Γράμμα και γραφή: Από την Μάρω Σιδέρη

 Η ενάτη Οκτωβρίου

 

Τη 9^η Οκτωβρίου 2012 θα τη θυμάμαι – ελπίζω ως το τέλος της ζωής μου- ως την ημέρα που αποδείχθηκε παγκοσμίως ότι δικαίως υποφέρουμε ως λαός, ότι δικαίως μας υβρίζουν νυχθημερόν και ότι τελικά δεν αξίζουμε την ιστορία την οποία έχουμε και καλά μας κάνουν και μας τη διαγράφουν.

Όσο φιλόπατρις και να το παίξω, όσο υπερήφανος Έλληνας και αν φανταστώ ότι είμαι, στο τέλος η ίδια η ζωή και οι πράξεις μου δείχνουν το πόσο ΔΕΝ σέβομαι το παρελθόν μου, πόσο ΔΕΝ αξίζω τους ήρωές μου, πόσο έχω μικρύνει αυτή τη μεγάλη Ιδέα για το χατίρι της οποίας κάποιοι βλάκες -όπως δεδομένα πιστεύουμε οι περισσότεροι (και ας κρυβόμαστε πίσω από μεγάλα λόγια)- έδωσαν τη ζωή τους.

Νομίζω μάλιστα ότι αν υπάρχει άλλη ζωή (κι εγώ πιστεύω ότι υπάρχει), κάπου ανάμεσα στα μπουντρούμια της κόλασης και στα ησυχαστήρια του Παραδείσου (άγνωσται αι Βουλαί του Κυρίου) ο Αδόλφος αγκαζέ με τον Παπαδόπουλο, βιώνουν την υπέροχη  ηδονή της δικαίωσης: Σαν σήμερα πριν 68 χρόνια, στις 9 Οκτωβρίου 1944, τρεις ημέρες πριν την αποχώρησή τους, οι Γερμανοί ανατίναζαν κτίρια μέσα στην Αθήνα και αιματοκυλούσαν την πρωτεύουσα, ενώ η Γκεστάπο εκτελούσε και τους τελευταίους κρατούμενους, γιατί δεν άντεχε στη σκέψη να τους αφήσει ελεύθερους. 

Την ίδια ακριβώς ημέρα  -9 Οκτωβρίου 1944- το Κορωπί  βιώνει το ολοκαύτωμα: 47 Έλληνες εκτελούνται και εκατοντάδες σπίτια και κοινοτικά κτίρια παραδίνονται τις φλόγες. Ακριβώς 68 χρόνια μετά, την ημέρα της θλιβερής επετείου,  η καγκελάριος Μέρκελ επισκέπτεται την  Αθήνα  μιας Δημοκρατίας που δεν μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια αν δεν επιστρατεύσει το Νόμο του 1971 – το νόμο της ΧΟΥΝΤΑΣ σε απλά ελληνικά- που απαγορεύει τις συγκεντρώσεις!!!

Είναι απίστευτος τσαρλατάνος η ζωή: 

Όσο και να θέλεις να το παίξεις ιστορικά ενημερωμένος, κοινωνικά ανήσυχος, εθνικά υπερήφανος, ουσιαστικά μορφωμένος, βαθιά δημοκράτης, αν είσαι κάλπικος σε ξεγυμνώνει, όπως οι απατεώνες ραφτάδες του Χάνς Κρίστιαν Άντερσεν ξεγύμνωσαν εκείνο τον ανόητο Αυτοκράτορα του παραμυθιού!  Τι κι αν είσαι απόγονος ηρώων; 

Τι κι αν η γιαγιά σου, σου άφησε ως παρακαταθήκη το «παραμύθι χωρίς όνομα»¹ για να ξέρεις πότε ο Ξάδερφος Βασιλιάς σου φέρνει χρήματα ή γαϊδουροκεφαλές και για να μη γίνεις ΠΟΤΕ Αστόχαστος βασιλιάς ή λαός μοιρολατρών; 

Αν είσαι κατώτερος της κληρονομιάς, όσο φανταχτερά κι αν φτιασιδωθείς,  ξεβράκωτος  θα είσαι: Θα φτάσεις να προσκυνάς ως δούλος τους οικονομικούς κατακτητές (μόνο τέτοιους έχουν οι πόλεμοι του 21^ου αιώνα), στην επέτειο της αιματηρής αποχώρησής τους! Μαζί σου θα προσκυνά ή θα σιωπά ένας ολόκληρος λαός κάτι λιγότερο από 10.000.000 ψυχές (αν βγάλεις τους γνωστούς γραφικούς που διαμαρτύρονται συνήθως) και όλοι μαζί θα ομολογούμε ότι εκείνοι οι άνθρωποι που εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς στις 9 Οκτωβρίου πριν από 68 χρόνια ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΕΠΑΘΑΝ και ας πρόσεχαν! 

Αν εξασφαλίσω το ψωμάκι μου, το σπιτάκι μου, τη θεσούλα μου, το αυτοκινητάκι μου, τι με νοιάζει ποιος ψόφησε σαν σήμερα πριν από 68 χρόνια; Ποια επέτειο ρε παιδιά; Εδώ δε με νοιάζει ποιος φουντάρει από τις ταράτσες σήμερα!  Όλα ίσωμα, όλα τέφρα, όλα ΤΙΠΟΤΑ! 

Τι κι αν η γιαγιά σου – η υπέροχη ΚΥΡΙΑ  Πηνελόπη Δέλτα- ήπιε δηλητήριο σαν μπήκαν οι Γερμανοί κατακτητές στην Αθήνα, για να μη δει την προσβολή; Καλή ηλίθια ήταν κι αυτή! Κοίτα  εσένα παλικάρι μου, πόσο πιο πολιτισμένα το χειρίστηκες το πράγμα: Καλείς τη Μέρκελ στην Αθήνα ανήμερα της θλιβερής επετείου, κι εκείνη έρχεται, γιατί εκείνη - σε αντίθεση με εμένα που σας ανέχομαι κι εσένα και τους Πανουργάκους που σε στηρίζουν- ξέρει ιστορία: 

Ξέρει ότι σαν σήμερα η Αθήνα απελευθερώθηκε με αίμα, κι ήρθε σήμερα για να χορέψει στον τάφο και της γιαγιάς σου και της γιαγιάς μου και των Κορωπιωτών και των Αθηναίων… Το ξέρει κι όμως έρχεται, ή μάλλον επειδή το ξέρει έρχεται. Εγώ λέω  να την ξανακαλέσεις στην επέτειο της ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοποτάμου, για να  δούμε: θα έρθει;

Αλλά τι λέω; ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΟΣΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ, γιατί η ζωή είναι μαγικός καθρέφτης και ξέρει να ξεχωρίζει τα πρόσωπα από τις μουτσούνες: Είναι τόσο καλά στημένο το σχέδιο και  εγώ και οι όμοιοί μου είμαστε τόσο εύκολος στόχος, που πολύ καλά κάνει η κάθε Μέρκελ και μας  ξεφτιλίσει τοιουτοτρόπως: έχει δουλέψει άριστα το χαζό-motto  «πας ΑντιΜνημονιακός,  Κομμουνιστής», τόσο άριστα που βιάζονται 10.000.000 άνθρωποι και διαμαρτύρονται μόνο καμιά εκατοστή χιλιάδες. 

Τόσο άριστα που βιάζεται μια ιστορία, ένα παρελθόν, η ταυτότητά μας ρε γαμώτο,  κι εμείς συναινούμε σε αυτό τον βιασμό από φόβο μη χάσουμε τα χρήματα που δεν έχουμε! Και η ιστορία μας; Οι νεκροί μας; Τα ιδανικά μας; Καλό! Κρυμμένοι στα λαγούμια μας, ποιούμε τη δειλία και την ασχετοσύνη μας μαγκιά και φτύνουμε και ιστορία και επετείους, και νεκρούς και ιδανικά. Ποια Ιδανικά ρε παιδιά; Μόνο μη θυμώσει η Μέρκελ και μας κόψει το ευρώ!

Και για τους νεκρούς ποιος έκλαψε; Μήπως ο Σαμαράς και το σινάφι του; Μπα! Γι’ αυτή τη βδομάδα το πρόγραμμα δεν προβλέπει νεκρούς: ο Σαμαράς και το σινάφι του έχουν λίστες να μαγειρέψουν, έχουν προέδρους Βουλής να κατευνάσουν,  έχουν Άγκελες να υποδεχτούν, έχουν χουντικούς νόμους να επιβάλλουν. 

Για τους νεκρούς είναι κανονισμένο να κλάψουν στις 28 Οκτωβρίου στη γνωστή ετήσια παράσταση όπου απαγορεύονται και τα γιαούρτια. Μόνο που η επίσκεψη της Μέρκελ, λίγες ημέρες νωρίτερα  φρόντισε να μετατρέψει τη φετινή  επέτειο της 28^ης Οκτωβρίου σε καραγκιόζ μπερντέ: 

Πόσο γέλιο θα ρίξει ο Αδόλφος, όταν από εκεί που βρίσκεται θα ακούει τους Έλληνες ασελγούς της μνήμης των θυμάτων της 6^ης Οκτωβρίου 1944, να εξυμνούν τον αγώνα των Ελλήνων κατά του Άξονα!

Και αλίμονο … πόσο κλάμα θα ρίχνει εκείνη η ηλίθια, η Πηνελόπη Δέλτα  διακρίνοντας στους ασελγούς, τα παιδιά που ανέθρεψε με το κύτταρο ή με την πένα της…

 Μάρω Σιδέρη