Δευτέρα 15 Απριλίου 2013

Οι τελευταίοι 4 ΤΡΟΧΟΙ (Από τον καλό φίλο και συνάδελφο στην ουτοπία Κώστα Καβαθά..)

 

META4FOUR. Όσοι πιστοί…

Μ ετά τα “ασφαλιστικά” εναντίον των Τεχνικών Εκδόσεων που είχαν ψωνιστεί το 2006 από τις “Εκδόσεις Λυμπέρη” και που τις  οδήγησαν στην κατάρρευση των Τ.Ε και, με δοδεμένο το γεγονός ότι, οι μισοί απ’ τους εργαζόμενους δεν έλαβαν μέρος στην κατεδάφιση, θέλω να πω 2-3 πράγματα με την ελπίδα ότι, η Δύναμη δεν μας έχει ακόμα  εγκαταλείψει

α. θα κάνω ότι, είναι ανθρώπινα δυνατόν για να μην αφήσω έκθετους τους 20 εργαζόμενους στις (πρώην) Τεχνικές Εκδόσεις που συμπαραστάθηκαν (και  συμπαρίστανται) στην προσπάθεια διάσωσης της εργασίας τους και της Ιδέας

β. Θα προσπαθήσω να αναβιώσω το ψηφιακό “META4Four” και γι’ αυτό χρειάζομαι συνεργάτες στους παρακάτω τομείς: λογοτεχνία, θέατρο, κινηματογράφο, αθλητικά, εσωτερική και εξωτερική πολιτική και άλλους τομείς που θα αναφερθούν εν καιρώ

γ.  θα πεθάνω με το σπαθί και από το σπαθί

Κ.

 
Οι "4ΤΡΟΧΟΙ" μάλλον δεν υπάρχουν πια



 
του Χριστόφορου Κάσδαγλη

  Χτες μόλις, το διοικητικό συμβούλιο των Τεχνικών Εκδόσεων διαπίστωσε πως δεν υπάρχουν οι στοιχειώδεις προϋποθέσεις για να προχωρήσει η συμφωνία που είχε γίνει για τη συνέχιση της έκδοσης σε νέο πλαίσιο – έκτακτων συνθηκών. RESTART ήταν ο γενικός τίτλος του τελευταίου τεύχους – η πιο βραχύβια επανεκκίνηση που έγινε ποτέ…
  Μερικές θέσεις εργασίας (αν και δεν είχαν μείνει και πολλές) ακόμα χαμένες, ένας τίτλος λιγότερος στα περίπτερα, λίγη φτώχεια (οικονομική, εκδοτική, πνευματική)  παραπάνω. Αλλά βέβαια, η διακοπή της έκδοσης των 4ΤΡΟΧΩΝ είναι κάτι πολύ περισσότερο απ’ όλα αυτά, ίσως γιατί οι 4ΤΡΟΧΟΙ ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό περιοδικό. Για μένα προσωπικά, ακόμα πιο πολύ!
  Ένα κλασικό σλόγκαν του περιοδικού ήταν «4ΤΡΟΧΟΙ: Κομμάτι του ελληνικού πολιτισμού». Μπορεί να ακουγόταν υπερφίαλο, αλλά έτσι ήταν. Δεν επρόκειτο για ένα ακόμα περιοδικό αυτοκινήτου, ούτε μόνο για το αρχαιότερο και πιο επιτυχημένο. Οι 4ΤΡΟΧΟΙ ήταν -είναι- κατά τη γνώμη μου το καλύτερο και το πιο πετυχημένο περιοδικό που βγήκε διαχρονικά στην Ελλάδα. Ένα περιοδικό που, εκτός από το αυτοκίνητο, κινούνταν πάντα στην αιχμή των τεχνολογικών και κοινωνικών εξελίξεων και μέσα στις γραμμές του φρόντιζε πάντα να περιλαμβάνει σελίδες οξείας πολιτικής και κοινωνικής κριτικής που φαίνονταν παράταιρες με την υπόλοιπη ύλη (τεστ αυτοκινήτων, τιμές, νέα μοντέλα, αξεσουάρ και πολλές ιλουστρασιόν διαφημίσεις), αλλά δεν ήταν καθόλου παράταιρες γιατί οι αναγνώστες του δεν τις έβλεπαν έτσι.
  Η δήλωση «κομμάτι του ελληνικού πολιτισμού» από ένα περιοδικό αυτοκινήτου, είχε την εποχή του γκλάμουρ και του λάιφ στάιλ την ιδιαίτερη σημασία του. Ποιος ασχολιόταν εκείνες τις μέρες με τον ελληνικό πολιτισμό; Ούτε καν τα πολιτιστικά έντυπα ή οι πολιτιστικές σελίδες των εντύπων ποικίλης ύλης και των εφημερίδων, που είχαν προτιμήσει αναφανδόν τις κοσμικότητες, τα κουτσομπολιά, τις λίστες των ευπώλητων, τη λάμψη του μεγάρου, την άμεση ή έμμεση λατρεία του χρήματος. Σ’ αυτήν ακριβώς την τάση πήγαινε κόντρα η εκκεντρική εμμονή στον «ελληνικό πολιτισμό», και υπήρχε πάρα πολύ μεγάλη αλήθεια σ’ αυτό. (...)

(...) Δεν θέλω να αγιοποιήσω τον Καββαθά. Για μένα υπήρξε από τους πιο ταλαντούχους επαγγελματίες που συνάντησα, ένας μεγάλος κοσμοπολίτης και οραματιστής, ένας σπουδαίος πιονιέρος που άνοιξε δρόμους. Μαζί με τα απίστευτα προτερήματά του έχει βέβαια και χτυπητά ελαττώματα, τα οποία, όμως, πρέπει να πω, τα πλήρωσε πρώτα ο ίδιος -πολύ ακριβά μάλιστα- και μετά οποιοσδήποτε άλλος. Τα πλήρωσε βέβαια και το περιοδικό.
  Το πρόβλημα είναι πως όλη αυτή η πορεία, βοηθούσης και της κρίσης, οδηγήθηκε τελικά στην καταστροφή. Αλλά προσωπικά πιστεύω ότι αυτό το δυναμικό και αυτή η παράδοση των 4ΤΡΟΧΩΝ είναι μια μεγάλη παρακαταθήκη που δεν γίνεται να πάει χαμένη. Στο κάτω κάτω τα περιοδικά είναι οι άνθρωποί τους, δεν είναι ούτε οι τίτλοι τους ούτε οι υποδομές τους ούτε -βέβαια- τα… χρέη τους.
   Περιμένω λοιπόν με ανυπομονησία να δω το επόμενο βήμα αυτής της σπουδαίας ομάδας, μια κολεκτίβα ή μια νέα εταιρεία, ένα νέο ξεκίνημα με ή χωρίς τον Κώστα Καββαθά, με ή χωρίς εμένα τον ίδιο…

(http://kavvathas.com/)

Δεν υπάρχουν σχόλια: