συνολικά της ιστορικής Αριστεράς, αντί να γίνονται μαθήματα αναστοχασμού, επαναλαμβάνονται ως φάρσες, όπως θα έλεγε ο φίλος μας ο Κάρολος...
πηγή Αυγή