Η περίθαλψη στα δημόσια νοσοκομεία ..

επαφίεται στον πατριωτισμό των γιατρών και των νοσηλευτών!!

«Μιλάμε για συνθήκες πολέμου μέσα στα νοσοκομεία». «Βδομάδες περνούν χωρίς ρεπό ή με ένα ρεπό κι αυτό μετά από νύχτα, ώστε ίσα - ίσα κλείνεις ένα 24ωρο εκτός δουλειάς». «Πολλές μέρες ξεκινάμε τη βάρδια χωρίς να έχουμε αντοχές και στηρίζουμε ο ένας τον άλλο».

Με αυτά τα λόγια προσπαθούν οι εργαζόμενοι στα δημόσια νοσοκομεία να περιγράψουν τις καθημερινές συνθήκες στη δουλειά τους. Μόνο που τα λόγια είναι φτωχά τις περισσότερες φορές για να αποτυπώσουν τη δραματική κατάσταση που ζουν εργαζόμενοι και ασθενείς, κυριολεκτικά σαν μια οικογένεια, σαν τους κρίκους μιας αλυσίδας που είναι αδύνατον να αποκοπεί ο ένας από τον άλλο. 

Εξάντληση, έλλειψη ειδικοτήτων και πάσης φύσεως προσωπικού, έλλειψη υλικών και φαρμάκων, υπεράνθρωπες προσπάθειες να σωθούν οι ασθενείς και να στηριχτούν οι οικογένειές τους,
 
ψυχολογική και σωματική φόρτιση δήλωσε στον Ριζοσπάστη η  Ολγα Σιάντου, νοσηλεύτρια στην Παθολογική Κλινική του νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία» και συνδικαλίστρια που συσπειρώνεται στο ΠΑΜΕ Υγείας - Πρόνοιας για τη μάχη που δίνουν κάθε μέρα οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου στην προσπάθειά τους να προσφέρουν όσο το δυνατόν καλύτερες υπηρεσίες στα παιδιά και τις οικογένειές τους.  

Μάχη ενάντια σε μια κατάσταση που θα χειροτερεύει όσο εξακολουθεί να υπάρχει επιχειρηματική δράση στην Υγεία, η οποία οδηγεί, αφενός στη σχεδιασμένη υποβάθμιση των δημόσιων δομών προκειμένου να έχουν πελάτες οι ιδιώτες, αφετέρου στην ένταση του ανταγωνισμού μεταξύ των επιχειρηματιών με απρόβλεπτες συνέπειες για την ασφάλεια ασθενών και εργαζομένων.

 

Εξαντλημένοι σωματικά και ψυχικά

Την πενθήμερη εργασία, με δυο μέρες συνεχόμενης ξεκούρασης, την έχουν ξεχάσει γιατροί και νοσηλευτές. Για αρκετές βδομάδες δε δίνονται ρεπό, γιατί το προσωπικό δεν επαρκεί, ώστε να βγουν σωστά τα προγράμματα. Στους εργαζόμενους οφείλονται δεκάδες μέρες ρεπό: «Εμένα μου χρωστούσαν 60 μέρες ρεπό, τις πήρα σταδιακά και τώρα υπολείπονται περίπου 25 μέρες», λέει η Ο. Σιάντου. Ταυτόχρονα, πάντα δουλεύουν πέρα από το ωράριο - χωρίς να πληρώνονται - για να βγει όλη η δουλειά, να τακτοποιηθούν κάποιες εκκρεμότητες με την επόμενη βάρδια, ώστε να μη μείνει πίσω η νοσηλεία των παιδιών.

Πέρα από την κούραση είναι και τα καθημερινά, τα στοιχειώδη ζητήματα που δε λύνονται. «Ακόμα και όταν δεν έχεις χειροπετσέτες μιας χρήσης δημιουργεί πρόβλημα, γιατί μπορεί να μεταφέρεις ένα μικρόβιο είτε σε άλλο παιδί, είτε στο σπίτι σου. `Η όταν η μάνα με ρωτάει "σεντόνι καθαρό σήμερα δεν έχω;". Εγώ πρέπει να ψάξω σε όλο το νοσοκομείο και αν δεν υπάρχει, τι θα της πω; Να φέρει από το σπίτι της; Οχι. Θα της πω να πάμε στο διοικητή μαζί να διαμαρτυρηθούμε. Κάποιοι όμως φοβούνται, ότι αν το διεκδικήσουν ίσως δεν προσέξουν το παιδί τους. Κάποιοι θεωρούν πως αυτό "έριξε έξω" το κράτος και δεν το δικαιούνται», σημειώνει.

Γιατροί και νοσηλευτές τρέχουν ταυτόχρονα να σώσουν επείγοντα περιστατικά, να βρουν υλικά και φάρμακα, να μοιραστούν μηχανήματα, να διασκεδάσουν τα παιδιά που περνάνε κάποιες άσχημες φάσεις και ζούνε τον πόνο, να στηρίξουν τις οικογένειές τους, έρχονται αντιμέτωποι με γονείς που δεν έχουν να πληρώσουν για να θεραπευτεί το παιδί τους.

Αντικειμενικά δεν υπάρχει ο χρόνος που απαιτείται για να εξηγήσουν στους γονείς κάποια πράγματα για τη νοσηλεία του παιδιού τους. Οπως λέει ενδεικτικά η Ο. Σιάντου, «έχουμε αρκετά περιστατικά παιδιών με όγκους, που πρώτη φορά διαγνώστηκαν. Ο γονιός νιώθει πως εκείνος φταίει, γιατί δεν το κατάλαβε έγκαιρα. Θέλει χρόνο να το συνειδητοποιήσει και να βοηθήσει το παιδί του. Εδώ είναι απαραίτητο το εξειδικευμένο προσωπικό που θα στηρίξει την οικογένεια, για να στηρίξει το παιδί, αλλιώς έρχεσαι αντιμέτωπος με εκρηκτικές καταστάσεις. Αντίθετα, όλα τα αντιμετωπίζουμε εμείς. Από το γονιό που πρέπει να βοηθήσει το παιδί του, από το παιδί που πρέπει να μάθει την αλήθεια γιατί θα δώσει μια μάχη για τη ζωή του. 

Ολο αυτό είναι ψυχοφθόρο και για το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό και ταυτόχρονα δεν υπάρχει η εξειδίκευση για να το κάνουμε όπως πρέπει. Αυτή την έχει ο ψυχίατρος, ο ψυχολόγος, ο κοινωνικός λειτουργός». Οπως προσθέτει, υπάρχουν ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί αλλά δεν επαρκούν και δεν είναι 24 ώρες μαζί με τα παιδιά και τους γονείς, που άλλοτε ελέγχουν την κατάστασή τους, άλλοτε όχι. Ενώ ο νοσηλευτής και ο γιατρός του τμήματος είναι συνέχεια μαζί τους.