Γράμμα και γραφή:
Αριστερά: Τακτικές και τακτικισμοί
Από τον Μάκη Δεληβοριά
Υπάρχει μια τακτική στην πολιτική, η τακτική της επιδίωξης του ανέφικτου. Οι πολιτικοί την χρησιμοποιούν, όταν θέλουν ν’ αποφύγουν μια δυσάρεστη κατάσταση, αλλά και όταν θέλουν ν’ αποσπάσουν περισσότερα οφέλη από μια διαπραγμάτευση.
Την πρώτη περίοδο μετά την πτώση της χούντας, όταν ο κόσμος γέμισε με αριστερές κι αριστερίστικες οργανώσεις, αυτή η τακτική χρησιμοποιήθηκε υπερβολικά θα λέγαμε, κυρίως σαν ένα μέσον επιβολής.
Οι ανέφικτοι στόχοι προκαλούσαν ατέρμονες συζητήσεις, που κούραζαν τον κόσμο και τον οδηγούσαν στην αποχώρηση και την αδράνεια. Το αίτημα της Αριστερής Πλατφόρμας του ΣΥΡΙΖΑ, για επιδίωξη συνεργασίας με το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, είναι ένας τέτοιος ανέφικτος στόχος. Ειδικά με το ΚΚΕ, που έχει ξεκαθαρίσει πως δεν υπάρχει περίπτωση να δεχτεί συνεργασία κομμάτων και ειδικά με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Με δεδομένη την άρνηση του ΚΚΕ, η Αριστερή Πλατφόρμα μπορεί να προσδοκά, Είτε στην απόσπαση ενός ακόμη ποσοστού από το ΚΚΕ, κέρδος μάλλον ασήμαντο, Είτε να δικαιολογήσει τον πιθανό φόβο της για ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών, επιλέγοντας τη σιγουριά της αντιπολίτευσης Είτε να προσπαθεί να κερδίσει περισσότερους εσωκομματικούς πόντους στο επικείμενο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Και στις τρείς περιπτώσεις όμως, «παίζει κυριολεκτικά στα ζάρια» την εμπιστοσύνη που έδειξε η κοινωνία στον ΣΥΡΙΖΑ δίνοντας του ένα ποσοστό της τάξεως του 28%. Ποσοστό που δεν αντιστοιχεί στην απήχηση των ιδεών του και την επιδοκιμασία της μέχρι τα σήμερα δραστηριότητας του.
Στην απέναντι όχθη των «προεδρικών», η πολιτική συνεργασιών που εφαρμόσθηκε κι εκφράσθηκε με τη λίστα των εκλογών, ήταν αυτή του «άρπα-κόλλα», εκλέγοντας ανθρώπους που εκθέτουν την Αριστερά και τους αγώνες, άλλος με τις σεξουαλικές του επιδόσεις, άλλη με την συμπαράσταση της στους καταδιωκόμενους Σκοπιανούς από τον ελληνικό ιμπεριαλισμό κι άλλος με τις αδήλωτες αμοιβές του ενός εκατομμυρίου.
Από την τρίτη συνιστώσα της Αριστεράς, την ΔΗΜΑΡ, όλη η ευθύνη της συνεργασίας ή μη, επαφίεται στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δια στόματος Σπ.Λυκούδη, καλείται να υπογράψει δήλωση μετανοίας πάνω σε τέσσερις «παθογενείς ιδιαιτερότητες», που κατά τη γνώμη του αποτελούν τη διαχωριστική γραμμή των δύο κομμάτων. Επισημαίνοντας ότι, η συνεργασία θα ξέραινε «το θερμοκήπιο των αυτοδυναμιών και του δικομματισμού», αφήνει αθώα να ξεχαστεί το πάγιο αίτημα της Αριστεράς για απλή αναλογική, το μόνο μέσον που θα έβαζε τέλος στις αυτοδυναμίες.
Όμως ο κόσμος που τίμησε συνολικά την Αριστερά, μ’ ένα ποσοστό που ξεπερνά το 30%, αξίζει μια καλύτερη τύχη. Και μαζί του αξίζει καλύτερη τύχη ολόκληρος ο ελληνικός λαός. Όσο κι αν προσπαθούν να παρουσιάσουν το εκλογικό αποτέλεσμα σαν μια «ψήφο διαμαρτυρίας» και μετατόπιση δυσαρεστημένων, η αλήθεια βρίσκεται αλλού.
Ο κόσμος που ψήφισε αριστερά, είναι ο κόσμος που κυρίως βρίσκονταν εκτός πελατειακών σχέσεων, ο κόσμος που ζητούσε κι εξακολουθεί ν’ αναζητά διέξοδο απ’ τον λαβύρινθο που τον έχουν εγκλωβίσει οι πολιτικοί που διαχειρίστηκαν τις τύχες της χώρας τα τελευταία σαράντα χρόνια. Ο κόσμος αυτός, μπορεί ν’ αποτελέσει την «κρίσιμη μάζα» που θα βοηθήσει ν’ αποδεσμευτούν από τα πελατειακά κόμματα κι άλλοι πολίτες, ώστε να πραγματοποιηθεί μία μεγάλη και πλατειά συσπείρωση πολιτών πολλών Αστέρων, μια συσπείρωση πολιτών για τους πολίτες και για την Ελλάδα.
Κι επειδή αυτός ο κόσμος δυσπιστεί και με το δίκηο του προς τους πολιτικούς και τις πολιτικές τους, απαιτεί τη μεγαλύτερη διαφάνεια, την ευρύτερη και δημοκρατικότερη συσπείρωση και την ευρύτερη συμμετοχική διαδικασία στις πολιτικές διεργασίες. Μοναδική προϋπόθεση για να πραγματοποιηθεί μια τέτοια συσπείρωση, είναι οι ηγεσίες της Αριστεράς να πάψουν να βλέπουν τους πολίτες σαν οπαδούς και να τους τεμαχίζουν σε παρατάξεις απ’ τις οποίες προσπαθούν να αντλήσουν «κουκιά» και να τους δούν σαν υποκείμενα της πολιτικής δραστηριότητας.
Το αστείο, αν υπάρχει αστείο, είναι πως η αλλαγή αυτής της οπτικής και συνακόλουθα της σχέσης μεταξύ κομματικής ηγεσίας και εκλογικής βάσης, είναι το μαγικό κουμπί, με το πάτημα του οποίου θα ξεκινήσουν μια σειρά από διαδικασίες συσπείρωσης και πίεσης στις ηγεσίες άλλων κομμάτων για συμμετοχή σε συνεργασίες. Γερ.Δεληβοριάς
Αριστερά: Τακτικές και τακτικισμοί
Από τον Μάκη Δεληβοριά
Την πρώτη περίοδο μετά την πτώση της χούντας, όταν ο κόσμος γέμισε με αριστερές κι αριστερίστικες οργανώσεις, αυτή η τακτική χρησιμοποιήθηκε υπερβολικά θα λέγαμε, κυρίως σαν ένα μέσον επιβολής.
Οι ανέφικτοι στόχοι προκαλούσαν ατέρμονες συζητήσεις, που κούραζαν τον κόσμο και τον οδηγούσαν στην αποχώρηση και την αδράνεια. Το αίτημα της Αριστερής Πλατφόρμας του ΣΥΡΙΖΑ, για επιδίωξη συνεργασίας με το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, είναι ένας τέτοιος ανέφικτος στόχος. Ειδικά με το ΚΚΕ, που έχει ξεκαθαρίσει πως δεν υπάρχει περίπτωση να δεχτεί συνεργασία κομμάτων και ειδικά με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Με δεδομένη την άρνηση του ΚΚΕ, η Αριστερή Πλατφόρμα μπορεί να προσδοκά, Είτε στην απόσπαση ενός ακόμη ποσοστού από το ΚΚΕ, κέρδος μάλλον ασήμαντο, Είτε να δικαιολογήσει τον πιθανό φόβο της για ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών, επιλέγοντας τη σιγουριά της αντιπολίτευσης Είτε να προσπαθεί να κερδίσει περισσότερους εσωκομματικούς πόντους στο επικείμενο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Και στις τρείς περιπτώσεις όμως, «παίζει κυριολεκτικά στα ζάρια» την εμπιστοσύνη που έδειξε η κοινωνία στον ΣΥΡΙΖΑ δίνοντας του ένα ποσοστό της τάξεως του 28%. Ποσοστό που δεν αντιστοιχεί στην απήχηση των ιδεών του και την επιδοκιμασία της μέχρι τα σήμερα δραστηριότητας του.
Στην απέναντι όχθη των «προεδρικών», η πολιτική συνεργασιών που εφαρμόσθηκε κι εκφράσθηκε με τη λίστα των εκλογών, ήταν αυτή του «άρπα-κόλλα», εκλέγοντας ανθρώπους που εκθέτουν την Αριστερά και τους αγώνες, άλλος με τις σεξουαλικές του επιδόσεις, άλλη με την συμπαράσταση της στους καταδιωκόμενους Σκοπιανούς από τον ελληνικό ιμπεριαλισμό κι άλλος με τις αδήλωτες αμοιβές του ενός εκατομμυρίου.
Από την τρίτη συνιστώσα της Αριστεράς, την ΔΗΜΑΡ, όλη η ευθύνη της συνεργασίας ή μη, επαφίεται στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δια στόματος Σπ.Λυκούδη, καλείται να υπογράψει δήλωση μετανοίας πάνω σε τέσσερις «παθογενείς ιδιαιτερότητες», που κατά τη γνώμη του αποτελούν τη διαχωριστική γραμμή των δύο κομμάτων. Επισημαίνοντας ότι, η συνεργασία θα ξέραινε «το θερμοκήπιο των αυτοδυναμιών και του δικομματισμού», αφήνει αθώα να ξεχαστεί το πάγιο αίτημα της Αριστεράς για απλή αναλογική, το μόνο μέσον που θα έβαζε τέλος στις αυτοδυναμίες.
Όμως ο κόσμος που τίμησε συνολικά την Αριστερά, μ’ ένα ποσοστό που ξεπερνά το 30%, αξίζει μια καλύτερη τύχη. Και μαζί του αξίζει καλύτερη τύχη ολόκληρος ο ελληνικός λαός. Όσο κι αν προσπαθούν να παρουσιάσουν το εκλογικό αποτέλεσμα σαν μια «ψήφο διαμαρτυρίας» και μετατόπιση δυσαρεστημένων, η αλήθεια βρίσκεται αλλού.
Ο κόσμος που ψήφισε αριστερά, είναι ο κόσμος που κυρίως βρίσκονταν εκτός πελατειακών σχέσεων, ο κόσμος που ζητούσε κι εξακολουθεί ν’ αναζητά διέξοδο απ’ τον λαβύρινθο που τον έχουν εγκλωβίσει οι πολιτικοί που διαχειρίστηκαν τις τύχες της χώρας τα τελευταία σαράντα χρόνια. Ο κόσμος αυτός, μπορεί ν’ αποτελέσει την «κρίσιμη μάζα» που θα βοηθήσει ν’ αποδεσμευτούν από τα πελατειακά κόμματα κι άλλοι πολίτες, ώστε να πραγματοποιηθεί μία μεγάλη και πλατειά συσπείρωση πολιτών πολλών Αστέρων, μια συσπείρωση πολιτών για τους πολίτες και για την Ελλάδα.
Κι επειδή αυτός ο κόσμος δυσπιστεί και με το δίκηο του προς τους πολιτικούς και τις πολιτικές τους, απαιτεί τη μεγαλύτερη διαφάνεια, την ευρύτερη και δημοκρατικότερη συσπείρωση και την ευρύτερη συμμετοχική διαδικασία στις πολιτικές διεργασίες. Μοναδική προϋπόθεση για να πραγματοποιηθεί μια τέτοια συσπείρωση, είναι οι ηγεσίες της Αριστεράς να πάψουν να βλέπουν τους πολίτες σαν οπαδούς και να τους τεμαχίζουν σε παρατάξεις απ’ τις οποίες προσπαθούν να αντλήσουν «κουκιά» και να τους δούν σαν υποκείμενα της πολιτικής δραστηριότητας.
Το αστείο, αν υπάρχει αστείο, είναι πως η αλλαγή αυτής της οπτικής και συνακόλουθα της σχέσης μεταξύ κομματικής ηγεσίας και εκλογικής βάσης, είναι το μαγικό κουμπί, με το πάτημα του οποίου θα ξεκινήσουν μια σειρά από διαδικασίες συσπείρωσης και πίεσης στις ηγεσίες άλλων κομμάτων για συμμετοχή σε συνεργασίες. Γερ.Δεληβοριάς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου