Ο μύθος για τις ευθύνες του Ανδρέα Παπανδρέου για τη σημερινή οικονομική καταστροφή

Αυξάνονται και πληθύνονται οι αρθρογράφοι του ιστότοπού μας δείγμα της απήχησής του.. Πλέον μαζί μας τις απόψεις του θα εκφράζει και ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιά Θεόδωρος Κατσανέβας. Το σημερινό πρώτο του άρθρο τιτλοφορείται,


Τριάντα χρόνια μετά τη μεγαλειώδη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις 18 Οκτωβρίου 1981


Του Θεόδωρου Κατσανέβα


Αυτές τις μέρες συμπληρώνονται τριάντα χρόνια από τη 18η Οκτωβρίου του 1981, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου ανέτρεψε τη μονοκρατορία της χώρας από τη δεξιά. Η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών, αναπολεί τη χρυσή οκταετία 1981-1988, όταν με τα όποια λάθη, έγινε ριζική αναδιανομή του εθνικού εισοδήματος υπέρ των λιγότερα εχόντων, εγκαθιδρύθηκε η πραγματική δημοκρατία, η χώρα έγινε σεβαστή σε εχθρούς και φίλους. 

Σήμερα, αναπτύσσεται μια συστηματική προσπάθεια απόδοσης ευθυνών στον Ανδρέα Παπανδρέου και στην πολιτική του. Κατευθυνόμενοι ή παραπλανημένοι κονδυλοφόροι υποστηρίζουν ότι τα δημόσια ελλείμματα απογειώθηκαν σ΄ αυτήν την οκταετία. 


Οι αποδομητές ηθελημένα παραβλέπουν ότι τα «Greek statistics», ιδιαίτερα της περιόδου Σημίτη, έχουν κάνει καταγέλαστη τη χώρα μας διεθνώς και είναι κατ΄ εξοχήν αναξιόπιστα, όταν μάλιστα χρησιμοποιούνται κατά το δοκούν. Επί πλέον, λόγω της μεγάλης παραοικονομίας που ενδημεί στην ελληνική οικονομία, το ΑΕΠ ( Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν ) έχει επανειλημμένα αναθεωρηθεί και οι χρονολογικές συγκρίσεις είναι παρακινδυνευμένες. 

Για όσους επιμένουν να επιρρίπτουν επιλεκτικά ευθύνες σε περιόδους πριν από τριάντα χρόνια, απαλλάσσοντας έτσι τους κυρίως υπεύθυνους, τους κκ. Σημίτη και Καραμανλή, τους προτείνουμε να αναζητήσουν υπόλογους και στην εποχή του Χαρίλαου Τρικούπη και γιατί όχι στην Τουρκοκρατία !Η ριζική αναδιανομή του εισοδήματος από τον ΑνδρέαΗ πιο έγκυρη και αδιαφιλονίκητη ανατροπή του μύθου για τις ευθύνες του Ανδρέα Παπανδρέου της περιόδου 1981-1988, βρίσκεται στο αποκαλυπτικό σύγγραμμα του Πρύτανη των οικονομικών αναλυτών και κάθε άλλο παρά φιλοΑνδρεϊκού Νίκου Νικολάου, «Πρόσωπα της Οικονομίας, Εκδόσεις Λιβάνη, 2008»,που το συνέγραψε ύστερα από ενδελεχή σχετική έρευνα. 

Αντιγράφουμε σχετικά αποσπάσματα από τις σελίδες 121-125, χωρίς δική μας παρέμβαση «……Ο Ανδρέας, τις τελευταίες ημέρες του Δεκεμβρίου του ’81 έβαλε τον Υπουργό Εργασίας κ. Απόστολο Κακλαμάνη να εξαγγείλει από τηλεοράσεως αυξήσεις στους κατώτερους μισθούς και ημερομίσθια μέχρι 60% και διπλασιασμό των κατώτατων συντάξεων του ΙΚΑ, του Δημοσίου, του ΟΓΑ, ΤΕΒΕ κ.λπ. 

Επρόκειτο για έναν κοινωνικό σεισμό που δεν είχε το προηγούμενό του στην ιστορία της χώρας, καθώς ο Ανδρέας πραγματοποίησε με τα μέτρα αυτά μια βίαιη ανακατανομή εισοδήματος υπέρ των μη προνομιούχων της χώρας. Εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες, αγρότες κ.λπ. έφαγαν για πρώτη φορά «γλυκό ψωμί» στη σκληρή ζωή τους. Να γιατί, λοιπόν, η πρόσφατη μεγάλη έρευνα της κοινής γνώμης για τη μεταπολιτευτική περίοδο 1974-2007 που για λογαριασμό της «Καθημερινής» διεξήγαγε η εταιρεία Public Issue ανέδειξε τον Ανδρέα Παπανδρέου και την πρώτη του θητεία (’81-’85) ως την καλύτερη για τη χώρα! («Καθημερινή» 12.12.07)».Η αναδιανομή του εισοδήματος και τα φιλολαϊκά μέτρα.

Οι μεγάλες μισθολογικές αναπροσαρμογές της τάξεως του 60% αφορούσαν τα απαράδεκτα χαμηλά επίπεδα των κατώτατων μισθών - ημερομισθίων με τα οποία αμείβονταν το 10-15% του 1,5 εκατομμυρίου των εργατοϋπαλλήλων της χώρας. Επρόκειτο για μεροκάματα 400-500 δρχ. και για μισθούς 12.000 δρχ. τον μήνα. Τα μέτρα αυτά τα επεξεργάσθηκαν κρυφά από το οικονομικό επιτελείο, ο Απόστολος Κακλαμάνης, υπουργός Εργασίας και ο τότε γαμπρός του Ανδρέα και διοικητής του ΟΑΕΔ, Θόδωρος Κατσανέβας, υπό την καθημερινή εποπτεία βέβαια του Ανδρέα. 

Εκτός από τις μεγάλες αυξήσεις, ελήφθησαν και τα εξής φιλεργατικά μέτρα:- Η πενθήμερη εργασία την εβδομάδα.- Η εργάσιμη εβδομάδα των 40 ωρών.- Η ετήσια άδεια των 4 εβδομάδων.- Θεσπίστηκαν φορολογικές ελαφρύνσεις για τους μισθωτούς και αυξήθηκαν τα οικογενειακά επιδόματα κατά 100%.- Μπήκε φραγμός στις ομαδικές απολύσεις.- Θεσμοθετήθηκε η 135 Διεθνής Σύμβαση Εργασίας και καθιερώθηκαν οι κανόνες υγιεινής και ασφάλειας εργασίας. Αυτά ήταν τα φιλολαϊκά μέτρα που πήρε ο Ανδρέας, παρά τις αντίθετες απόψεις των υπουργών του και των οικονομολόγων συμβούλων του, οι οποίοι με τις αντιρρήσεις τους καλλιέργησαν τον μύθο ότι τότε συνετελέσθη λίγο πολύ μια καταστροφή που οδήγησε την ελληνική οικονομία στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Τίμια αυτοκριτική και αποκατάσταση της αλήθειας από τον Νίκο Νικολάου 

Παρ’ ότι και εγώ τότε σαν οικονομικός συντάκτης της «Καθημερινής» καταστροφολόγησα αρκετά, τώρα, ύστερα από τόσα χρόνια, ανασκοπώντας χωρίς φανατισμό τις τότε εξελίξεις πρέπει να παραδεχθώ ότι η πολιτική του Ανδρέα ήταν σωστή κοινωνικά και πολιτικά, γιατί ανέλκυσε από το περιθώριο και ενέταξε στο κοινωνικό σώμα, στρώματα μη προνομιούχων, που η πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων τα είχε κυριολεκτικά σβήσει από τον χάρτη των παρεμβάσεών της στην οικονομία. Το ότι τότε δεν έγινε ανατροπή της οικονομικής ισορροπίας προκύπτει σαφώς από τις μακροοικονομικές σειρές που έχει επεξεργαστεί για την ελληνική οικονομία η Eurostat και, σύμφωνα με την οποία, ο μέσος όρος των πραγματικών αυξήσεων σε μισθούς και ημερομίσθια που ήταν 6,9% κατ’ έτος στη δεκαετία 1961-1970 και 3,9% στη δεκαετία 1971-1980, μειώθηκε κατά 1,5% το 1981 και αυξήθηκε κατά 5,3% το 1982. Αυτή ήταν όλη και όλη η δήθεν τερατώδης αύξηση του κόστους, για την οποία διαμαρτύρονταν οικονομολόγοι επιτελείς του Ανδρέα και οι επιχειρηματίες. 

Και αυτό συνέβη, γιατί οι μεγάλες αυξήσεις που δόθηκαν στα κατώτατα όρια δεν επεκτάθηκαν στις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις. Η μεγάλη αναδιανομή εισοδήματος που έκανε ο Ανδρέας αφορούσε, λοιπόν, αποκλειστικά τους αδικημένους της ελληνικής εργατικής τάξης και τους αγρότες, οι οποίοι για πρώτη φορά έφαγαν γλυκό ψωμί.

Ο μύθος για υπερχρέωση της χώρας απο τον ΑνδρέαΈνα άλλο επιχείρημα κατά των αυξήσεων που και αυτό είναι έωλο, είναι ότι εξαιτίας αυτών καταχρεώθηκε δήθεν η χώρα και αυξήθηκε το δημόσιο χρέος. Το ΠΑΣΟΚ όντως πήρε το δημόσιο χρέος στο 29,7% του ΑΕΠ το 1981 και το ανέβασε στο 72% το 1989, ο υπερδιπλασιασμός όμως αυτός δεν οφείλεται στις αυξήσεις που πήραν οι 150.000 χαμηλόμισθοι, οι οποίες άλλωστε απορροφήθηκαν από τις τιμές των προϊόντων, αλλά στις αθρόες προσλήψεις στον δημόσιο τομέα και τις σπατάλες στις ΔΕΚΟ. Αλλωστε, όταν στη διετία 86-87 ήλθε η λιτότητα του σταθεροποιητικού προγράμματος του Σημίτη (μείωση της μέσης πραγματικής αμοιβής των μισθωτών 8,5% το 1986 και 5,1% το 1987), οι αυξήσεις που είχαν πάρει οι χαμηλόμισθοι λειτούργησαν σαν ανάχωμα προστασίας, για να μην επιστρέψουν στη μιζέρια του κοινωνικού περιθωρίου. Το λάθος του Κακλαμάνη είναι ότι προχώρησε σε λίγο σε ένα νόμο για τους συνδικαλιστές, που τους έδωσε προνόμια και δύναμη και έχουν καταστεί μέχρι τώρα αφεντικά στις ΔΕΚΟ, εμποδίζοντας τον εκσυγχρονισμό του δημόσιου τομέα και την περιστολή της σπατάλης..................».

Σήμερα τριάντα χρόνια μετά, αναρωτιόμαστε γιατί δεν υπάρχει αντίλογος απέναντι στη συστηματική επιχείρηση αναστροφής της ιστορικής αλήθειας. Γιατί το ΙΣΤΑΜΕ, το Ινστιτούτο Ανδρέα Παπανδρέου που διαθέτει σωρεία συνεργατών και σημαντικούς πόρους, δεν αντιτάσσει παρόμοια τεκμηριωμένα επιχειρήματα απέναντι στην έωλη απόδοση ευθυνών στο μεγάλο αναμορφωτή Ανδρέα Παπανδρέου, όπως έχει υποχρέωση, αν μη τι άλλο, τουλάχιστον από την ονομασία του.