ενός νεαρού πρίγκηπα, της ανατολής
απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού,
που πίστεψε πως θ' αλλάξει τον κόσμο.
αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ
και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων.
(Νίκος Γκάτσος)
Μπρος γκρεμός
και πίσω ρέμα...
Τα πράγματα είναι πιο απλά από όσο μας τα παρουσιάζουν τα εξαρτημένα από πολύπλοκα συμφέροντα Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης. Όταν ο αείμνηστος Καραμανλής μας έβαζε στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΟΚ) τότε, γνώριζε (αλλά δεν μας το έλεγε και όσοι το είχαν καταλάβει το κατάλαβαν) πως παραχωρούσαμε μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας.
Πολλοί θεωρούσαν και θεωρούν ότι είναι προτιμότερη η ευρωπαϊκή επιρροή από την αμερικανική εξάρτηση. Μην ξεχνάμε πως εκείνη την εποχή είχαμε βγει από την αμερικανοκίνητη εφτάχρονη δικτατορία, κι είχαμε φτάσει να έχουμε πρωθυπουργό τον Ανδρουτσόπουλο.
Τώρα πόσο ανεξάρτητη είναι η Ευρώπη από τις ΗΠΑ, είναι μια άλλη ιστορία. Απόδειξη πως στο Ευρωσύνταγμα δεν υπάρχει λέξη για ευρωστρατό, και αναγνωρίζει μόνο το ΝΑΤΟ.
Αλλά να φτάσουμε στα τωρινά.
Εδώ κι ενάμιση χρόνο, τρεις χαρτογιακάδες, που δίνουν αναφορά στους δανειστές μας ελέγχουν την εκλεγμένη πριν δύο χρόνια κυβέρνηση. Κι εδώ και τέσσερις ημέρες, οι εντολοδόχοι της τρόϊκα, τράβηξαν το αφτί του αρχηγού της μείζονος αντιπολίτευσης, και τον υποχρέωσαν να κάνει γαργάρα όσα έλεγε ως τα τώρα, και να κάνει μια αλλιώτικη υπέρβαση.
Να συγκυβερνήσει με τον άσπονδο παιδικό φίλο του με τον οποίο είχαν ταυτόσημη εκπαίδευση στις ΗΠΑ. Αφού φυσικά διακηρύξει πως «πέτυχε να παραιτηθεί ο πρωθυπουργός», χωρίς ωστόσο να έχουμε ακούσει κάτι τέτοιο ακόμα, αν και θρυλείται από την Παρασκευή…
Είχε προηγηθεί μια θυελλώδης για το μέλλον του πρωθυπουργού σύσκεψη στις Κάνες, όπου επέπληξαν και τον έβαλαν να ανακαλέσει το δημοψήφισμα που είχε εξαγγείλει επειδή το διευθυντήριο δεν είχε αποφασίσει ακόμα αν ήρθε ώρα να μιλήσει ο «κυρίαρχος λαός».
Από τη στιγμή εκείνη δρομολογήθηκε ένα σήριαλ που παιζόταν στα παρασκήνια, την υπόθεσή του γνώριζαν πολλοί λίγοι και στην τηλεόραση προβάλλονταν μερικές σκηνές του έργου μόνο.
Εκείνο που δεν έλεγαν –αλλά άφηναν να εννοηθεί- ήταν πως το διευθυντήριο πιστεύει πως δεν είναι ώρα για εκλογές. Πρέπει πρώτα να δοκιμαστεί το σκηνικό της συμπόρευσης, του συνασπισμού κομμάτων, κι ύστερα να εκφραστεί η πολυποίκιλτη λαϊκή βούληση.
Έτσι έχει αφεθεί το μέλλον μιας χώρας να φαίνεται πως αποφασίζεται από μερικούς πολιτικούς που δεν αντιπροσωπεύουν ντε και καλά, αυτή τη στιγμή τη βούληση ενός παραζαλισμένου κόσμου, από αντιλαϊκά μέτρα αλλά και την καθοδηγημένη προπαγάνδα που του σερβίρουν τα ΜΜΑ. Επειδή ως μόνη σωτηρία προσφέρεται το πακέτο της δεκαετούς λιτότητας, με υψηλή ανεργία
Και μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις. Όσο για μελλοντικές προοπτικές ένα μεγάλο ερωτηματικό.
Αυτή είναι η προοπτική που υπόσχεται ένα χρεοκοπημένο ευρωπαϊκό σύστημα, που δεν αναγνωρίζει ακόμα ότι πρέπει να κάνει ουσιαστικές αλλαγές ιδιαίτερα καθώς έσκασε η βόμβα της Ιταλίας ενώ ακολουθούν και άλλα θεωρούμενα εύρωστα κράτη.
Η λύση, είναι να προχωρήσει η Ένωση σε ομοσπονδιακή μορφή, αλλιώς το πάνε προς διάλυση. Άλλωστε κάποτε οι κυβερνήσεις θα πρέπει να αποφασίσουν ότι πρέπει να τα βάλλουν με το πανίσχυρο υπερεθνικό τραπεζικό σύστημα.
Όσα συμβαίνουν τα τελευταία εικοσιτετράωρα, μ’ έχουν ζώσει τα φίδια ότι ζούμε πάλι μέρες Ιουνίου, οπότε ουδείς δεν κατάλαβε γιατί δεν πέτυχε το από καιρό κυοφορούμενο σχέδιο των εταίρων μας για συγκυβέρνηση των δύο μεγαλύτερων κομμάτων και όσων ουραγών ακολουθήσουν.
Δεδομένο ότι η προτίμηση των εταίρων είναι ο εκλεκτός των τραπεζιτών Παπαδήμος. Κάποιες πινελιές μετέφερε και από την άλλη άκρη του Ατλαντικού ο Ρουμελιώτης του ΔΝΤ.
Αφόρητες όμως οι πιέσεις από εσωκομματικούς μανδαρίνους που δεν αποδέχονται πως το πολιτικό σύστημα έχει χρεοκοπήσει και πως οι δοτοί τεχνοκράτες έχουν συνταγές σωτηρίας.
Έτσι θυμηθήκαμε και το όνομα του Γιαννίτση, το πολιτικό κόστος, πληρώνουμε ακόμα μια και δεν πέρασαν τα μέτρα που είχε προτείνει τότε. Καθώς και το σχέδιο Σπράου, που τόσο προφητικό ακούγεται πλέον.
Ο φόβος του παραπαίοντος πολιτικού συστήματος, που ακόμα και τα ΜΜΑ παραδέχονται ότι πνέει τα λοίσθια, είναι μπας και ο τεχνοκράτης πρωθυπουργός καταφέρει όσα δεν κατάφεραν εκείνοι τόσα χρόνια και αποδειχθεί η ανικανότητά τους.
Ο αντίλογος, είναι ένα άλλο αποτυχημένο πρόγραμμα «λαϊκής εξουσίας», που όμως κατέρρευσε πριν είκοσι χρόνια, παρασύροντας όλες τις ελπίδες κάποιων ρομαντικών άλλης εποχής. Έτσι μέσα από τα συντρίμμια κάποιοι προσπαθούν να περισώσουν ιδεολογικά προσχήματα ενός αποτυχημένου συστήματος. Που μάταια είχε προσπαθήσει να εφαρμόσει όσα είχε προβλέψει δύο αιώνες πριν ο θείος Κάρολος.
... «νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,
με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί»
Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ.
Καληνύχτα...(Ν. Γκ)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου