Οι επαναστάτες της χύτρας και ο Λένιν

Ο Λένιν (σ.σ.: αυτός είναι ο «υποδεέστερος» επαναστάτης έναντι των «επαναστατών» της... χύτρας) ξεκαθάριζε από πολύ νωρίς (στο γράμμα του «Προς τον Φ. Κορίτσονερ, 25 του Οκτώβρη 1916») τα εξής, έτσι για να μην υπάρχουν αμφιβολίες για το ρόλο των επαναστατών τύπου χύτρας και πως αυτοί αξιοποιούνται από το σύστημα..(τα εύσημα της εξόρυξης της συγκεκριμένης επισήμανσης από τα Άπαντα του Λένιν στον Νίκο Μπογιόπουλο)

«Οσον αφορά την πολιτική εκτίμηση της πράξης, εμείς, φυσικά, παραμένουμε στην παλιά μας άποψη, που έχει επιβεβαιωθεί από την πείρα δεκαετιών, ότι οι ατομικές τρομοκρατικές απόπειρες (...) σαν επαναστατική τακτική, είναι άσκοπες και επιζήμιες. Μόνο το μαζικό κίνημα μπορεί να θεωρηθεί σαν πραγματική πολιτική πάλη»,  

σημείωνε ο Λένιν, και συνέχιζε:

«Οι τρομοκράτες στη Ρωσία (ενάντιά τους πάντοτε παλεύαμε) έκαναν μία σειρά μεμονωμένες απόπειρες δολοφονίας, όμως το Δεκέμβρη του 1905, όταν η υπόθεση έφτασε επιτέλους στο μαζικό κίνημα, στην εξέγερση, όταν χρειαζόταν να βοηθήσουμε τη μάζα να χρησιμοποιήσει βία, τότε ακριβώς οι "τρομοκράτες" απουσίασαν...».

(ΛΕΝΙΝ, Απαντα, τ. 40, σελ. 312).