Τραπεζοκρατία 

Αν νομίζετε πως κρεμόμαστε από τ' @ρχίδι@ σας κόψτε τα να πέσουμε.. 

Το ερώτημα που μέχρι τώρα έχει μόνον ως υποψία απαντηθεί γιατί αποφεύγεται να δηλωθεί ευθέως και ευθαρσώς στους λαούς, είναι το σε ποιους και με ποια μορφή υποτίθεται πως αυτοί έχουν χρεωθεί. Ποιος ή ποιοι είναι τα φυσικά πρόσωπα που κατείχαν αυτόν τον αμύθητο πλούτο, πως συσσωρεύτηκε και πέρα και πάνω απ’ όλα σε ποια μορφή, για να τον δανείζουν τοκογλυφικά, έτσι ώστε σήμερα κράτη όπως: 

Η Ισπανια, η Γαλλία, η Ιταλία (κυρίως η δεύτερη) με καταγραμμένη παραγωγική επάρκεια τόσο στον πρωτογενή όσο και στους άλλους δύο οικονομικούς τομείς να έχουν εγκλωβιστεί στις δαγκάνες του ή τις δαγκάνες τους και να αιμορραγούν. 


Υπεράνω των κεφαλών μας αιωρείται μια απειλητική σκιά η οποία κατευθύνει τα βήματα των καθεστωτικών κυβερνήσεων σε αποφάσεις εφιαλτικές για τους λαούς. 

 Στην Γαλλία της υποδειγματικής για δεκαετίες αυτάρκειας, ξεκίνησε η εφαρμογή άμεσων μέτρων για τον περιορισμό των κρατικών δαπανών σε ποσοστά κάτω του 3% του ΑΕΠ της. Μέγεθος αστρονομικό που μόλις κατέλθει των έντυπων τίτλων των Μέσων Ενημέρωσης στην πραγματική οικονομία, οι Γάλλοι θα νιώσουν το κρύο ρεύμα ενός οικονομικού χειμώνα, που όμοιό του δεν νομίζω ότι θυμούνται ξανά. 

Στην Ιταλία της βιομηχανικής και μεταποιητικής υπερπαραγωγής πάλι, ο θλιβερός εκπρόσωπος της τραπεζιτικής συμμορίας ενέκρινε νέα μέτρα το μαχαίρι των οποίων μπορεί να μην μπήγεται τόσο βαθιά στον πληθυσμό όσο εκείνο της δωσίλογης Ελληνικής συγκυβέρνησης, αλλά αρχής γενομένης από τις ευάλωτες ομάδες των Ιταλών, η αίσθηση των απωλειών εισοδήματος μετακυλίεται με ίσως αργούς ρυθμούς, αλλά οπωσδήποτε σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. 

Σε ότι αφορά τις Πορτογαλία και Ισπανία ούτε λόγος. Η κατάστασή τους με διαφοροποιήσεις ναι, είναι παραπλήσια της δικής μας ή αυτής που δολίως προβάλλεται ως δική μας. 
 Περί τίνος λοιπόν πρόκειται; 

Περί πλούτου που καταναλώθηκε και που πρέπει να αποκατασταθεί, ισχυρίζεται νηπιακά δια των καθεστωτικών του (κυρίως εξωνημένων ακαδημαϊκών) δουλικών το τοκογλυφικό ιερατείο. Μα αν ο πλούτος- τα προϊόντα, το εμπόρευμα- δεν καταναλωθεί δεν παράγει κέρδος αφ' ενός και αφ' ετέρου:

Στην περίπτωση που παραμείνει αδιάθετος αρχίζει από την επομένη να τρέχει –με διαφοροποιήσεις ανά είδος φυσικά- η ημερομηνία λήξης του. (καταλαβαίνετε βεβαίως τώρα γιατί προωθούν τα ληγμένα..) Επομένως: 

Η μορφή που αποθησαυρίζεται ο πλούτος είναι κάποια μαθηματικά σκίτσα σε ηλεκτρονική μορφή με την οποία υποθηκεύεται έντοκα η μελλοντική λαϊκή εργασία, κάτι που παραπέμπει στο συμπέρασμα πως αν ο δανειζόμενος εξαλειφόταν από προσώπου γης θα εξαφανιζόταν ως δια μαγείας και ο δανειστής. 

Κι εδώ είναι το κουμπί της καπιταλιστικής Αλέξαινας. 

Δανειστής και δανειζόμενος είναι βασικά εξαρτήματα για την λειτουργία της ίδιας φονικής για τον δεύτερο μηχανής, υπο την καθοριστική διαφοροποίηση πως ο πρώτος κατέχει προς το παρόν την θέση του χειριστή. Αυτής που πολιτικά εξαναγκάζει τον δεύτερο να κρέμεται μονίμως εξαθλιωμένος από τις διαθέσεις του πρώτου για να επιβιώσει. ( αν ο φούρναρης που πωλεί πέντε κιλά την ημέρα ψωμί παράξει δεκαπέντε, θα πρέπει να εντοπίσει ή να εκβιάσει την ανάγκη κάποιων να καταναλώσουν  τα άλλα δέκα διαφορετικά  θα φαλιρίσει..)

Ε, λοιπόν σήμερα στην απεργία μια θα πρέπει να είναι η απάντηση προς τα καθεστωτικά δουλικά και τους τραπεζίτες αφέντες τους: Αν νομίζετε πως κρεμόμαστε από τ’ @ρχίδι@ σας κόψτε τα να πέσουμε!!