Άϊντε θύμα, άϊντε ψώνιο...

..αν ξυπνήσεις μονομιάς θάρθει ανάποδα ο ντουνιάς..

 Καλημέρα αδέλφια,

«Με τον καιρό να 'ναι κόντρα, έχει τιμή σαν πετάς» λέει το τραγούδι που μας θύμισε το σύνθημα των διαδηλωτών : «δεν χρωστάμε σε κανέναν, την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία».

Ελα, όμως, που ο «κυρίαρχος λαός» ψήφισε αλλιώς: να πληρώσει αυτά που δεν χρωστά, ψήφισε, δηλαδή, αυτό που ένα πολυπλόκαμο δίχτυ προπαγάνδας τον έπεισε ότι είναι αναγκαίο...

***

Διά ταύτα: Τι θα κάνουμε; Θα υποταχτούμε σ' αυτό που ο αντίπαλος κατορθώνει να διαμορφώνει ως «κοινή γνώμη»; Ασφαλώς όχι.

 Οταν τα αστικά μέσα ενημέρωσης δεν συμφωνούν με την πραγματικότητα και διαμορφώνουν ως ψευδή συνείδηση για την πραγματικότητα αυτό που συμφέρει τα αφεντικά τους, δεν φταίει η πραγματικότητα.

Η πραγματικότητα, λοιπόν, τρίβει στη μούρη όσων μιλάνε για δημοκρατική διαχείριση του καπιταλισμού, το γεγονός ότι στην Αμερική του Ομπάμα η εξαθλίωση καλπάζει. Οχι πια ανάμεσα στους χτεσινούς εξαθλιωμένους, αλλά σ' αυτούς που επειδή τους είπαν «μεσαία τάξη», δηλαδή μισθωτούς που έχουν σταθερή δουλειά, πίστευαν πως η κρίση δεν τους αφορά.

«Τώρα πεινάνε κι όσοι εργάζονται», έγραφε ο Μπρεχτ πριν 80 χρόνια!

Αλλά και στην εκτός ευρώ Ευρώπη, στην Αγγλία, τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Τα πεινασμένα παιδιά στις γειτονιές της Αθήνας, είναι τα ίδια, στην καρδιά του λαμπερού Λονδίνου.

Δεν χρειάζονται φιλοσοφίες.. Απλώς η αποκάλυψη αυτής της εικόνας στα μάτια όλων φτάνει για να έρθει ανάποδα ο ντουνιάς καθώς θα έλεγε και ο Βάρναλης