Μανόλης Κυπραίος :Συνάδελφοι: Μην τα παρατάτε, μην λυγίζετε, μην παραδοθείτε.

Ο εχθρός δεν παίρνει αιχμαλώτους!


Ο δημοσιογράφος που συγκίνησε την κοινή γνώμη όταν έχασε την ακοή του κατά τη διάρκεια των επεισοδίων της 15ης Ιουνίου, έγραψε μία ανοικτή επιστολή προς τους εργαζομένους στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.


Σας την παραθέτουμε.


Αγαπητές μου φίλες και φίλοι, αγαπημένοι μου συνάδελφοι
Αυτή η επιστολή που την απευθύνω σε όλες και όλους, δεν είναι μια επιστολή εφήμερη με ιδιοτελείς σκοπούς. Ούτε με συνδικαλιστική ή πολιτική αξία. Δεν είχα ούτε έχω τέτοιες βλέψεις. Αυτή η επιστολή έχει ανθρώπινη αξία και μόνο. Την πολυτιμότερη για μένα. Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους για τη συμπαράσταση και για τη βοήθεια σε αυτές τις δύσκολες ώρες για μένα. Σε αυτές τις δύσκολες ώρες για όλους μας. Όσο και να προσπαθούν να μας απαξιώσουν, όσο και να προσπαθούν να μας δείξουν όλους ως άχρηστους και «παπαγαλάκια», εμείς οι δημοσιογράφοι, οι φωτορεπόρτερ, οι τεχνικοί, τους αποδείξαμε, όπως και στο παρελθόν, πως πολεμάμε για την αλήθεια, άοπλοι, άμαχοι,
με μόνα «όπλα» την φωτογραφική μας μηχανή, την κάμερα, το στυλό και το μπλοκάκι μας. Και χάρις σε όλα όσα εμείς μεταδίδουμε, βάζοντας τις ζωές μας σε κίνδυνο, η κοινωνία μαθαίνει, γνωρίζει και μπορεί να κρίνει. Γυρνάμε σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, περνάμε μέσα από εμπόλεμες ζώνες, ξημεροβραδιαζόμαστε για ένα ρεπορτάζ, δίνουμε μεταμεσονύχτια ραντεβού με τις πηγές μας και τα μάτια μας έχουν γίνει σαν μπάλες ποδοσφαίρου από τις ώρες που καθόμαστε στον υπολογιστή για να γράψουμε το άρθρο μας ή να μοντάρουμε θέματα. Ζωή δύσκολη. Γεμάτη αναποδιές και πίεση. Ζωή ενάντια στο βιολογικό ρολόι και στην λειτουργία του οργανισμού. Μια ζωή που οι συμπολίτες μας δεν τη γνωρίζουν. Το ότι να ανήκεις στον τύπο, είναι «ευχή και κατάρα». Πως αυτή τη δουλειά την «παντρεύεσαι». Και η «νύφη»-ή ο «γαμπρός»-είναι γεμάτοι γκρίνια και απαιτήσεις. Αλλά η αγάπη σου δεν σε αφήνει να πάρεις «διαζύγιο». Δεν λέω ούτε και ποτέ θα πω, πως η δουλειά μας είναι «αγγελικά πλασμένη». Ούτε και πως κάποιοι από εμάς δεν αποφάσισαν και έβαλαν το χέρι στο «βάζο με το μέλι». Αλλά αυτοί είναι λίγοι και «ξένα σώματα». Και για εμάς και για την κοινωνία. Εξάλλου, θα ήταν αφύσικο αν ήμασταν τέλειοι. Και δόξα τω Θεώ δεν είμαστε. Και εγώ έχω κάνει λάθη. Και όλοι μας έχουμε κάνει λάθη. Αλλά μάθαμε από αυτά. Εξάλλου, όπως έχω ξαναπεί: ποιος ασχολείται με δέκα μαραμένες μαργαρίτες σε ένα καταπράσινο λιβάδι; Πολλοί από αυτούς που μας επιτίθενται φραστικά ή βίαια, είναι άνθρωποι δειλοί κρυμμένοι πίσω από την προστασία της εξουσίας, ως εκτελεστές ποινών της ιδιότυπης «Ιεράς Εξέτασης» κατά των ανθρώπων της ενημέρωσης που δεν υπακούουν στις εντολές του «Πάπα» της Τρόικα. Μη φοβηθείτε. Το αντίθετο. Αυτό δείχνει πως κάνουμε καλά τη δουλειά μας και αυτοί που πρέπει να φοβούνται είναι αυτοί και όχι εμείς. Μέσα από αυτό τον χαμό που έχω ζήσει και ζω, πέρα από οποιαδήποτε δυσκολία, θέλω να σας πω τούτο: Μην τα παρατάτε, μην λυγίζετε, μην παραδοθείτε. «Ο εχθρός δεν παίρνει αιχμαλώτους».