Γράμμα και γραφή.. Ο πολιτισμικός μας παλιμπαιδισμός

Από τον φιλόλογο Κώστα Ρουπέρη

Πρόσωπο με πρόσωπο πλέον με την κρίση που μαστίζει την κοινωνία μας, μήπως μαζί με την ανατροπή των βεβαιοτήτων μας ανατρέψουμε και τα πολιτισμικά ήθη που γιγαντώθηκαν μέσα μας δυο δεκαετίες τώρα από την τηλεόραση, τα θέατρα, τις συναυλίες, τα σκυλάδικα ως τα βιβλία μας και τον εν γένει πολυδάπανο πολιτισμό μας;

Πρόκειται για φασιστική επιβολή επί του πολιτισμού μας από την συνομωσία των μετρίων.


Τι σόι κοινωνία είναι αυτή που σε κάθε πάτημα του τηλεκοντρόλ όλα τα κανάλια μεταδίδουν το αν χώρισε ή ξαναπαντρεύτηκε η Μενεγάκη;


Πόσο ακραία παραιτημένο ή διεφθαρμένο είναι ένα κοινό που το πρώτο ψυχαγωγικό του ενδιαφέρον κρατά μια ξανθιά Μπάρμπι ελεγχόμενης νοημοσύνης που χαχανίζει, τρώει, πίνει και γεννά μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες;



Τι απίθανη παρακμιακή εκκεντρικότητα και τι ψυχολογικό παράδοξο συνιστά το πανελλήνιο παραλήρημα του τηλεοπτικού μας κοινού, μεσούσης της κρίσης, για τα τούρκικα σίριαλ;




Φυσικά και η Αγγλία μπορεί να διαθέτει τα χυδαιότερα ταμπλόιντ, ωστόσο έχει να αντιτάξει τα πανεπιστήμιά της, τον Σαίξπηρ και τη θεατρική της παράδοση
- που δεν έχει την ανάγκη κρατικής επιχορήγησης γιατί συντηρούνται από την παρουσία του μέσου κοινού -,
την παγκοσμίου εμβέλειας λογοτεχνία της και κυρίως ένα κραταιό σύστημα αξιολόγησης που είναι θεσμικά εδραιωμένο και δεν εξαρτάται από κομματικές παρεμβάσεις.


Η λέξη πολιτισμός κατάντησε να πάρει στη χώρα μας μαγικές, μεταφυσικές σχεδόν διαστάσεις. Έτσι, μιας και η ευκολία είναι ιδιαίτερα δημοφιλής, αποκτήσαμε στρατιές «πολιτισμένων» επειδή ψέλλιζαν τρεις - τέσσερις κατεψυγμένες πολιτικές ατάκες, ετοιμοπαράδοτες για κρετίνους, που δεν έχαναν εκσυγχρονιστική για εκσυγχρονιστική  συναυλία και φεστιβάλ... Αν λοιπόν ο καλλιτέχνης ήταν εκσυγχρονιστικός «στην ούγια», ταυτόχρονα μέσα από την καθεστωτική πολιτισμική κονσερβοποιία λάμβανε το πολυπόθητο πιστοποιητικό ποιότητας. 

Με τη λέξη «ποιοτικός καλλιτέχνης» διακινήθηκαν στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης απίθανες ποσότητες χρημάτων - «τούβλα» τα ονόμαζαν οι ευαίσθητοι καλλιτέχνες... - χτίζοντας το προσωπικό οικοδόμημα των «ταγμένων» στην υπόθεση του λαού ως γενναιόδωρο αντίτιμο των υπηρεσιών τους στον δικομματισμό...