Προς δικαστές για τον Δένδια
Ευγένιος Ανδρικόπουλος
Είναι πλέον ορατό δια γυμνού οφθαλμού πως ο οικονομικός σεισμός της καπιταλιστικής κρίσης επιφέρει καταστροφικές συνέπειες στα θεμέλια του αστικού οικοδομήματος, κάτι που από πρώτη ματιά δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό για τον πολύπαθο τούτες τις μέρες λαό.
Η μεταξύ των τριών εξουσιών συνοχή στην υπηρεσία της άρχουσας τάξης, μοιάζει να διαρρηγνύεται κι έγινε αυτό φανερό από την τουλάχιστον ανοίκεια επίθεση, αυτού του πολιτικού πιθήκου που προΐσταται των υπηρεσιών ασφαλείας του κράτους, κατά των λειτουργών απονομής δικαίου.
Όχι πως οι διάκονοι της δικαιοσύνης δεν φέρουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την διαμορφωθείσα στον λαό άποψη, πως κατά τύχη απονέμεται δίκαιο και κυρίως όταν και όπου ισχυρά οικονομικά ή πολιτικά συμφέροντα δεν υπαγορεύουν τις αποφάσεις.
Η χρόνια και με αντισταθμιστικά οφέλη υποταγή μιας ηγετικής μειοψηφίας στην εκτελεστική εξουσία, έχει επιβεβαιώσει από καιρού τον Μαρξ που θέλει την δικαιοσύνη να μην είναι ανεξάρτητη από ταξικές και οικονομικές σχέσεις.
«Πάρα πολλοί άνθρωποι έγραψε, αντλούν το ιδεώδες τους για την δικαιοσύνη από τις νομικές σχέσεις οι οποίες έχουν την προέλευσή τους στην εμπορευματική παραγωγή, πράγμα που τους προσφέρει την απόδειξη ότι αυτό το είδος της παραγωγής θα υπάρχει όσο θα υπάρχει η δικαιοσύνη».. (το κεφάλαιο βιβλίο 1, 2 υποσημείωση)..
Να όμως που αυτές οι εμπορευματικές σχέσεις διαλύονται σήμερα εξ’ αιτίας του μεταξύ της κυρίαρχης τάξης αιματηρού ανταγωνισμού για το ποιος θα διασωθεί, συμπαρασύροντας νομοτελειακά και τις θεμελιακές δομές ακόμη και αυτού του κράτους πρόνοιας του κεφαλαίου.
«Το ο σώζων εαυτόν σωθήτω», -ανεξαρτήτως του ότι κατά τον τρόπο αυτό ουδείς τελικά σώζεται- κατέστη πλέον κυρίαρχο σύνθημα σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και όχι αποκλειστικά στην ολιγαρχία, αλλά αυτό είναι κάτι που η πολιτική βλακεία του Δένδια δεν του επέτρεψε να αντιληφθεί ή που με ευθύνη του ακροδεξιού του φανατισμού, δεν ήταν για τα δικά του αυτιά...
Και εξανέστη που ως τους έχουν συνηθίσει οι λειτουργοί της δικαιοσύνης, δεν υπάκουσαν ως Χαλίφη υποτελείς, στις σατραπικές διαταγές της εκτελεστικής εξουσίας, δηλαδή τις δικές του, να μετατρέψει την Ελλάδα σε μια αχανή φυλακή ανεπιθύμητων.
Με όλο τον σεβασμό προς τον θεσμό της δικαιοσύνης , εδώ κολλάει νύχι κρέας το απόφθεγμα της λαϊκής σοφίας: «Δώσε θάρρος στον χωριάτη να σ’ ανέβει στο κρεβάτι!»..
«Δώσε θάρρος στον χωριάτη να σ’ ανέβει στο κρεβάτι!!»
Ευγένιος Ανδρικόπουλος
Η μεταξύ των τριών εξουσιών συνοχή στην υπηρεσία της άρχουσας τάξης, μοιάζει να διαρρηγνύεται κι έγινε αυτό φανερό από την τουλάχιστον ανοίκεια επίθεση, αυτού του πολιτικού πιθήκου που προΐσταται των υπηρεσιών ασφαλείας του κράτους, κατά των λειτουργών απονομής δικαίου.
Όχι πως οι διάκονοι της δικαιοσύνης δεν φέρουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την διαμορφωθείσα στον λαό άποψη, πως κατά τύχη απονέμεται δίκαιο και κυρίως όταν και όπου ισχυρά οικονομικά ή πολιτικά συμφέροντα δεν υπαγορεύουν τις αποφάσεις.
Η χρόνια και με αντισταθμιστικά οφέλη υποταγή μιας ηγετικής μειοψηφίας στην εκτελεστική εξουσία, έχει επιβεβαιώσει από καιρού τον Μαρξ που θέλει την δικαιοσύνη να μην είναι ανεξάρτητη από ταξικές και οικονομικές σχέσεις.
«Πάρα πολλοί άνθρωποι έγραψε, αντλούν το ιδεώδες τους για την δικαιοσύνη από τις νομικές σχέσεις οι οποίες έχουν την προέλευσή τους στην εμπορευματική παραγωγή, πράγμα που τους προσφέρει την απόδειξη ότι αυτό το είδος της παραγωγής θα υπάρχει όσο θα υπάρχει η δικαιοσύνη».. (το κεφάλαιο βιβλίο 1, 2 υποσημείωση)..
Να όμως που αυτές οι εμπορευματικές σχέσεις διαλύονται σήμερα εξ’ αιτίας του μεταξύ της κυρίαρχης τάξης αιματηρού ανταγωνισμού για το ποιος θα διασωθεί, συμπαρασύροντας νομοτελειακά και τις θεμελιακές δομές ακόμη και αυτού του κράτους πρόνοιας του κεφαλαίου.
«Το ο σώζων εαυτόν σωθήτω», -ανεξαρτήτως του ότι κατά τον τρόπο αυτό ουδείς τελικά σώζεται- κατέστη πλέον κυρίαρχο σύνθημα σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και όχι αποκλειστικά στην ολιγαρχία, αλλά αυτό είναι κάτι που η πολιτική βλακεία του Δένδια δεν του επέτρεψε να αντιληφθεί ή που με ευθύνη του ακροδεξιού του φανατισμού, δεν ήταν για τα δικά του αυτιά...
Και εξανέστη που ως τους έχουν συνηθίσει οι λειτουργοί της δικαιοσύνης, δεν υπάκουσαν ως Χαλίφη υποτελείς, στις σατραπικές διαταγές της εκτελεστικής εξουσίας, δηλαδή τις δικές του, να μετατρέψει την Ελλάδα σε μια αχανή φυλακή ανεπιθύμητων.
Με όλο τον σεβασμό προς τον θεσμό της δικαιοσύνης , εδώ κολλάει νύχι κρέας το απόφθεγμα της λαϊκής σοφίας: «Δώσε θάρρος στον χωριάτη να σ’ ανέβει στο κρεβάτι!»..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου