Σπέκουλα με τις τάχα δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες συντάξεις μαϊμού αλλά:

Κατά την απογραφή του 2011 δεν απογράφηκαν:

Στο ΙΚΑ 6.600 συνταξιούχοι, 1.200 συνταξιούχοι του ΟΓΑ που έχουν αποβιώσει, 4.500 συνταξιούχοι του Δημοσίου και 250 συνταξιούχοι άλλων Ταμείων!

 Τι κρύβουν; Πως μόνο για την περίοδο 1951-1975 και από την δέσμευση των αποθεματικών των ταμείων στην βάση του αναγκαστικού νόμου 1611/1950 οι απώλειες υπολογίστηκαν σε 58 δις ευρώ!!

Που πήγαν; Στα θαλασσοδάνεια και τις θαλασσοεπιδοτήσεις του αριστοκρατικού κηφηναριού!!

Ψεύτες, λεχρίτες, κίναιδοι..

 Τις ξόβεργες του αποπροσανατολισμού στήνει, για μια φορά ακόμη, η κυβέρνηση και με αφορμή την παρουσίαση ενός νέου συστήματος για την αντιμετώπιση των «μαϊμού» συντάξεων, επιχειρεί να κρύψει την επίθεση που εξαπολύει στους συνταξιούχους και στην Κοινωνική Ασφάλιση, αλλά και τις διαχρονικές ευθύνες όλων των κυβερνήσεων για τη διαιώνιση αυτού του προβλήματος και της όποιας παραβατικότητας υπάρχει.

Απόδειξη των παραπάνω είναι το γεγονός, ότι, ενώ κατά καιρούς αρμόδιοι υπουργοί, κυβερνητικοί παράγοντες και αστικά μέσα ενημέρωσης κάνουν σπέκουλα μιλώντας για δεκάδες ακόμα και εκατοντάδες χιλιάδες «συντάξεις μαϊμού», τα στοιχεία της απογραφής του 2011 που διενήργησαν τα Ταμεία έδειξαν ότι σε περίπου 2,5 εκατομμύρια συνταξιούχους δεν απογράφησαν: 


Στο ΙΚΑ 6.600 συνταξιούχοι, 1.200 συνταξιούχοι του ΟΓΑ που έχουν αποβιώσει, 4.500 συνταξιούχοι του Δημοσίου και 250 συνταξιούχοι άλλων Ταμείων! Ομως, ακόμα και γι' αυτό το μικρό αριθμό συνταξιούχων που δεν απογράφηκε δε σημαίνει ότι υπάρχει παραβατικότητα και απάτη.

Ετσι, απ' όλο αυτό το επικοινωνιακό τσουνάμι που έχει εξαπολυθεί με τη διόγκωση των αριθμών, είναι χαρακτηριστικό ότι στη Δικαιοσύνη έχουν παραπεμφθεί μόνο 250 περιπτώσεις εξαπάτησης για συντάξεις. Και αυτό γιατί σε πολλές περιπτώσεις συνταξιούχοι δεν απογράφησαν για διάφορους λόγους, π.χ. γιατί καταχωρήθηκαν λάθος τα στοιχεία τους. Μάλιστα, το ίδιο το υπουργείο Εργασίας αναγνωρίζει: 

«Ακόμη και στην περίπτωση νόμιμης διακοπής (σ.σ. της σύνταξης), αυτή συχνά επέρχεται μετά 4 μήνες, στερώντας από τα Ταμεία σημαντική ρευστότητα και αυξάνοντας το διοικητικό κόστος»! Ποιος, όμως, ευθύνεται για την καθυστέρηση αυτή;

Την απάντηση δίνει το ίδιο το υπουργείο Εργασίας που, υποστηρίζοντας την αναγκαιότητα του νέου συστήματος, διαπιστώνει: «Η μερική μηχανογράφηση στα Ασφαλιστικά Ταμεία και τα Ληξιαρχεία, καθώς και η αδυναμία ηλεκτρονικής διασύνδεσης και ανταλλαγής πληροφόρησης Ληξιαρχείων - Ταμείων - ΓΓΠΣ καθιστούν το υπάρχον σύστημα τυφλό»!

Οπως και στην περίπτωση των αναπηρικών «συντάξεων - μαϊμού», η ανακύκλωση αυτού του φαινομένου εξυπηρετεί την προπαγάνδα που θέλει να κρύψει την ουσία.

Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση δε λέει κουβέντα για το γεγονός ότι τα ασφαλιστικά ταμεία έχουν χάσει δεκάδες δισ. ευρώ από το πρόσφατο «κούρεμα» του χρέους, από το διαχρονικό τζογάρισμα των αποθεματικών τους, από την καταλήστευσή τους από τους καπιταλιστές που τους έδιναν οι κυβερνήσεις τα αποθεματικά για να τα κάνουν κεφάλαιο, αναγκάζοντάς τα να δανείζονται ακριβά από τις τράπεζες για τις δικές τους ανάγκες, αλλά και από τα ίδια τα χρέη του κράτους στα Ταμεία.

Τα στοιχεία του ίδιου του υπουργείου Εργασίας λένε ότι η εισφοροδιαφυγή το 2010 ανήλθε σε 8 δισ. ευρώ και οι ανείσπρακτες εισφορές στα 7,5 δισ. ευρώ, ενώ τον ίδιο χρόνο το οργανικό έλλειμμα του ΙΚΑ ξεπερνούσε τα 1,192 δισ. ευρώ. Δηλαδή, μόνο με το 1/15 της εισφοροδιαφυγής μπορούσε να καλυφθεί το ετήσιο έλλειμμα του μεγαλύτερου ασφαλιστικού φορέα. Αντί γι' αυτό, μόνο από τα χρέη των τραπεζών στα Ταμεία των τραπεζοϋπαλλήλων που εντάχθηκαν στο ΙΚΑ, του φόρτωσαν 405,6 εκατ. ευρώ.

Με την πρόταση νόμου που είχε καταθέσει το ΚΚΕ στη Βουλή το 2008 είχαν αποκαλυφθεί οι τεράστιες απώλειες από τη δέσμευση των αποθεματικών των Ταμείων στην Τράπεζα της Ελλάδας με βάση τον αναγκαστικό νόμο 1611/1950. Μόνο για την περίοδο 1951 - 1975 οι απώλειες υπολογίστηκαν σε 58 δισ. ευρώ. 

Με το νόμο 2076/1992 πήραν από τα ασφαλιστικά ταμεία μέχρι και το 20% των αποθεματικών τους και τα έπαιξαν στο Χρηματιστήριο. Με το Ν.2676/1999 το ποσοστό αυξήθηκε σε 23%. Μόνο για την περίοδο 1999 - 2002 η ζημιά απ' αυτόν τον τζόγο ξεπέρασε τα 3,5 δισ. ευρώ. Αλλα 2 δισ. προστέθηκαν στη ζημιά μέχρι το 2002 επειδή η κυβέρνηση δεν απέδωσε στα Ταμεία την κρατική χρηματοδότηση. Και ο κακός χαμός ολοκληρώθηκε με το «κούρεμα» του χρέους, όπου το ένα μετά το άλλο τα Ταμεία πήραν ειδοποίηση από την Τράπεζα της Ελλάδας ότι πλέον δε διαθέτουν δεκάρα σχεδόν.