Γ. Μπουρζούκος: «Ο γιος μου είναι αναρχικός, όπως όλη η οικογένεια»

Σαν έναν αναρχικό στην ιδεολογία που όμως δεν έχει καμία σχέση με τρομοκρατία περιγράφει το παιδί του, Ανδρέα - Δημήτρη Μπουρζούκο, ο πατέρας του συνταξιούχος αγιογράφος. Αναφέρει δε ότι όλοι στην οικογένεια είναι αναρχικοί.

Μιλώντας στο Έθνος ο Γ. Μπουρζούκος αναφέρει ότι όλοι οι φίλοι του γιου του τον περιγράφουν σαν ένα πολύ καλό παιδί που "έβγαζε την μπουκιά από το στόμα" προκειμένου να δώσει σε όσους είχαν ανάγκη.

"Θέλει μία άλλη κοινωνία" αναφέρει.  


 
"Είναι αναρχικός στην ιδεολογία, αλλά δεν έχει καμία σχέση με τρομοκρατία. Είναι αναρχικός, όπως όλη η οικογένειά μας" αναφέρει ο πατέρας.


Τόνισε δε ότι όταν ο γιος του έμαθε πως τον συνδέουν με τους "Πυρήνες" εξερράγη καθώς - όπως του έχει πει - θεωρεί ότι η χρήση βίας ακυρώνει την όποια ιδεολογία.

Για τον Μπουρζούκο μίλησε και ένας καθηγητής του που επίσης τον περιγράφει ως ένα πολύ αξιόλογο παιδί που αγαπούσε τη μουσική και ήταν χαρισματικός στην τάξη.

Με επιστολή στην Lifo αναφέρει:

"Ήταν μαθητής μου στο Μουσικό Λύκειο Παλλήνης. Είμαι σοκαρισμένος από την είδηση της εμπλοκής του σε ένοπλη ληστεία. Δεν ξέρω τι τον οδήγησε ως εκεί. Θέλω όμως να μιλήσω για τα τρία χρόνια που τον γνώρισα ως μαθητή αλλά και ως εθελοντή στο περιοδικό.

Ήταν χαρά μου να έχω μέσα στην τάξη παιδιά σαν τον Αντρέα-Δημήτρη. Ήταν ευαίσθητος, ήταν έξυπνος, ήταν ανήσυχος. Όχι, δεν άκουγε heavy metal. Άκουγε ροκ, άκουγε Χατζιδάκι, άκουγε Μότσαρτ.

Όχι, δεν ήταν αντικοινωνικός. Ίσα-ίσα ήταν πολύ αγαπητός στους συμμαθητές του. Και φυσικά είχε και αυτός θυμό μέσα του, όπως όλα τα αληθινά παιδιά που ανακαλύπτουν στην εφηβεία τους την απάνθρωπη και υποκριτική κοινωνία στην οποία ζούμε. Όχι, δεν ήταν κακός μαθητής, ήταν πολύ καλός.

Μπήκε και αυτός στο πανεπιστήμιο, γράφοντας μία από τις εκθέσεις-κονσέρβες που του ζητάει το σύστημα. Οι γονείς του ήταν δύο αξιοπρεπέστατοι άνθρωποι.

Ερχόντουσαν τακτικά στο σχολείο να μάθουν για το παιδί τους. Κάποια στιγμή έμαθα από τον Αντρέα-Δημήτρη ότι ο πατέρας του έμεινε άνεργος. Μου το είπε πικραμένος και θυμωμένος. Δεν ξέρω πόσες αιτίες θυμού προστέθηκαν από τότε. Μπορώ ίσως να φανταστώ αρκετές απ' αυτές, καθώς ζω κι εγώ μέσα σ' αυτήν την Ελλάδα.

Από κει και πέρα, λυπάμαι και ντρέπομαι. Λυπάμαι για τον Αντρέα-Δημήτρη που πίστεψε, καθώς φαίνεται, στη βία σαν απάντηση στη βία του συστήματος. Ντρέπομαι όμως και για την Ελλάδα που οδηγεί παιδιά σαν τον Αντρέα-Δημήτρη σ' αυτό το σημείο. Ντρέπομαι για τους αστυνομικούς που τον βασάνισαν.

Ντρέπομαι για τους δημοσιογράφους που ήδη τον καταδίκασαν. Και ντρέπομαι για όλους τους ανυποψίαστους πολίτες που θα τον τσουβαλιάσουν μέσα στο κεφάλι τους σαν έναν "τρομοκράτη" και θα προσπεράσουν το παραμορφωμένο από τα χτυπήματα πρόσωπό του για να πάνε στην επόμενη είδηση.

Η παραμόρφωση είναι όλη δική μας".