Προς την αριστερά για την Ιθαγένεια: Κρείττον το σιγάν..

Ευγένιος Ανδρικόπουλος

Για σκοταδισμό εξακολουθεί με αχαρακτήριστη επί του θέματος εμμονή να μιλά για την ιθαγένεια στο σύνολό της η αριστερά.. Πως; Επέκρινε σφοδρότατα την απόφαση του ΣτΕ , για να αποδειχτεί ότι:  Πως η ίδια και επί του συγκεκριμένου ζητήματος, βιώνει εθελοτυφλώντας το δικό της εθνικά βαθύτατο σκοτάδι γιατί:.

Στο όνομα των πανανθρώπινων αξιών–με τις οποίες ουδείς (πλην της Χρυσής Αυγής) διαφωνεί- συνεισφέρει τα μέγιστα στον παγκοσμιοποιημένο χυλό της νέας αποικιοκρατικής δουλείας, απεμπολώντας κατά τύποις και ουσία τις πολιτιστικές αρχές ενός λαού που ως τα σήμερα αποτελούσαν τον συνεκτικό του ιστό. Και το χείριστο.. Προσφέρει αχρεωστήτως τον έναν εκ των δύο εξοργισμένων ή έστω δυσφορούντων Ελλήνων δώρο στα ανθρωπόμορφα τέρατα του ακροδεξιού ατταβισμού.

Επί εκατονταετίες σε τούτο τον τόπο θεμελιώθηκαν μεταξύ των γενεών δεσμοί αίματος που αναδείχθηκαν παγκοσμίως δια μέσου του κορυφαίου παραδείγματος των Παργινών.. Τότε που δεδομένης της υπεροπλίας του Αλή Πασά συνθηκολόγησαν μαζί του υπό έναν και μόνον όρο. Θα του παρέδιδαν την πόλη αφού θα τους επιτρεπόταν η «εκταφή» των οστών των προγόνων τους, έτσι ώστε να τα έπαιρναν μαζί τους στην πορεία τους προς το άγνωστο..

Πράξη η οποία ανεξαρτήτως των σημασιολογικών ερμηνειών  που της έδωσαν αρκετοί και όχι αποκλειστικά έλληνες ιστορικοί, σε ένα κατατείνει:

Πως δεν μπορεί να ονομαστεί και να δράσει ως λαός ένα σύνολο ανθρώπων των οποίων τουλάχιστον οι πολιτισμικές ρίζες δεν είναι κοινές.

Τρανή απόδειξη τούτου οι απανταχού Έλληνες (και όχι μόνον) μετανάστες που συσπειρώνονται σε συμπαγείς ομάδες προάσπισης και διατήρησης των εθνικών τους ιδιαιτεροτήτων και μάλιστα επί ποινή αποβολής εκείνου που τις απαρνείται. Κάτι που πρώτον: Αν ως γηγενείς στην ίδια τους την πατρίδα δεν συνέτρεχε, ήταν απλώς επειδή δεν ένιωθαν να απειλούνται αυτές και δεύτερον, σε καμιά περίπτωση δεν στοιχειοθέτησε την ξενοφοβία που υποχθόνια το καθεστώς κρατά προπαγανδιστικά ως δαμόκλειο σπάθη επί της κεφαλής τους για να αμβλύνει τις αντιστάσεις τους.

Σήμερα και εξ αιτίας της βίαιης επιβολής  -από μια ολιγομελή αγέλη αιμοβόρων καπιταλιστικών λύκων- παραλυτικών διατάξεων στις εθνικές νομοθεσίες, οι λαοί διαισθάνονται την απειλή μετάλλαξής τους σε μαλθακή ανθρώπινη μάζα μιας σύγχρονης Βαβέλ ..

Μια μάζα επί της οποίας θα κυριαρχεί ο φόβος και η υποταγή κυρίως εξ αιτίας της μεταξύ τους πολιτισμικής ασυνενοησίας. Δεν υπάρχει κώδικας αξιών  που επί του παρόντος να ενώνει τον Πακιστανό με τον Νίγηρα ή τον Αλβανό εργάτη και όλους αυτούς με τον Έλληνα, ό,τι κι αν λαλεί για την διεθνοποίηση του προλεταριάτου σύσσωμη η αριστερά. Επειδή πολύ απλά κανείς δεν υπερασπίζεται μετά πάθους έμψυχα ή άψυχα αγαθά που δεν θεωρεί ότι του ανήκουν. Και κοινός τόπος των αγαθών αυτών δεν είναι η κρατική υπόσταση που περιχαράσσει συνοριακά το όποιο γήινο εμβαδόν στο οποίο περιορίστηκε να επιβιώνει. Αλλά το έθνος. που αν θα μπορούσε με μια λέξη να περιγραφεί το πλούσιο περιέχον από το περιεχόμενό του, αυτή δεν είναι άλλη από εκείνη της Ιθαγένειας.

Όρος που δεν παραπέμπει απλά στην εμπράγματη ιδιοκτησία του «Υπηκόου»,  αλλά στην άϋλη κατοχή πολιτισμικών αξιών από τον «Ιθαγενή», αυστηρή προϋπόθεση των οποίων είναι οι  συναισθηματικοί  αιματικοί (με την ευρεία έννοια του όρου) και φυσικά οι ιστορικοί δεσμοί. Κι αυτοί δεν αποκτούνται δια της «κρατικής βούλας» και εν μία νυκτί όπως κανείς δεν λογίζεται γονιός ως αποτέλεσμα του στιγμιαίου ερωτικού του πάθους ή ως παράγωγο μιας εμπορικής συναλλαγής μεταξύ των συμβαλλομένων εις την γάμον κοινωνίαν

.. Βαφτίζεται προηγουμένως σε συνθήκες υψηλών θερμοκρασιών και πίεσης στην υψικάμινο της ζωής.