"Αντί"..Προς τον Άγρυπνο Φρουρό..

Χθες (κατά το δουλιά δεν είχε ο διάβολος...) περιηγήθηκα (πάντα με ένα ή δύο κλικ αριστερά) όλα τα «μότο» των μελών που έχουν εγγραφεί στον ιστότοπο.. Τόσο εκείνα που τα εικονίδιά τους εμφανίζονται στο μπανεράκι αριστερά της σελίδας, όσο και αυτά που μου έχουν στείλει, αλλά για δικούς τους λόγους δεν επιθυμούν την ανάρτησή τους. Αν και πάλεψα πολύ να αποφύγω τα άπνοα στερεοτυπα του τύπου "υπερήφανος" και άλλα παρεμφερή για το μορφωτικό επίπεδο των αναγνωστών μου, άλλωστε αυτό είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού στις επιστολές, στάθηκε αδύνατον να αντισταθώ στον πειρασμό της ανάρτησης ενός εξ’ αυτών, υπό το ψευδώνυμο «Άγρυπνος φρουρός».. (το μπλε εικονίδιο) Γιατί στάθηκα; Επειδή ένιωσα να με εκφράζει τόσο που προς στιγμή κατελήφθη  κάθε κύτταρο της νόησής μου, σε αυτό τον βαθμό, ώστε τινάχθηκα σαν αιλουροειδές από την θέση μου για να απελευθερωθώ. Εξηγώντας την αιτία του πανικού μου, θα σημείωνα προς τον φίλο, πως και η πλήρης ταύτιση δυο διαφορετικών αριθμητών υπό έναν κοινό παρανομαστή, ένα είδος υποταγής είναι. Και είναι κάτι που ο σκιώδης δεύτερος εαυτός μου δεν το επιτρέπει προβάλλοντας πάντα ένα "αντί".. Γράφεις: «ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΑΛΛΕΡΓΙΚΟΣ σε κομματικές επιταγές, κομματικές γραμμές και υποδείξεις και κομματική αλητεία ανεξαρτήτως χρώματος ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΑΝΟΙΧΤΟΣ σε "ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ" και "ΜΗ ΚΑΘΟΔΗΓΟΥΜΕΝΕΣ" απόψεις ανεξάρτητα απο προέλευση (ακόμα και απο τα "άκρα") ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟΣ σε κάθε αρχή, πλην της απόλυτης Αρχής που δεν είναι άλλη από την προσωπική μου συνείδηση στην οποία υποτάσσομαι τυφλά ΜΟΝΙΜΑ ΑΓΡΥΠΝΟΣ σε πείσμα κάθε Λαμογιου εξειδικευμένου στην "συνειδησιακή αναισθησιολογία» ...  Αν η συνείδησή μας Άγρυπνε Φρουρέ εκφράζεται από μια σκιά, που από θέση εσωτερικής ισχύος παρεμβαίνει αντιδραστικά , τότε πέψε της πως την μισώ επειδή κατά κανόνα μας μετατρέπει την γιορτή σε κηδεία ή και αντιστρόφως. Την κηδεία σε γιορτή. Στην απόλυτη κατάθλιψη μας ανοίγει απρόσκλητα μια χαραμάδα φωτός,-ούτε τον πόνο μας σέβεται.. - και στην ανείπωτη ευτυχία μας στάζει μια κηλίδα μαύρης λαδιάς καταμεσής των φουσκωμένων πολύχρωμων πανιών της.. Πάντα γελώντας σαρδόνια..  Όπως θα αντελήφθης «Άγρυπνε Φρουρέ» τελούμε υπό το καθεστώς μιας αέναης σύγκρουσης μαζί της, κατά την διάρκεια της οποίας μπορεί να κερδίζουμε ή να χάνουμε μάχες αλλά ποτέ όμως δεν κερδίσαμε ή χάσαμε τον πόλεμο οριστικά. Μην διανοηθείς να το σχολιάσεις γιατί ξέρουμε άπαντες το "πώς" θα συμβεί, αλλά δεν ξέρουμε το πότε..  Όχι τίποτ' άλλο, αλλά για να της αφιερώνουμε ετήσιες επετείους όσο ζούμε.  Κάτι σαν την χθεσινή. Της 21ης Απρίλη