Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς..
Η σημερινή κυβέρνηση υπό τον Μ. Μόντι θυμίζει την επιχείρηση «καθαρά χέρια», πριν από δύο δεκαετίες, που ξελάσπωσε το σύστημα και έφερε νέα δεινά στους εργαζόμενους
Από πρόσφατη κινητοποίηση σε γενική απεργία ενάντια στη σφαγή των κοινωνικών δικαιωμάτων
Η πρόσφατη παραίτηση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, για την οποία πολλοί έσπευσαν να «πανηγυρίσουν» και να μιλήσουν για «αλλαγή σελίδας» στην Ιταλία παρόλο που ο ίδιος δηλώνει πως θα παραμείνει στην πολιτική ζωή της χώρας, δε σηματοδοτεί ουσιαστικά κάποια σημαντική αλλαγή. Στη θέση της λεγόμενης «κεντροδεξιάς» κυβέρνησης, ήρθε η κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» των τεχνοκρατών, διπλωματών υπό τον πρωθυπουργό Μάριο Μόντι, πρώην επίτροπο της ΕΕ, για να εξασφαλίσουν τη διάσωση του κεφαλαίου από τη βαθιά καπιταλιστική κρίση που αντικειμενικά σημαίνει και καταστροφή μέρους του κεφαλαίου και εκφράζεται με
μηδενική ανάπτυξη, διόγκωση του κρατικού χρέους που προσεγγίζει τα 2 τρισεκατομμύρια ευρώ ή το περίπου 120% του ΑΕΠ.
Οι εξελίξεις, βεβαίως, στην Ιταλία σχετίζονται με τη συγχρονισμένη κρίση στην ΕΕ, τους κλυδωνισμούς στην Ευρωζώνη, αφού πρόκειται για την τρίτη μεγαλύτερη οικονομία στην Ευρωζώνη και τη δεύτερη πιο χρεωμένη χώρα στην ΕΕ, που αντιστοιχεί στο 20% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης (όταν η Ελλάδα αντιστοιχεί στο 2% του ΑΕΠ).
Φυσικά και με την κυβέρνηση των τεχνοκρατών, οι θυσίες στις οποίες θα υποβληθούν τα λαϊκά στρώματα δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που προβάλλεται ως «δημοσιονομική εξυγίανση» και μείωση του διογκωμένου χρέους και του ελλείμματος.
Αποβλέπουν στο να μειωθεί αυτό που οι καπιταλιστικές βδέλες αποκαλούν μισθολογικό κόστος (μεροκάματα και διάφορες κατακτήσεις και παροχές), ώστε το κεφάλαιο να επανέλθει σε προηγούμενα επίπεδα κερδοφορίας. Οπως πριν σε περίοδο ανάπτυξης τα μονοπώλια στηρίχτηκαν είτε από κεντροδεξιές είτε από κεντροαριστερές κυβερνήσεις χτυπώντας εργατικά δικαιώματα, έτσι γίνεται και τώρα σε περίοδο κρίσης.
Η Ιταλία, που εμφανίζεται ως χώρα με «υψηλή πολιτική κουλτούρα συνεργασιών», έχει πράγματι μακρά ιστορία στους τρόπους χειραγώγησης του λαού που είχαν και έχουν στη φαρέτρα τους τα αστικά κόμματα.
Πολλές φορές έχουμε δει συγκεκριμένες «επιχειρήσεις» να τίθενται σε ισχύ, «κάθαρσης» υποτίθεται του δημόσιου βίου από «φαινόμενα διαφθοράς και διαπλοκής» που είχαν ως συνέπεια να διαλυθούν και να εξαφανιστούν «ιστορικά» κόμματα και στη θέση τους να δημιουργηθούν άλλα «νέα».
Μια τέτοια περίπτωση, χρήσιμη για να βγαίνουν συμπεράσματα, ήταν και η επιχείρηση «Καθαρά Χέρια» στις αρχές της δεκαετίας του 1990 που έφερε στην επιφάνεια τους διάφορους Μπερλουσκόνι, Πρόντι κλπ. που χρησιμοποιήθηκαν για τη συνέχιση της χειραγώγησης του λαού, με δεδομένη τη διάβρωση και τον αφοπλισμό για δεκαετίες του εργατικού κινήματος από τη συμβιβαστική διαχειριστική λογική του Ιταλικού ΚΚ, που στοιχίζει ακόμα στη γειτονική χώρα.
Η σημερινή κυβέρνηση υπό τον Μ. Μόντι θυμίζει την επιχείρηση «καθαρά χέρια», πριν από δύο δεκαετίες, που ξελάσπωσε το σύστημα και έφερε νέα δεινά στους εργαζόμενους
Από πρόσφατη κινητοποίηση σε γενική απεργία ενάντια στη σφαγή των κοινωνικών δικαιωμάτων
Η πρόσφατη παραίτηση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, για την οποία πολλοί έσπευσαν να «πανηγυρίσουν» και να μιλήσουν για «αλλαγή σελίδας» στην Ιταλία παρόλο που ο ίδιος δηλώνει πως θα παραμείνει στην πολιτική ζωή της χώρας, δε σηματοδοτεί ουσιαστικά κάποια σημαντική αλλαγή. Στη θέση της λεγόμενης «κεντροδεξιάς» κυβέρνησης, ήρθε η κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» των τεχνοκρατών, διπλωματών υπό τον πρωθυπουργό Μάριο Μόντι, πρώην επίτροπο της ΕΕ, για να εξασφαλίσουν τη διάσωση του κεφαλαίου από τη βαθιά καπιταλιστική κρίση που αντικειμενικά σημαίνει και καταστροφή μέρους του κεφαλαίου και εκφράζεται με
μηδενική ανάπτυξη, διόγκωση του κρατικού χρέους που προσεγγίζει τα 2 τρισεκατομμύρια ευρώ ή το περίπου 120% του ΑΕΠ.
Οι εξελίξεις, βεβαίως, στην Ιταλία σχετίζονται με τη συγχρονισμένη κρίση στην ΕΕ, τους κλυδωνισμούς στην Ευρωζώνη, αφού πρόκειται για την τρίτη μεγαλύτερη οικονομία στην Ευρωζώνη και τη δεύτερη πιο χρεωμένη χώρα στην ΕΕ, που αντιστοιχεί στο 20% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης (όταν η Ελλάδα αντιστοιχεί στο 2% του ΑΕΠ).
Φυσικά και με την κυβέρνηση των τεχνοκρατών, οι θυσίες στις οποίες θα υποβληθούν τα λαϊκά στρώματα δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που προβάλλεται ως «δημοσιονομική εξυγίανση» και μείωση του διογκωμένου χρέους και του ελλείμματος.
Αποβλέπουν στο να μειωθεί αυτό που οι καπιταλιστικές βδέλες αποκαλούν μισθολογικό κόστος (μεροκάματα και διάφορες κατακτήσεις και παροχές), ώστε το κεφάλαιο να επανέλθει σε προηγούμενα επίπεδα κερδοφορίας. Οπως πριν σε περίοδο ανάπτυξης τα μονοπώλια στηρίχτηκαν είτε από κεντροδεξιές είτε από κεντροαριστερές κυβερνήσεις χτυπώντας εργατικά δικαιώματα, έτσι γίνεται και τώρα σε περίοδο κρίσης.
Η Ιταλία, που εμφανίζεται ως χώρα με «υψηλή πολιτική κουλτούρα συνεργασιών», έχει πράγματι μακρά ιστορία στους τρόπους χειραγώγησης του λαού που είχαν και έχουν στη φαρέτρα τους τα αστικά κόμματα.
Πολλές φορές έχουμε δει συγκεκριμένες «επιχειρήσεις» να τίθενται σε ισχύ, «κάθαρσης» υποτίθεται του δημόσιου βίου από «φαινόμενα διαφθοράς και διαπλοκής» που είχαν ως συνέπεια να διαλυθούν και να εξαφανιστούν «ιστορικά» κόμματα και στη θέση τους να δημιουργηθούν άλλα «νέα».
Μια τέτοια περίπτωση, χρήσιμη για να βγαίνουν συμπεράσματα, ήταν και η επιχείρηση «Καθαρά Χέρια» στις αρχές της δεκαετίας του 1990 που έφερε στην επιφάνεια τους διάφορους Μπερλουσκόνι, Πρόντι κλπ. που χρησιμοποιήθηκαν για τη συνέχιση της χειραγώγησης του λαού, με δεδομένη τη διάβρωση και τον αφοπλισμό για δεκαετίες του εργατικού κινήματος από τη συμβιβαστική διαχειριστική λογική του Ιταλικού ΚΚ, που στοιχίζει ακόμα στη γειτονική χώρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου