Ανατολική Μεσόγειος: Μια σπίθα και όλοι γίναμε μπουρλότο!

Τιτάνες οι κίνδυνοι νάνοι στην ηγεσία..


Σε καταστάσεις «υψηλού ρίσκου» στην Ανατολική Μεσόγειο, με όλους τους κινδύνους που προκύπτουν από την έξαρση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, 
μπλέκει την χώρα η κυβέρνηση και μάλιστα υπό κοινωνικές συνθήκες ακόμη ποιο υψηλού ρίσκου σε ότι αφορά τις θερμοκρασία και πίεση που ασκούνται κατά του λαού και τις αντιστάσεις που δείχνει διατεθειμένος να προβάλλει..


Με την στρατιωτική αναβάθμιση των σχέσεων Ελλάδος Ισραήλ και τις παράλληλες τριβές μεταξύ του Ισραήλ και της Τουρκίας και με την δεύτερη να αναζητά ένα ρόλο προστάτη των αράβων, η Ανατολική Μεσόγειος και εξ αιτίας του πλούτου των υδρογονανθράκων, 
περνά σε μια φάση συνολικής όξυνσης μεταξύ των χωρών που εμπλέκονται στην διεκδίκησή τους..

Ηδη, οι έρευνες έχουν αποδείξει μεγάλα κοιτάσματα στην ΑΟΖ του Ισραήλ και συνεχίζονται στο όμορο «οικόπεδο 12» της κυπριακής ΑΟΖ. 
Οι εξελίξεις κινητοποίησαν την Αγκυρα, η οποία, εκτός από τον ευρύτερο ρόλο στην περιοχή, διεκδικεί και μερίδιο από τον πλούτο της Ανατολικής Μεσογείου. 

Μέχρι τώρα, παρά τις απειλές και το έντονο διπλωματικό παρασκήνιο, η Τουρκία δεν έχει παρεμποδίσει τις έρευνες στο κυπριακό «οικόπεδο 12». 
Προχώρησε όμως για αντιπερισπασμό σε μια δήλωση - δέσμευση για διεξαγωγή ερευνών μέσα στο 2012 σε θαλάσσιες περιοχές που εντάσσονται στη δήθεν ΑΟΖ του ψευδοκράτους, κάνοντας ένα ακόμα βήμα στο να παγιώσει τη διχοτόμηση της Κύπρου.

Ταυτόχρονα, η Αγκυρα συνεχίζει τις προσπάθειες να περιορίσει την ελληνική ΑΟΖ γύρω από το Καστελόριζο, 
αλλά και ευρύτερα στο θαλάσσιο χώρο των διεθνών υδάτων, ανατολικά της γραμμής Κρήτη - Κάρπαθος - Καστελόριζο, βάζοντας και μ' αυτόν τον τρόπο εμπόδια στη διασύνδεση του Ισραήλ με το ευρωπαϊκό ενεργειακό δίκτυο φυσικού αερίου.

Ολα τα παραπάνω συνθέτουν ένα ιδιαίτερα ασταθές σκηνικό, το οποίο περιπλέκεται ακόμη περισσότερο από την προσπάθεια της Τουρκίας να εμπλέξει σε αυτό το παιχνίδι και την Αίγυπτο. 

Στόχος της Αγκυρας είναι να «εξαφανίσει» το Καστελόριζο από το χάρτη και κατά συνέπεια η τουρκική ΑΟΖ να αποκτήσει σύνορα με την αιγυπτιακή. 

Η εμπλοκή της Αιγύπτου στο πλευρό της Τουρκίας και ενάντια στο Ισραήλ, όπως υπογραμμίζουν κύκλοι της ελληνικής διπλωματίας, εκτός όλων των άλλων, υπονομεύει και μια σταθερά της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, η οποία προέκυψε μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις (Καμπ Ντέιβ, 1979) και κατέληξε στην οικοδόμηση των σχέσεων της Αιγύπτου με το Ισραήλ.

Παγιωμένη αμφισβήτηση
Δεν είναι η πρώτη φορά που η τουρκική πλευρά επιχειρεί να δημιουργήσει τετελεσμένα σε βάρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και ειδικότερα σε βάρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας - ΑΟΖ. 
Τα τελευταία κρούσματα ήταν το 2010, με την έξοδο στο Αιγαίο του ωκεανογραφικού πλοίου του τουρκικού πολεμικού ναυτικού «Τσεσμέ» και την πραγματοποίηση από τις 29 Ιούνη έως και την 1η Ιούλη υποθαλάσσιων ερευνών στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, λίγο έξω από τα όρια των ελληνικών χωρικών υδάτων, στο ύψος 8 ν. μιλίων νότια από τις ελληνικές ακτές της Θράκης και 15 ν. μιλίων βόρεια της Σαμοθράκης.

Οι προκλήσεις αυτές ήταν οι σοβαρότερες μετά το 1976, με το πλοίο «Χόρα», και το 1987, με το πλοίο «Σισμίκ», 
(ιδιαίτερα αυτή όπου σύμπας ο ελληνικός στόλος απέκλεισε στα στενά το ερευνητικό σκάφος και τα τουρκικά πολεμικά συνοδευτικά του) 
οπότε είχαν επιχειρηθεί από την Τουρκία παρόμοιες έρευνες, φθάνοντας οι δύο χώρες στα πρόθυρα πολέμου.

Οι τουρκικές έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα έρχονται να καταργήσουν στην πράξη και τις όποιες συμφωνίες επί της διαδικασίας είχαν υπάρξει μεταξύ των δύο χωρών μετά το 1974. Κοινός παρονομαστής αυτών των συμφωνιών ήταν η αμοιβαία δέσμευση για αποχή από έρευνες στην «αμφισβητούμενη» υφαλοκρηπίδα.

Συγκεκριμένα, πρόκειται για:
· Το Πρακτικό της Βέρνης (μετά την κρίση με το «Χόρα»), το Νοέμβρη 1976, μεταξύ Κ. Καραμανλή και Σ. Ντεμιρέλ. Οι δυο χώρες δεσμεύονταν να μην προβούν σε ενέργειες που θα παρενοχλούσαν τις διαπραγματεύσεις. Ουσιαστικά, πάγωσαν έκτοτε οι ενέργειες για έρευνα και εκμετάλλευση τυχόν κοιτασμάτων πετρελαίου, πέρα από τα χωρικά ύδατα των 6 μιλίων από τις ηπειρωτικές ακτές.

· Η Συμφωνία του Νταβός (μετά την κρίση του 1987 με το «Σισμίκ»), το Φλεβάρη του 1988 μεταξύ Α. Παπανδρέου και Τ. Οζάλ, με την οποία οι δύο χώρες συμφωνούν να περιορίσουν την ερευνητική τους δραστηριότητα για ανεύρεση κοιτασμάτων πετρελαίου στην αιγιαλίτιδα ζώνη τους. Δηλαδή, επαναβεβαίωση του Πρακτικού της Βέρνης.

· Η Συμφωνία της Μαδρίτης, τον Ιούλη του 1997 (μετά την κρίση των Ιμίων το Γενάρη του 1996), μεταξύ Κ. Σημίτη και Σ. Ντεμιρέλ, με την οποία η Ελλάδα αναγνωρίζει «τα ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο και δεσμεύεται να μην προχωρήσει σε μονομερείς ενέργειες, όπως θα μπορούσε να θεωρηθεί η άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων (έρευνες στην υφαλοκρηπίδα, επέκταση χωρικών υδάτων κ.λπ.).

· Σε αυτά έρχεται να προστεθεί και το Ελσίνκι, οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ενωσης το Δεκέμβρη του 1999, όπου στο πλαίσιο της ενεργοποίησης της ενταξιακής διαδικασίας της Τουρκίας η Ελλάδα αποδέχθηκε την ύπαρξη προς διευθέτηση «συνοριακών διαφορών».