Εικόνες μοναδικές από το τρίτο..Η σφαγή στο Κοντομάρι..
Όχι δεν είμαι από εκείνους που θα αρχίσουν τους συμψηφισμούς.. Άλλωστε τα ποσά είναι ανόμοια και η όποια μεταξύ τους σύγκριση είναι προσβλητική για τα θύματα. Οι ζωές δεν αποτιμώνται σε χρήμα όσο κι αν επιδιώκουν δια των αμερικανιών τους τα Μιντιακά γιουσουφάκια να σας πείσουν περί του αντιθέτου. Το αναρτώ όμως για να εξιλεωθώ απέναντι στον πατέρα μου που τον ανέκρινα και κατέκρινα αναιδώς γιατί κατά την διάρκεια της κατοχής είχε εκτελέσει Γερμανούς αιχμαλώτους που με τους αντάρτες του μετά από μάχη είχε συλλάβει. Εγώ δεν κατέλαβα την πατρίδα τους και δεν έχω στρατόπεδα συγκέντρωσης . Χώρια που δεν διαθέτω τροφή ούτε για τους αντάρτες μου, μου είχε εξομολογηθεί για να με προβληματίσει. Ιστορία που και παλαιότερα άλλης ευκαιρίας δοθείσης έχω διηγηθεί. Φίλος και αναγνώστης της ιστοσελίδας που την είχε διαβάσει φαίνεται να το κράτησε καλά στην μνήμη του. Και για να μου αποδείξει το απαράγραπτο δίκαιο του πατέρα μου
(δίχως να το θέλει ωστόσο μου ενέτεινε τις δικές μου ενοχές για το δικαστήριο που του είχα στήσει με την αλαζονεία του εκ του ασφαλούς καταθέτοντα μάρτυρα)
έστειλε το βίντεο που ακολουθεί και που προέρχεται από τα αρχεία του Γερμανικού στρατού.. Τι παρουσιάζει; Ζωντανά ολοζώντανα, ανατριχιαστικά ζωντανά, μια από τις γενοκτονίες των Χιτλερικών στρατευμάτων σε χωριό των Χανίων αμέσως μετά την πύρρειο νίκη τους στην Κρήτη αφού τους κόστισε περισσότερες από 7000 άγουρες και επίλεκτές τους ζωές ( η μεγαλύτερη 21 και η μικρότερη 17) εκ των οποίων οι 5500 είναι ενταφιασμένες στο γερμανικό νεκροταφείο του Μάλεμε. Θυμάμαι νέος δημοσιογράφος φοιτητής ακόμη εκεί κάπου το 1975, να ανιχνεύω το θέμα για την εκπομπή Φάκελος της ΕΤ1. Και καθώς βημάτιζα ανάμεσα στις αλέες των τάφων σιγοψιθύριζα τις ηλικίες των νεκρών υπό την συνοδεία των ήχων του Γερμανού αλεξιπτωτιστή τρομπετίστα ο οποίος είχε επιζήσει και είχε έρθει μία και μοναδική φορά για να τους τιμήσει. Εγώ λοιπόν ο γιός του άντρα που είχε βγει στα βουνά για να τους καταδιώξει από την πατρίδα μου, λύγισα κάτω από το βάρος εντελώς αντιφατικών συναισθημάτων. Να ευδαιμονούσα για την απελευθέρωσή μας ή να συντριβόμουν για τα νιάτα των εχθρών μου που εξ' αιτίας του Χίτλερ είχαν χαθεί. Ακόμη δεν θα ήξερα, αν οι Γερμανοί δεν μου αποκάλυπταν ξεκάθαρα δια της νέας τους κατοχής πως παραμένουν υποσυνείδητα θιασώτες του Χίτλερ. Ενός τέταρτου Ράϊχ.. Απλώς δεν τους παίρνει να σηκώσουν τα όπλα υπό την απειλή της αρκούδας. Πάντως αυτό που με εντυπωσίασε στο φωτογραφικό υλικό είναι η Ολύμπια ψυχραιμία στα πρόσωπα των Κρητικών μελλοθανάτων. Εκτός και αν δεν το είχαν καταλάβει.. (αν δεν προλαβαίνετε την ανάγνωση πατάτε το pause και συνεχίζετε)
Όχι δεν είμαι από εκείνους που θα αρχίσουν τους συμψηφισμούς.. Άλλωστε τα ποσά είναι ανόμοια και η όποια μεταξύ τους σύγκριση είναι προσβλητική για τα θύματα. Οι ζωές δεν αποτιμώνται σε χρήμα όσο κι αν επιδιώκουν δια των αμερικανιών τους τα Μιντιακά γιουσουφάκια να σας πείσουν περί του αντιθέτου. Το αναρτώ όμως για να εξιλεωθώ απέναντι στον πατέρα μου που τον ανέκρινα και κατέκρινα αναιδώς γιατί κατά την διάρκεια της κατοχής είχε εκτελέσει Γερμανούς αιχμαλώτους που με τους αντάρτες του μετά από μάχη είχε συλλάβει. Εγώ δεν κατέλαβα την πατρίδα τους και δεν έχω στρατόπεδα συγκέντρωσης . Χώρια που δεν διαθέτω τροφή ούτε για τους αντάρτες μου, μου είχε εξομολογηθεί για να με προβληματίσει. Ιστορία που και παλαιότερα άλλης ευκαιρίας δοθείσης έχω διηγηθεί. Φίλος και αναγνώστης της ιστοσελίδας που την είχε διαβάσει φαίνεται να το κράτησε καλά στην μνήμη του. Και για να μου αποδείξει το απαράγραπτο δίκαιο του πατέρα μου
(δίχως να το θέλει ωστόσο μου ενέτεινε τις δικές μου ενοχές για το δικαστήριο που του είχα στήσει με την αλαζονεία του εκ του ασφαλούς καταθέτοντα μάρτυρα)
έστειλε το βίντεο που ακολουθεί και που προέρχεται από τα αρχεία του Γερμανικού στρατού.. Τι παρουσιάζει; Ζωντανά ολοζώντανα, ανατριχιαστικά ζωντανά, μια από τις γενοκτονίες των Χιτλερικών στρατευμάτων σε χωριό των Χανίων αμέσως μετά την πύρρειο νίκη τους στην Κρήτη αφού τους κόστισε περισσότερες από 7000 άγουρες και επίλεκτές τους ζωές ( η μεγαλύτερη 21 και η μικρότερη 17) εκ των οποίων οι 5500 είναι ενταφιασμένες στο γερμανικό νεκροταφείο του Μάλεμε. Θυμάμαι νέος δημοσιογράφος φοιτητής ακόμη εκεί κάπου το 1975, να ανιχνεύω το θέμα για την εκπομπή Φάκελος της ΕΤ1. Και καθώς βημάτιζα ανάμεσα στις αλέες των τάφων σιγοψιθύριζα τις ηλικίες των νεκρών υπό την συνοδεία των ήχων του Γερμανού αλεξιπτωτιστή τρομπετίστα ο οποίος είχε επιζήσει και είχε έρθει μία και μοναδική φορά για να τους τιμήσει. Εγώ λοιπόν ο γιός του άντρα που είχε βγει στα βουνά για να τους καταδιώξει από την πατρίδα μου, λύγισα κάτω από το βάρος εντελώς αντιφατικών συναισθημάτων. Να ευδαιμονούσα για την απελευθέρωσή μας ή να συντριβόμουν για τα νιάτα των εχθρών μου που εξ' αιτίας του Χίτλερ είχαν χαθεί. Ακόμη δεν θα ήξερα, αν οι Γερμανοί δεν μου αποκάλυπταν ξεκάθαρα δια της νέας τους κατοχής πως παραμένουν υποσυνείδητα θιασώτες του Χίτλερ. Ενός τέταρτου Ράϊχ.. Απλώς δεν τους παίρνει να σηκώσουν τα όπλα υπό την απειλή της αρκούδας. Πάντως αυτό που με εντυπωσίασε στο φωτογραφικό υλικό είναι η Ολύμπια ψυχραιμία στα πρόσωπα των Κρητικών μελλοθανάτων. Εκτός και αν δεν το είχαν καταλάβει.. (αν δεν προλαβαίνετε την ανάγνωση πατάτε το pause και συνεχίζετε)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου