Ευρώ, ή δραχμή; Όχι, ελιές και λάδι..

Ευγένιος Ανδρικόπουλος

Πλείστα των ενημερωτικών προϊόντων τα τρώμε ληγμένα και ο λόγος είναι προφανής. Για να δηλητηριαστούμε και παραισθησιασμένοι από τις τοξικές ουσίες να μην αποδώσουμε τις ευθύνες τόσο στους πολιτικούς παραγωγούς όσο και τους ενδιάμεσους χονδρεμπόρους των Μέσων Μαζικών Εγκλημάτων.

Στο δίλημμα δραχμή ή ευρώ αναφέρομαι που εσχάτως έχει τεθεί εκ νέου στο τραπέζι της καθεστωτικής παραφιλολογίας με επιχειρήματα που έχουν από καιρού φθαρεί στα δόντια των χρηστών του. Ένθεν κι ένθεν.

Είναι κοινότυπο ακόμη και σε πρωτοετείς των πολιτικών και οικονομικών επιστημών πως δια του εθνικού σου νομίσματος διατηρείς ως ένα βαθμό την αυτοτέλειά σου αφού σου δίνει την ευχέρεια της εθνικής πολιτικής.

(το ότι κάποιοι το ανακάλυψαν όψιμα ενώ κάποιοι εξ ημών είχαμε βγει με τις ντουντούκες στον Ελλαδικό ουρανό εδώ και δεκαετίες είναι θέμα που τίθεται υπό την κρίση ή την αυτοκριτική σας..)

 Σύμφωνοι. Κρύβουν δόλια ωστόσο πως δεν είναι το νόμισμα ένα κλειδί pass par tout που σου ανοίγει τις διεθνείς πόρτες, αλλά η παραγωγή που αυτό εκφράζει.

(μηδέ καν οιοδήποτε ευγενές μέταλλο όπως ο χρυσός αν αυτό είναι άχρηστο στον έναν εκ των δύο συναλλασσομένων.. Τι να το κάνεις για παράδειγμα το ουράνιο όταν είσαι ανίκανος να υποστηρίξεις τεχνολογικά την μεταμόρφωσή σε προϊόν που θα αποκτήσει αξία χρήσης; )

Δεν ανταλλάσσεις επομένως νομισματικά χαρτάκια στις οικονομικές σου συναλλαγές όπως κάνουν τα παιδιά με τα καρτούν, αλλά προϊόντα που έχουν διατιμηθεί.

Τι σημαίνει αυτό; Απλό είναι. Πως του νομίσματος, του όποιου νομίσματος, προηγείται αυστηρά η παραγωγή το πλεόνασμα της οποίας τίθεται προς ανταλλαγή στις διεθνείς αγορές για την προμήθεια αγαθών, που για λόγους τεχνολογικής αδυναμίας ή εύρεσης πρώτων υλών, δεν παράγεις.

Επομένως το δίλημμα δεν είναι αν το περιεχόμενο του εθνικού σου χρηματοκιβωτίου θα περιέχει ευρώ η δραχμή ή οιανδήποτε άλλη συμβολική  μαλακία τυπωμένη σε ευτελές χαρτί. Αλλά τι προϊόντα θα έχει.. Κι επειδή με ευθύνη της πολιτικής υποτέλειας δεκαετιών οι «αιρετοί»

(για να υπερτονίζουμε και την συνέργεια ενός εκάστου εξ ημών στο έγκλημα κατά του κοινωνικού συνόλου)

αξιωματούχοι του Ελληνικού κράτους, παρέδωσαν άνευ όρων τα μέσα παραγωγής στο τοκογλυφικό ιερατείο των Βρυξελλών, κατά το Μάλτα γιοκ, παραγωγή γιοκ.

Τι φανταζόσασταν και ευδαιμονούσατε κατηλειμμένοι από την Σήμίτεια χρηματιστηριακή ψευδαίσθηση, όταν για παράδειγμα άρπαζαν οι τοκογλύφοι δια των Κοινοτικών μπουρδελοοδηγιών τα υψηλής κατασκευαστικής ποιότητας ναυπηγεία μέσα από τα Ελληνικά χέρια, για να τα μεταφέρουν στην Γερμανία ή στην Κίνα; 

Ή όταν έκλειναν την μία μετά την άλλη τις μεταποιητικές βιομηχανίες; 

Ή ακόμη ακόμη όταν δια του δολώματος μερικών εκατομμυρίων δραχμών υποχρέωναν τους αλιείς να τεμαχίζουν και να πυρπολούν παρουσία των Λιμενικών Αρχών τα καΐκια τους; 

Ή τέλος μας υποχρέωναν στην αποψίλωση τεραστίων εκτάσεων παραγωγικής γης για να τις μετατρέψουν σε άγρια δάση; 

Ποιο ναρκωτικό σας είχαν φυτέψει στα έξυπνα μυαλά σας κι αρνιόσασταν πεισματικά να δείτε εικόνα του μέλλοντός σας δίχως την παραγωγή αυτή; Τις ευκαιριακές επιδοτήσεις; Μα ήταν σαν να πουλούσατε το σπίτι σας για να αγοράσετε ελάχιστο χρόνο χλιδής ως άστεγοι.

Δεν υπάρχει επομένως ούτε ευρώ μα μήτε και δραχμή και οποιοσδήποτε άλλος νομισματικός τσίγκος αν στην ουρά του δεν σέρνει παραγωγή. Και η εγχώρια παραγωγή έχει από καιρού δολοφονηθεί και κηδευτεί με τον ελληνικό λαό αντί δακρίων και καταλογισμού ενοχών να έχει στήσει γλέντι τρικούβερτο επί του τάφου της, η μαρμάρινη πλάκα επί του οποίου φέρει τιμητικά την μορφή του ευρώ. 

Η απώλεια έτσι της εθνικής ανεξαρτησίας και της εθνικής κυριαρχίας που ολοκληρώνει σήμερα την καταστροφή, είναι παράπλευρη και δεν πρόκειται να τις αποκαταστήσει η μεμονωμένη αντικατάσταση του νομίσματος. 

Μια θα είναι η ανάσταση του λαού.

Η ολική έξοδος από τον τάφο του Ευρωμπορντέλου.