Η κυβέρνηση φοβάται απολύσεις δημοσιογράφων και δεν εισπράττει το τέλος συχνοτήτων

Είναι γελοίοι: Πρώτα δια των μνημονίων αίρει τις νομικές και οικονομικές δεσμεύσεις της εργοδοσίας ως προς τις απολύσεις και μετά χύνει κροκοδείλια δάκρια για τους συναδέλφους

Ουστ ρε.. Δεν μασάει η κατσίκα ταραμά!!

Στον φόβο απολύσεων δημοσιογράφων απέδωσε ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ, αρμόδιος για τα ΜΜΕ, Σ. Κεδίκογλου, την απροθυμία της κυβέρνησης να εισπράξει όσα οφείλουν οι τηλεοπτικοί σταθμοί από το τέλος διαχείρισης συχνοτήτων (2% επί του τζίρου), απαντώντας σε σχετική ερώτηση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, Δ. Παπαδημούλη, για τις άδειες των τηλεοπτικών σταθμών.

 Ο Σ. Κεδίκογλου επισήμανε ότι το 40% των μελών της ΕΣΗΕΑ είναι άνεργα και, σχολιάζοντας την επιμονή του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ στην είσπραξη αυτών των οφειλών, την χαρακτήρισε «εμμονή σε παλαιοκομματικές λογικές κατά της επιχειρηματικότητας».


Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκε το ποσό που έχει εισπράξει το Δημόσιο από την παραχώρηση των συχνοτήτων, με τον υφυπουργό να μεταφέρει ότι για το χρονικό διάστημα 1995-2010 έχει καταλογιστεί ποσό 105 εκατ. ευρώ και τον Δ. Παπαδημούλη να τονίζει ότι αυτό που πρέπει να γίνει γνωστό είναι το πόσα έχουν εισπραχθεί κι όχι το πόσα έχουν καταλογιστεί. 

Μάλιστα ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ υπογράμμισε ότι για το 2011 προβλέπονταν έσοδα 370 εκατ. ευρώ από τον διαγωνισμό για την παραχώρηση των συχνοτήτων, διαγωνισμός που εκκρεμεί ακόμα, σημειώνοντας ότι αυτό αποτελεί «ένα από τα ελάχιστα σημεία του Μνημονίου που δεν εφαρμόζονται». 

Ο Δ. Παπαδημούλης τόνισε ότι το σχετικό ποσό δεν περιλήφθηκε στον προϋπολογισμό του 2012, αλλά ούτε και στο προσχέδιο του προϋπολογισμού του 2013, παρά τη δέσμευση της κυβέρνησης για ολοκλήρωση του διαγωνισμού μέχρι το τέλος του 2013.

Ο Σ. Κεδίκογλου υποστήριξε ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να προχωρήσει «με ταχείς ρυθμούς» στη συγκρότηση ενός σύγχρονου νομικού πλαισίου για τις τηλεοπτικές συχνότητες, νομικού πλαισίου με ορίζοντα 20ετίας, καλώντας «όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις» να συμβάλουν και να στηρίξουν αυτό το πλαίσιο, ενώ δεν παρέλειψε να «υπενθυμίσει» τις ευθύνες της Αριστεράς για τη συγκρότηση του άναρχου τηλεοπτικού τοπίου, μέσω της συμμετοχής της στις κυβερνήσεις της περιόδου 1989-1990.