Ματάκια που κλαίνε να τα πιστεύεις..
Θα τους πάρει ο διάβολος και θα τους σηκώσει..
Ένα δάκρυ σαν διαμάντι έτρεξε πάνω στα μάγουλα της μικρής καθώς την εγκατέλειπαν οι γονείς της σε κάποιο ίδρυμα αφού τα βασικά γι αυτούς είναι εν ανεπαρκεία αγαθά. Μάτωσαν τα χείλη τους δαγκώνοντάς τα.
Της είχαν πει πως θα είναι για λίγο. Πως δεν θα την αποχωρίζονταν για πολύ.
Κάπως όπως το πέταγμα της πεταλούδας από λουλούδι σε λουλούδι για να το τρυγήσουν και να στάξουν μετά το μέλι στα χείλη της. Τεράστιο καθ' υποχρέωση ψέμα.
Που η μικρή το ψυχανεμίστηκε από τα μάτια τους.
Ας ήταν αδάκρυστα από την επιστράτευση άγνωστο ποιων και ποιας τάξης μεγέθους δυνάμεων..
Το διάβασε στο βλέμμα τους κι ας μην είχε προλάβει ούτε να συλλαβίζει τις λέξεις ακόμη. Το αφουγκράστηκε στους υπέρηχους της ψυχής τους..
Μαμά μη φύγεις.. της είπε. Με λυγμούς.
Σαν χείμαρρος την παρέσυραν τα λόγια της.. Δεν κρατήθηκε. Άρπαξε το παιδί της εμπρός στους άφωνους εισαγγελείς και με μια κραυγή όπου θα είμαι εγώ θα είναι κι αυτό έφυγε δίχως να την εμποδίσει κανείς.
Κι αυτό το όπου θα είμαι είχε οριοθετηθεί. Στην φυλακή για χρέη.
Ο πατέρας πίεσε το κεφάλι του τόσο που αν δεν επενέβαινε ένας συγγενής τους θα το συνέθλιβε. Γονάτισε.
Τον σήκωσε ένας εισαγγελέας πετώντας στα σκουπίδια αρχές και τύπους. Μα εκείνος λύγισε ξανά.
Έφυγα.. Επειδή αν έμενα ένα δευτερόλεπτο ακόμη ο συγκινησιακός σεισμός θα με είχε καταντήσει ερείπιο. Αντι της μαρτυρίας μου σε δίκη της παραπλεύρως αιθούσης θα οδηγούμην κατηγορούμενος αφού προηγουμένως θα είχα ζωστεί με εκρηκτικά και θα είχα ανατιναχθεί σαν μάρτυρας του Αλάχ εκεί μέσα στην κορακοφωλιά μαζί με τους φυσικούς αυτουργούς (οι ηθικοί βρίσκονται στις τριεμερείς, τετραμερείς λέσχες και όπου τους πάρει ο διάβολος )..
Η σκηνή εκτυλίχθηκε παρουσία μου στο κτήριο 16 της ευελπίδων.
ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΑ ΡΕΜΑΛΙΑ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΙΣ ΕΟΚΙΚΕΣ ΥΑΙΝΕΣ ΤΩΝ ΕΚΒΙΑΣΜΩΝ..
ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΟ ΟΛΕΣ ΟΙ ΔΟΣΕΙΣ ΕΧΟΥΝ ΧΑΘΕΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΟΤΙ ΑΛΛΟ ΑΓΑΠΟΥΣΕ..
Θα τους πάρει ο διάβολος και θα τους σηκώσει..
Ένα δάκρυ σαν διαμάντι έτρεξε πάνω στα μάγουλα της μικρής καθώς την εγκατέλειπαν οι γονείς της σε κάποιο ίδρυμα αφού τα βασικά γι αυτούς είναι εν ανεπαρκεία αγαθά. Μάτωσαν τα χείλη τους δαγκώνοντάς τα.
Της είχαν πει πως θα είναι για λίγο. Πως δεν θα την αποχωρίζονταν για πολύ.Κάπως όπως το πέταγμα της πεταλούδας από λουλούδι σε λουλούδι για να το τρυγήσουν και να στάξουν μετά το μέλι στα χείλη της. Τεράστιο καθ' υποχρέωση ψέμα.
Που η μικρή το ψυχανεμίστηκε από τα μάτια τους.
Ας ήταν αδάκρυστα από την επιστράτευση άγνωστο ποιων και ποιας τάξης μεγέθους δυνάμεων..
Το διάβασε στο βλέμμα τους κι ας μην είχε προλάβει ούτε να συλλαβίζει τις λέξεις ακόμη. Το αφουγκράστηκε στους υπέρηχους της ψυχής τους..
Μαμά μη φύγεις.. της είπε. Με λυγμούς.
Σαν χείμαρρος την παρέσυραν τα λόγια της.. Δεν κρατήθηκε. Άρπαξε το παιδί της εμπρός στους άφωνους εισαγγελείς και με μια κραυγή όπου θα είμαι εγώ θα είναι κι αυτό έφυγε δίχως να την εμποδίσει κανείς.
Κι αυτό το όπου θα είμαι είχε οριοθετηθεί. Στην φυλακή για χρέη.
Ο πατέρας πίεσε το κεφάλι του τόσο που αν δεν επενέβαινε ένας συγγενής τους θα το συνέθλιβε. Γονάτισε.
Τον σήκωσε ένας εισαγγελέας πετώντας στα σκουπίδια αρχές και τύπους. Μα εκείνος λύγισε ξανά.
Έφυγα.. Επειδή αν έμενα ένα δευτερόλεπτο ακόμη ο συγκινησιακός σεισμός θα με είχε καταντήσει ερείπιο. Αντι της μαρτυρίας μου σε δίκη της παραπλεύρως αιθούσης θα οδηγούμην κατηγορούμενος αφού προηγουμένως θα είχα ζωστεί με εκρηκτικά και θα είχα ανατιναχθεί σαν μάρτυρας του Αλάχ εκεί μέσα στην κορακοφωλιά μαζί με τους φυσικούς αυτουργούς (οι ηθικοί βρίσκονται στις τριεμερείς, τετραμερείς λέσχες και όπου τους πάρει ο διάβολος )..
Η σκηνή εκτυλίχθηκε παρουσία μου στο κτήριο 16 της ευελπίδων.
ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΑ ΡΕΜΑΛΙΑ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΙΣ ΕΟΚΙΚΕΣ ΥΑΙΝΕΣ ΤΩΝ ΕΚΒΙΑΣΜΩΝ..
ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΟ ΟΛΕΣ ΟΙ ΔΟΣΕΙΣ ΕΧΟΥΝ ΧΑΘΕΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΟΤΙ ΑΛΛΟ ΑΓΑΠΟΥΣΕ..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου