Οι ψύχραιμες φωνές των δωσιλόγων

Από τον Δημήτρη Μυ


Οι «ψύχραιμες» φωνές, οι φωνές της «λογικής»,
όπως αυτές περιγράφεται στην κοινή επιστολή Ραγκούση - Λοβέρδου - Διαμαντοπούλου, ουδέποτε έλειψαν.


Για παράδειγμα η εφημερίδα «Βραδυνή» το 1941 έγραφε: «Δεν είναι δυνατόν να ήσαν άνθρωποι με σώας τας φρένας αυτοί που υπεξαίρεσαν εν ώρα νυκτός την Γερμανικήν σημαίαν, η οποία εκυμάτιζεν, επί της Ακροπόλεως, παραπλεύρως της Εθνικής μας Σημαίας. (...)
Διότι μόνον παράφρονες ή όργανα ξένης προπαγάνδας ημπορούσαν να διαπράξουν μιαν τόσο επαίσχυντο (...) πράξιν (...).
Και είναι βέβαιον ότι, αν οι δράσται του εγκλήματός της περιήρχοντο εις χείρας του ελληνικού λαού, θα λυντσάροντο από αυτόν τον ίδιον ως εχθροί της πατρίδος μας».


Πρόκειται, ωστόσο, για λογική και ψυχραιμία που προκαλεί... αφωνία.



Την κατάσταση δηλαδή στην οποία περιέρχεται κανείς όταν μένει άναυδος, με το στόμα ανοιχτό, αδυνατώντας να αντιμετωπίσει το απύθμενο θράσος... επαγγελματιών καθώς φτιασιδώνονται για να παίξουν τις παρθένες, παρότι είναι χρόνια στο (πολιτικό) πεζοδρόμιο...

Για να το πούμε απλούστερα, προσπαθούν να σώσουν τον κ@λο τους. Κατά πάσα πιθανότητα, γι’ αυτούς τουλάχιστον, είναι ήδη πολύ αργά. Εκτός αν κάτι γνωρίζουν... «αρμοδίως», το οποίο οσονούπω θα ανακαλύψουν και οι υπόλοιποι του υπουργικού συμβουλίου...