Στο 1,3 δισ. το χρόνο το «ψητό» από το "μη μισθολογικό κόστος"!

Κανένας νόμος δεν σου απαγορεύει να εκμεταλλεύεσαι έναν εις το διηνεκές "εν υπνώσει μ@λ@κ@" επί του καναπέ

Η τακτική και η πρεμούρα της κατάργησης της εργοδοτικής εισφοράς προς του Οργανισμούς Εργατικής Κατοικίας δεν είναι ακατανόητη, αφού με αυτόν τον τρόπο η κυβέρνηση έθεσε άμεσα σε εφαρμογή το στόχο για τη μείωση του λεγόμενου «μη μισθολογικού κόστους». 

Συγκεκριμένα, μόνο με την απαλλαγή αυτή όπως εκτίμησε και το ίδιο το υπουργείο οι εργοδότες θα κερδίζουν ετησίως το ποσό των 247 εκατομμυρίων ευρώ, το οποίο προστίθεται στο πλήθος των απαλλαγών, χαριστικών ρυθμίσεων και επιδοτήσεων προς το μεγάλο κεφάλαιο. 


Στον αντίποδα, βέβαια γράφει ο Ριζοσπάστης, οι όποιες συρρικνωμένες παροχές συνεχίζονται να δίνονται από τον ΟΕΚ και τον ΟΕΕ, οι οποίοι μεταφέρθηκαν στον ΟΑΕΔ , όπως ο κοινωνικός τουρισμός, η επιδότηση ενοικίου, η λειτουργία παιδικών σταθμών, το κατασκευαστικό πρόγραμμα, δάνεια επισκευής και αποπεράτωσης κατοικιών κ.τ.λ. που αφορούν χιλιάδες εργατικές - λαϊκές οικογένειες μετά την απόφαση της κυβέρνησης να κλείσει τους οργανισμούς αυτούς, φορτώνονται στις πλάτες αποκλειστικά των εργαζομένων.

Και αυτή η απαλλαγή - όπως ομολογείται - είναι μόνο το πρώτο βήμα στο γενικό σχέδιο κυβέρνησης και τρόικας που περιλαμβάνεται και στο 2ο μνημόνιο, για μείωση των εργοδοτικών εισφορών κατά 5 μονάδες, δηλαδή περίπου κατά 18% των συνολικών εισφορών των επιχειρήσεων, στις οποίες όταν το σχέδιο ολοκληρωθεί θα εξασφαλίζουν 1,3 δισ. ευρώ σε ετήσια βάση. 

Η εξέλιξη αυτή, σε συνάρτηση με τη μείωση των κατώτερων μισθών τουλάχιστον κατά 22% και 32% (για μέχρι 25 ετών) και αντίστοιχες μειώσεις και στους μισθούς των κλαδικών συμβάσεων, οδηγεί στο χαντάκωμα της εργατικής τάξης και στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας. 

Αποδεικνύοντας περίτρανα ότι - παρά την προπαγάνδα πάσης φύσης διαχειριστών του καπιταλισμού - η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων και συνολικά της καπιταλιστικής οικονομίας, είναι ασύμβατη με την ευημερία των εργαζομένων, προϋποθέτει το τσάκισμα των δικαιωμάτων τους, τις περικοπές των όποιων παροχών είχαν κατοχυρώσει και παράλληλα και την ασφυξία των ασφαλιστικών οργανισμών.