ΤΖΟΡΤΖ ΣΟΡΟΣ : Η ΕΥΡΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΦΟΥΣΚΑ..

..αλλά φούσκα ελκυστική...

Όταν ο Κλύδωνας σας μιλά για ευρωμπορντελο εσείς στραβομουτουνιάζετε..

Απομονώνω ένα εδάφιο από την ομιλία Σόρος που δεν έτυχε σκοπίμως υποθέτω, καμιάς δημοσιότητας.. Δυο παράγραφοι μόνο αλλά όλα τα ... λεφτά!!Γιατί αποδεικνύεται πως άλλοι τα έτρωγαν κι άλλοι καλούνται να πληρώσουν τον λογαριασμό.. Ιδού λοιπόν τι είπε ο Σόρος..

"Υποστηρίζω πως η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση μοιάζει με φούσκα. Στα χρόνια της ανάπτυξης η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν αυτό που ο ψυχαναλυτής Ντέβιντ Τάκετ έχει αποκαλέσει ‘φανταστικό αντικείμενο’ – μη πραγματικό άλλα άκρως ελκυστικό. Η ΕΕ ήταν η ενσάρκωση της ανοικτής κοινωνίας – μια ένωση εθνικών κρατών που βασίζονταν στις αρχές της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του σεβασμού της νομιμότητας στην οποία κανένα κράτος ή εθνότητα δεν είχε κυρίαρχη θέση έναντι των άλλων.

Η διαδικασία της ολοκλήρωσης αναλήφθηκε από μια μικρή ομάδα πολιτικών ηγετών που έβλεπαν μακριά, οι οποίοι έκαναν αυτό που ο Καρλ Πόπερ ονόμασε ‘αποσπασματική κοινωνική μηχανική’. Αναγνώριζαν ότι η τελειότητα είναι άπιαστη. Έτσι έθεσαν περιορισμένους στόχους και αυστηρά χρονοδιαγράμματα και στη συνέχεια κινητοποίησαν την πολιτική βούληση για ένα μικρό βήμα, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι όποτε το επιτύγχαναν η ανεπάρκειά του θα καθίστατο προφανής και θα απαιτούσε ένα ακόμα βήμα. Η διαδικασία τροφοδότησε την ίδια της την επιτυχία, όπως συμβαίνει σε μια χρηματοπιστωτική φούσκα. Έτσι η Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα μετατράπηκε σταδιακά σε Ευρωπαϊκή Ένωση, βήμα - βήμα".

Η εύστοχη παρομοίωση του ευρώ με φούσκα που τόλμησε ο Τζορτζ Σόρος εξηγεί τα διάφορα ‘θαύματα’ αλλά και τις ανακολουθίες του ευρωσυστήματος που όλοι συζητάμε καιρό τώρα. Διότι ως γνωστό οι φούσκες μπορεί να μοιάζουν αδικαιολόγητες εκ των υστέρων, αλλά τον καιρό που χτίζονται έχουν συμπαγή εσωτερική λογική. Η λογική της φούσκας του ευρώ, όπως την είδε ο Σόρος, ήταν η υπόθεση πως κάθε φορά που η υπάρχουσα δομή της Ευρωζώνης θα έφτανε σε αδιέξοδο, οι ηγέτες θα έλυναν το πρόβλημα.

Έτσι ενώ πριν το ευρώ υπήρχαν μεγάλες αποκλίσεις ανάμεσα στα επιτόκια δανεισμού των κρατών του ευρωπαϊκού Βορρά και του Νότου, από τη στιγμή που εισήχθη το ενιαίο νόμισμα και η βασική υπόθεση ήταν πως οι χώρες θα εξελίσσονταν – κάποτε… – προς την πλήρη πολιτική δημοσιονομική ένωση, ήταν πολύ λογικό η Γερμανία και η Ελλάδα να θεωρούνται εξίσου απαλλαγμένες κινδύνων και δανείζονταν με τα ίδια επιτόκια.

Και για τον ίδιο λόγο ήταν λογικό τα κρατικά ομόλογα όλων των κρατών μελών του ευρώ να θεωρούνται εξίσου απαλλαγμένα κινδύνων, άρα οι τράπεζες του ευρώ να μην υποχρεούνται να κρατούν γι’ αυτά κεφάλαια ασφαλείας και να φορτώνονται αστόχαστα με ολόκληρα βουνά κρατικού χρέους. Αλλά από τη στιγμή που η Μέρκελ έσπασε όλη αυτή τη λογική αποφασίζοντας ότι κάθε χώρα ήταν υπεύθυνη για τις τράπεζές της, ήρθε η αντίστροφη κίνηση.

Κι εκεί πια καθώς πρώτη η Ελλάδα και στη συνέχεια η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και πλέον και η Ισπανία, ανακάλυψαν ότι εξαιτίας της φούσκας του κοινού νομίσματος ήταν πια δανεισμένες σε ξένο νόμισμα – σαν τις χώρες του Τρίτου Κόσμου – κι άρχισαν να σκάνε κρατικά χρέη και τράπεζες.