Του
Μίχαελ Σλεχτ*
Στα τέλη Σεπτεμβρίου καλείται η Ομοσπονδιακή Βουλή να αποφασίσει για τη διεύρυνση της λεγόμενης «ευρωπαϊκής ομπρέλας προστασίας» – του EFSF. Η Μέρκελ έχει λόγους να φοβάται για την πλειοψηφία της.
Για την Αριστερά δεν μπορεί να υπάρχει οτιδήποτε άλλο από την απόρριψη, για τελείως διαφορετικούς λόγους όμως από εκείνους των «διαφωνούντων» στον κυβερνητικό συνασπισμό:
Το EFSF και η σχεδιαζόμενη διεύρυνσή του δεν συμβάλλουν στη λύση των προβλημάτων της ευρωζώνης, αντίθετα επιδεινώνουν την κρίση.
Πρώτον, όλα τα μέτρα «έκτακτης ανάγκης» συνδέονται με δραματική μείωση μισθών και κοινωνικών δαπανών. Οι επιπτώσεις αυτού του στραγγαλισμού φαίνονται στο παράδειγμα της Ελλάδας.
Ήδη το 2010 υπήρξε μείωση του ΑΕΠ κατά 4,5%, για το 2011 αυτή η μείωση θα ξεπεράσει και το 5% ακόμα. Ο προϋπολογισμός του κράτους επιβαρύνεται ακόμα περισσότερο, όλα τα σχέδια καταλήγουν στο καλάθι των αχρήστων. Το EFSF είναι σωσίβιο από μολύβι!
Δεύτερον, με τα μέτρα «έκτακτης ανάγκης» δεν βοηθιούνται οι άνθρωποι, αλλά οι τράπεζες, και οι γερμανικές τράπεζες. Τους παρέχεται η δυνατότητα να συνεχίσουν τις μπίζνες τους. Παραδείγματος χάριν, να δανείζονται με 1,5% από την ΕΚΤ και να δανείζουν με πολλαπλάσιο επιτόκιο στα κράτη.
Το EFSF, επομένως, είναι σωσίβιο για τις τράπεζες και για τους καρχαρίες των χρηματαγορών.
Τις εναλλακτικές δυνατότητες μπορούμε να τις συμπυκνώσουμε σε λίγα σημεία:
1. Στη Γερμανία πρέπει να πάψει το μισθολογικό ντάμπινγκ με την θέσπιση κατώτατου ωρομίσθιου 10 € και την κατάργηση της πολιτικής της Agenda 2010. Πρέπει νομοθετικά να εμποδιστεί η καταστρατήγηση των συλλογικών συμβάσεων από τις επιχειρήσεις. Οι πραγματικοί
μισθοί έχουν μειωθεί από το 2000 και μετά κατά 4,5%.
Με τον στραγγαλισμό της εσωτερικής ζήτησης περιορίζεται η αύξηση των εισαγωγών και ενισχύεται η εξαγωγική επέλαση των γερμανικών επιχειρήσεων. Από 2000 και μετά συσσωρεύτηκε ένα πλεόνασμα του εμπορικού ισοζυγίου 2,1 τρισεκατομμυρίων €. Η άλλη όψη είναι η αυξανόμενη χρέωση πολλών κρατών. Η κρίση χρέους είναι στην πραγματικότητα κρίση μισθών.
2. Σε άλλα κράτη δεν πρέπει να επιβληθούν μειώσεις μισθών και κοινωνικών δαπανών? τα προγράμματα λιτότητας είναι απορριπτέα. Εκείνο που χρειάζεται είναι η δραστική φορολόγηση των πλουσίων και –προπάντων στην Ελλάδα– η μείωση των στρατιωτικών δαπανών. Επιπλέον χρειάζεται ένα πρόγραμμα ανοικοδόμησης αυτών των κρατών, ένα σχέδιο Μάρσαλ.
3. Η χρηματοδότηση των κρατών της Ευρωζώνης πρέπει να γίνεται απευθείας από την ΕΚΤ με τη μεσολάβηση μιας δημόσιας ευρωπαϊκής τράπεζας ή ιδρύματος. Κατ’ αυτόν τον τρόπο μπορεί το επιτόκιο να περιοριστεί στο 1,5%. Προπάντων, μπορεί έτσι να αποκοπεί η χρηματοδότηση των κρατών της ευρωζώνης από την αυθαιρεσία των ιδιωτικών χρηματαγορών? σπεκουλαδόροι και των τζογαδόροι χάνουν το πεδίο δράσης τους. Καθώς μόνον αυτοί χρειάζονται τις αξιολογήσεις, οι οίκοι αξιολόγησης θα χάσουν τη δύναμη που έχουν σήμερα.
4. Χρειαζόμαστε μια πανευρωπαϊκή δραστική φορολόγηση των πλούσιων και των εχόντων. Με μια εφάπαξ εισφορά του 50% των περιουσιών τους, τα χρέη των κρατών θα μπορούσαν να μειωθούν περίπου στο μισό.
Μόνο με αυτή την εκ βάθρων αλλαγή πορείας μπορεί να σωθεί η δημοκρατία και να επιβληθεί η πρωτοκαθεδρία της πολιτικής έναντι της τρομοκρατίας των αγορών. Μόνο έτσι είναι δυνατό να τεθεί φραγμός σε ακροδεξιές λαϊκιστικές επιδιώξεις και να διασφαλιστεί η ειρήνη στην Ευρώπη.
Αυτός είναι ο σκοπός της die Linke!
Ο Μίκαελ Σλέχτ
είναι πολιτικοοικονομικός αναλυτής
Μίχαελ Σλεχτ*
Στα τέλη Σεπτεμβρίου καλείται η Ομοσπονδιακή Βουλή να αποφασίσει για τη διεύρυνση της λεγόμενης «ευρωπαϊκής ομπρέλας προστασίας» – του EFSF. Η Μέρκελ έχει λόγους να φοβάται για την πλειοψηφία της.
Για την Αριστερά δεν μπορεί να υπάρχει οτιδήποτε άλλο από την απόρριψη, για τελείως διαφορετικούς λόγους όμως από εκείνους των «διαφωνούντων» στον κυβερνητικό συνασπισμό:
Το EFSF και η σχεδιαζόμενη διεύρυνσή του δεν συμβάλλουν στη λύση των προβλημάτων της ευρωζώνης, αντίθετα επιδεινώνουν την κρίση.
Πρώτον, όλα τα μέτρα «έκτακτης ανάγκης» συνδέονται με δραματική μείωση μισθών και κοινωνικών δαπανών. Οι επιπτώσεις αυτού του στραγγαλισμού φαίνονται στο παράδειγμα της Ελλάδας.
Ήδη το 2010 υπήρξε μείωση του ΑΕΠ κατά 4,5%, για το 2011 αυτή η μείωση θα ξεπεράσει και το 5% ακόμα. Ο προϋπολογισμός του κράτους επιβαρύνεται ακόμα περισσότερο, όλα τα σχέδια καταλήγουν στο καλάθι των αχρήστων. Το EFSF είναι σωσίβιο από μολύβι!
Δεύτερον, με τα μέτρα «έκτακτης ανάγκης» δεν βοηθιούνται οι άνθρωποι, αλλά οι τράπεζες, και οι γερμανικές τράπεζες. Τους παρέχεται η δυνατότητα να συνεχίσουν τις μπίζνες τους. Παραδείγματος χάριν, να δανείζονται με 1,5% από την ΕΚΤ και να δανείζουν με πολλαπλάσιο επιτόκιο στα κράτη.
Το EFSF, επομένως, είναι σωσίβιο για τις τράπεζες και για τους καρχαρίες των χρηματαγορών.
Τις εναλλακτικές δυνατότητες μπορούμε να τις συμπυκνώσουμε σε λίγα σημεία:
1. Στη Γερμανία πρέπει να πάψει το μισθολογικό ντάμπινγκ με την θέσπιση κατώτατου ωρομίσθιου 10 € και την κατάργηση της πολιτικής της Agenda 2010. Πρέπει νομοθετικά να εμποδιστεί η καταστρατήγηση των συλλογικών συμβάσεων από τις επιχειρήσεις. Οι πραγματικοί
μισθοί έχουν μειωθεί από το 2000 και μετά κατά 4,5%.
Με τον στραγγαλισμό της εσωτερικής ζήτησης περιορίζεται η αύξηση των εισαγωγών και ενισχύεται η εξαγωγική επέλαση των γερμανικών επιχειρήσεων. Από 2000 και μετά συσσωρεύτηκε ένα πλεόνασμα του εμπορικού ισοζυγίου 2,1 τρισεκατομμυρίων €. Η άλλη όψη είναι η αυξανόμενη χρέωση πολλών κρατών. Η κρίση χρέους είναι στην πραγματικότητα κρίση μισθών.
2. Σε άλλα κράτη δεν πρέπει να επιβληθούν μειώσεις μισθών και κοινωνικών δαπανών? τα προγράμματα λιτότητας είναι απορριπτέα. Εκείνο που χρειάζεται είναι η δραστική φορολόγηση των πλουσίων και –προπάντων στην Ελλάδα– η μείωση των στρατιωτικών δαπανών. Επιπλέον χρειάζεται ένα πρόγραμμα ανοικοδόμησης αυτών των κρατών, ένα σχέδιο Μάρσαλ.
3. Η χρηματοδότηση των κρατών της Ευρωζώνης πρέπει να γίνεται απευθείας από την ΕΚΤ με τη μεσολάβηση μιας δημόσιας ευρωπαϊκής τράπεζας ή ιδρύματος. Κατ’ αυτόν τον τρόπο μπορεί το επιτόκιο να περιοριστεί στο 1,5%. Προπάντων, μπορεί έτσι να αποκοπεί η χρηματοδότηση των κρατών της ευρωζώνης από την αυθαιρεσία των ιδιωτικών χρηματαγορών? σπεκουλαδόροι και των τζογαδόροι χάνουν το πεδίο δράσης τους. Καθώς μόνον αυτοί χρειάζονται τις αξιολογήσεις, οι οίκοι αξιολόγησης θα χάσουν τη δύναμη που έχουν σήμερα.
4. Χρειαζόμαστε μια πανευρωπαϊκή δραστική φορολόγηση των πλούσιων και των εχόντων. Με μια εφάπαξ εισφορά του 50% των περιουσιών τους, τα χρέη των κρατών θα μπορούσαν να μειωθούν περίπου στο μισό.
Μόνο με αυτή την εκ βάθρων αλλαγή πορείας μπορεί να σωθεί η δημοκρατία και να επιβληθεί η πρωτοκαθεδρία της πολιτικής έναντι της τρομοκρατίας των αγορών. Μόνο έτσι είναι δυνατό να τεθεί φραγμός σε ακροδεξιές λαϊκιστικές επιδιώξεις και να διασφαλιστεί η ειρήνη στην Ευρώπη.
Αυτός είναι ο σκοπός της die Linke!
Ο Μίκαελ Σλέχτ
είναι πολιτικοοικονομικός αναλυτής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τα υβριστικά σχόλια θα διαγράφονται!
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.