Η βλακεία είναι ανίκητη

Του Ανωνύμου του Έλληνος

Αν ήμουν το ξένο αφεντικό αυτής της άθλιας χώρας συχνά θα δημοσκοπούσα τον όχλο της για να ξέρω κάθε φορά πόσο πουλάει ή είναι ανεκτή η υποτέλεια και πώς θα την κρατώ αποτελεσματικότερα στον ζυγό. Και πάντα θα έμενα με ορθάνοιχτο το στόμα για την βλακεία του, την διαφθορά, τον φασισμό και τον ρατσισμό του, που έχουν φαιδρό και επικίνδυνο επίχρισμα την προγονοπληξία. 

Η πρώτη δημοσκόπηση της σύγχρονης εποχής, που έγινε στον κολοφώνα των μετασεισμικών εξάρσεων και της δυναμικής αριστερής πολιτικοποίησης της Γενιάς του Πολυτεχνείου, ήταν, όπως έχω ξαναγράφει το διαβόητο «Νερό του Καματερού». 


Όχι πως η ίδια η CIA πλάσαρε το γεγονός, αν και κράτα πάντα πισινή της τάξεως του 10% για να μη σε πιάνουνε Κώτσο, πλην όμως, τα ξένα αφεντικά, το κράτος, το παρακράτος, εκμεταλλεύθηκαν κατά τον καλύτερο τρόπο, συνδαύλισαν, σφυγμομέτρησαν την χυδαία λαϊκή ψύχωση, την μαζική υστερία και τον σκοταδισμό, που ίσως και να φάνταζαν απρόσμενα λόγω της ηρωικής ατμόσφαιρας της εποχής. 

Ακολούθησαν αμέτρητα, πολυποίκιλα τεχνάσματα χειραγώγησης του όχλου με βασικούς στόχους: Αφενός την δοκιμή, επιβολή και εφαρμογή ευέλικτων τρόπων της διακυβέρνησης μιας χώρας, που μέχρι τότε βασίλευε ο κατασταλτικός μηχανισμός και οι συνταγματικές εκτροπές, όπως η Γκραικυλία, για να πάψει επιτέλους να είναι μικρός ή συνηθέστατα μεγάλος μπελάς για τα ξένα αφεντικά και εν δυνάμει πόλος αποσταθεροποίησης. Αφετέρου να λοβοτομηθεί η χρόνια και βαθειά αγωνιστική, αριστερή συνείδηση, η κινητήρια δύναμη της κοινωνίας, η ψυχή της. Τόμοι πολλοί χρειάζονται για να καταγραφούν τα διαχειριστικά τερτίπια, που μετήλθαν οι ξένοι επιβήτορες της Γκραικυλίας, οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές και οι δορυφόροι τους.

Από τον «ριζικά αλλαγμένο» και «μετεκπαιδευθέντα» εις Παρισίους Κωνσταντίνο Καραμανλή της επάρατης δεξιάς των δολοφόνων του Γρηγόρη Λαμπράκη και άλλων αγωνιστών, την συγκρότηση από τους ξένους, το κράτος και το παρακράτος αρκετών «τρομοκρατικών» οργανώσεων τύπου «17 Νοέμβρη», πάντα με προφανείς στόχους και συμβολισμούς στην ονοματοδοσία, την αξιοποίηση του Δουρείου Ίππου των «αναρχοαυτόνομων» στα σπλάχνα του λαϊκού κινήματος, που καθοδηγούνται από την αστυνομία, όταν δεν απαρτίζονται από μέλη της, μέχρι τον CIAκίνητο και αμερικανόθρεφτο Ανδρέα Παπανδρέου, που εξετέλεσε κατά τον καλύτερο τρόπο το σχέδιο διάλυσης της Αριστερής παράταξης και διέφθειρε και εξαφάνισε από τα στήθη της κοινωνίας της Αριστερή συνείδηση. 

Από τις αλλεπάλληλες μεταστοιχειώσεις της ΠΑΣΟΚικής χυδαιότητας, της μίζας και διαφθοράς μέχρι την τωρινή τελική και εν πολλοίς τυπική παραγραφή κάθε ίχνους εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας, την προδοσία και τον δοσιλογισμό των Μνημονίων και των πρεζοδόσεων της παγκόσμιας τοκογλυφίας.