Εν απογνώσει

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ


Πες πως όλα αυτά θα γίνουν. Προσαρμογές και ιδιωτικοποιήσεις κι όλα όσα εντέλλονται οι αναμορφωτές «με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής». Στο τέλος του 2012, λέει ο Μάριο Μπλέχερ, πρώην κεντρικός τραπεζίτης της Αργεντινής, «ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ θα είναι μεγαλύτερος απ' ό,τι φέτος»... Κι αυτό γιατί «δεν μπορείς να περάσεις ένα χάσμα με δυο βήματα». Μα δεν το βλέπουν αυτοί οι εξ Εσπερίας αναμορφωτές;


«Είναι γελοίο αυτό που συμβαίνει» με την Ευρωπαϊκή περιφέρεια, λέει ο Μπλέχερ. Είναι ένα είδος «απάτης πυραμίδας». Διότι «όλο και περισσότερα χρήματα πληρώνονται συνεχώς για να διατηρήσουν το οικοδόμημα της πυραμίδας ώστε να μην καταρρεύσει. Ο λόγος χρέους/ΑΕΠ
αυξάνεται με τον χρόνο, καθώς νέα δάνεια δίνονται για να πληρωθούν τα παλιά χρέη και να χρηματοδοτήσουν ό,τι δημοσιονομικά κενά υπάρχουν»... Πλήρης παραλογισμός, που λέει και η «Αυγή» (από εκεί το παράθεμα), περίβλεπτος και καταλυτικός, αλλά... αόρατος για αναμορφωτές και διεκπεραιωτές *** CUT: Εδώ, υποβολέα, θα φάμε τα μουστάκια μας. Γιατί αγανακτείς επειδή κάποιοι φοιτητές σφετερίστηκαν τον τίτλο «Αγανακτισμένοι» και τάσσονται εναντίον των καταλήψεων; Είναι δικαίωμά τους αναφαίρετο. Η αγανάκτηση -όποια και αν είναι η αφετηρία της- παραπέμπει στην αυταξία της εγρήγορσης, στη δυναμική της συλλογικότητος. Ακόμη και όταν το περιεχόμενό της κρίνεται (από κάποιους) αντιδραστικό, έχει μεγάλη σημασία να αναγνωρίσεις και να δέχεσαι τη σημασία του φαινομένου. Εκείνο που φαντάζει αλαζονικό, επιδοτώντας το απόλυτον της μιας αλήθειας -δηλαδή το άκρον άωτον του δογματισμού- είναι ο τίτλος (της «Καθημερινής») που συνοδεύει το σχετικό ρεπορτάζ για τους «αγανακτισμένους φοιτητές»: «Ανοιχτά μυαλά, ανοιχτά πανεπιστήμια» *** Οπως κυλούν βαριές οι μέρες του 2011, κρίκοι στη φαιά αλυσίδα των τελευταίων ετών, διέρχεται απαρατήρητη η «ευδία της φθινοπωρινής νυκτός» και μονάζουν στις γωνιές τους οι ροδιές, μ' ένα μικρό παράπονο κρυμμένο στα άνθη και στους ρουμπινί καρπούς τους: περπατούν σκυφτοί οι άνθρωποι τώρα, με καταιγίδες στα μάτια τους. Εν απογνώσει οι Ελληνες. Και η ομορφιά ερήμην...