Σήκω Αντρέα για να δεις τα παιδιά της αλλαγής..
Υπό την σκιά του Πάγκαλου που σε ρόλο Δον Κιχώτη σκιαμαχεί κατά των τούρκων και τον Μπεγλίτη στον ρόλο του Σάντσο της Αμερικανικής διπλωματίας να υπογράφει συμφωνίες στρατηγικής συνεργασίας με τον κατακτητή της Παλαιστίνης,
η Ελλάς του Καρατζαφέρη μπήκε σε βαθιά νερά και το πιθανότερο είναι να πνιγεί μαζί φυσικά με κάτι υπολείμματα λαού που της έχουν απομείνει.
«"Το πολιτικό μήνυμα που έστειλα στη Ισραηλινή Κυβέρνηση και στους συναδέλφους μου Υπουργούς που συναντήθηκα δήλωσε ο Μπεγλίτης στο Ισραήλ, ,
είναι ότι η Ελλάδα και το Ισραήλ μπορούμε να εργαστούμε από κοινού στη διαμόρφωση μιας στρατηγικής σχέσης που θα βοηθήσει στη σταθερότητα και την ασφάλεια της ευρύτερης περιοχής.
Μπορούμε να αποτελέσουμε δυο αξιόπιστους και σταθερούς πυλώνες (της γκαγκστερικής διπλωματίας των αμερικανών θα ήθελε να πει αλλά το κατάπιε) για την ασφάλεια και τη σταθερότητα της ευρύτερης περιοχής και είναι σημαντικό αυτό σε μια περίοδο μεγάλων
ανακατατάξεων και ανατροπών.
Μπορούν η Ελλάδα και το Ισραήλ, μέσα από μια στρατηγική εταιρική σχέση, να διαμορφώσουν τις συνθήκες εκείνες για τη σταθερότητα της ευρύτερης περιοχής που τόσο πολύ χρειαζόμαστε όλοι.
Θεωρώ ότι απειλές, όπως εκφράζονται από διάφορους αξιωματούχους της Τουρκίας, δεν βοηθούν το κλίμα της ειρηνικής συνύπαρξης και συνεργασίας των χωρών.
Οι σχέσεις μας με το Ισραήλ, όπως είπα, δεν είναι ανταγωνιστικές με τις χώρες του αραβικού κόσμου, ούτε ασφαλώς με την Τουρκία".
Τι στην πραγματικότητα συμβαίνει;
Το Ισραήλ, μετά τη ρήξη των σχέσεών του με την Τουρκία, αναζητούσε έναν σύμμαχο που θα του εξασφάλιζε την παραχώρηση εναέριου και θαλάσσιου χώρου για την απρόσκοπτη άσκηση των αεροπορικών και ναυτικών του δυνάμεων. Πεδίο βολής για να παίζουν το γνωστό παιχνίδι του καλού –αμερικανού- και του κακού –άραβα κατά προτίμηση Ιρανού τρομοκράτη- δηλαδή όπως έκαναν το καλοκαίρι του 2008 με την άσκηση «Ένδοξος Σπαρτιάτης».
Με τον Ερντογάν να προκαλεί όλο και περισσότερο καχυποψία με τις πρωτοβουλίες του, οι ΗΠΑ δεν είχαν καμία απολύτως αντίρρηση στην ουσιαστική ενεργοποίηση της ελληνοϊσραηλινής αμυντικής συνεργασίας, που στα χαρτιά υπάρχει από το 1994.
Η δυσκολία της κυβέρνησης να δικαιολογήσει την ουσιαστική στροφή της ελληνικής διπλωματίας ήταν προφανής. (σήκω Αντρέα για να δεις τα παιδιά της αλλαγής πως ξεφτίλισαν την πολιτική σου που μας διατηρούσε τόσα χρόνια ασφαλείς) Το επιχείρημα που προβλήθηκε ήταν ταυτόχρονα και το... τυράκι που μας έβαλαν στη φάκα:
το οπλοστάσιο του Ισραήλ – και ειδικότερα η αμυντική του βιομηχανία, μέσω της οποίας αμερικάνικα όπλα που οι ΗΠΑ δεν αποδεσμεύουν για πώληση πωλούνται μέσω Ισραήλ. Μ’ αυτό το «μπάι-πας» επωφελήθηκαν οι Τούρκοι όσα χρόνια οι σχέσεις τους με το Ισραήλ ήταν μες στο μέλι. Η Άγκυρα εξασφάλισε από το Ισραήλ:
# Την προμήθεια των αεροπορικών βλημάτων μεγάλου βεληνεκούς (80
χλμ.) Popeye.
# Αγορά 100 μη επανδρωμένων αεροσκαφών.
# Εκσυγχρονισμό μαχητικών αεροσκαφών δεύτερης γενιάς με
δυνατότητες χρησιμοποίησης σύγχρονων όπλων.
Περίπου τα ίδια όπλα οι Ισραηλινοί φέρονται πρόθυμοι να δώσουν στην Ελλάδα. Οι δικοί μας επιτελείς δείχνουν το ανάλογο ενδιαφέρον κι αυτό προκύπτει από σειρά ταυτόσημων σχεδόν διαρροών πολιτικών και στρατιωτικών, με τις οποίες «εκθείαζαν την ισραηλινή τεχνολογία».
Οι αεροπόροι του Πενταγώνου δεν κρύβουν ότι θα τους ενδιέφερε ο εξοπλισμός των F-16 με βλήματα μεγάλου βεληνεκούς, τα οποία οι Αμερικάνοι αρνήθηκαν να μας πουλήσουν όσες φορές αγοράσαμε και χρυσοπληρώσαμε μαχητικά αεροσκάφη. Ενδιαφέρον υπάρχει και για τα
μη επανδρωμένα αεροσκάφη, αλλά και για ένα αντιαεροπορικό σύστημα
που έχουν αναπτύξει οι Ισραηλινοί, το Arrow.
Αν πράγματι οι Ισραηλινοί κατορθώσουν και το Αιγαίο να οικειοποιηθούν για τις στρατιωτικές τους ανάγκες και όπλα που ήδη έχουν μοσχοπουλήσει στους Τούρκους να τα πουλήσουν και σε μας, τότε πραγματικά θα αποδείξουν για άλλη μια φορά πόσο καλοί έμποροι είναι.
Όσο για εμάς, πάντα ήμασταν απλώς... πελάτες!
Υπό την σκιά του Πάγκαλου που σε ρόλο Δον Κιχώτη σκιαμαχεί κατά των τούρκων και τον Μπεγλίτη στον ρόλο του Σάντσο της Αμερικανικής διπλωματίας να υπογράφει συμφωνίες στρατηγικής συνεργασίας με τον κατακτητή της Παλαιστίνης,
η Ελλάς του Καρατζαφέρη μπήκε σε βαθιά νερά και το πιθανότερο είναι να πνιγεί μαζί φυσικά με κάτι υπολείμματα λαού που της έχουν απομείνει. «"Το πολιτικό μήνυμα που έστειλα στη Ισραηλινή Κυβέρνηση και στους συναδέλφους μου Υπουργούς που συναντήθηκα δήλωσε ο Μπεγλίτης στο Ισραήλ, ,
είναι ότι η Ελλάδα και το Ισραήλ μπορούμε να εργαστούμε από κοινού στη διαμόρφωση μιας στρατηγικής σχέσης που θα βοηθήσει στη σταθερότητα και την ασφάλεια της ευρύτερης περιοχής.
Μπορούμε να αποτελέσουμε δυο αξιόπιστους και σταθερούς πυλώνες (της γκαγκστερικής διπλωματίας των αμερικανών θα ήθελε να πει αλλά το κατάπιε) για την ασφάλεια και τη σταθερότητα της ευρύτερης περιοχής και είναι σημαντικό αυτό σε μια περίοδο μεγάλων
ανακατατάξεων και ανατροπών.
Μπορούν η Ελλάδα και το Ισραήλ, μέσα από μια στρατηγική εταιρική σχέση, να διαμορφώσουν τις συνθήκες εκείνες για τη σταθερότητα της ευρύτερης περιοχής που τόσο πολύ χρειαζόμαστε όλοι.
Θεωρώ ότι απειλές, όπως εκφράζονται από διάφορους αξιωματούχους της Τουρκίας, δεν βοηθούν το κλίμα της ειρηνικής συνύπαρξης και συνεργασίας των χωρών.
Οι σχέσεις μας με το Ισραήλ, όπως είπα, δεν είναι ανταγωνιστικές με τις χώρες του αραβικού κόσμου, ούτε ασφαλώς με την Τουρκία".
Τι στην πραγματικότητα συμβαίνει;
Το Ισραήλ, μετά τη ρήξη των σχέσεών του με την Τουρκία, αναζητούσε έναν σύμμαχο που θα του εξασφάλιζε την παραχώρηση εναέριου και θαλάσσιου χώρου για την απρόσκοπτη άσκηση των αεροπορικών και ναυτικών του δυνάμεων. Πεδίο βολής για να παίζουν το γνωστό παιχνίδι του καλού –αμερικανού- και του κακού –άραβα κατά προτίμηση Ιρανού τρομοκράτη- δηλαδή όπως έκαναν το καλοκαίρι του 2008 με την άσκηση «Ένδοξος Σπαρτιάτης».
Με τον Ερντογάν να προκαλεί όλο και περισσότερο καχυποψία με τις πρωτοβουλίες του, οι ΗΠΑ δεν είχαν καμία απολύτως αντίρρηση στην ουσιαστική ενεργοποίηση της ελληνοϊσραηλινής αμυντικής συνεργασίας, που στα χαρτιά υπάρχει από το 1994.
Η δυσκολία της κυβέρνησης να δικαιολογήσει την ουσιαστική στροφή της ελληνικής διπλωματίας ήταν προφανής. (σήκω Αντρέα για να δεις τα παιδιά της αλλαγής πως ξεφτίλισαν την πολιτική σου που μας διατηρούσε τόσα χρόνια ασφαλείς) Το επιχείρημα που προβλήθηκε ήταν ταυτόχρονα και το... τυράκι που μας έβαλαν στη φάκα:
το οπλοστάσιο του Ισραήλ – και ειδικότερα η αμυντική του βιομηχανία, μέσω της οποίας αμερικάνικα όπλα που οι ΗΠΑ δεν αποδεσμεύουν για πώληση πωλούνται μέσω Ισραήλ. Μ’ αυτό το «μπάι-πας» επωφελήθηκαν οι Τούρκοι όσα χρόνια οι σχέσεις τους με το Ισραήλ ήταν μες στο μέλι. Η Άγκυρα εξασφάλισε από το Ισραήλ:
# Την προμήθεια των αεροπορικών βλημάτων μεγάλου βεληνεκούς (80
χλμ.) Popeye.
# Αγορά 100 μη επανδρωμένων αεροσκαφών.
# Εκσυγχρονισμό μαχητικών αεροσκαφών δεύτερης γενιάς με
δυνατότητες χρησιμοποίησης σύγχρονων όπλων.
Περίπου τα ίδια όπλα οι Ισραηλινοί φέρονται πρόθυμοι να δώσουν στην Ελλάδα. Οι δικοί μας επιτελείς δείχνουν το ανάλογο ενδιαφέρον κι αυτό προκύπτει από σειρά ταυτόσημων σχεδόν διαρροών πολιτικών και στρατιωτικών, με τις οποίες «εκθείαζαν την ισραηλινή τεχνολογία».
Οι αεροπόροι του Πενταγώνου δεν κρύβουν ότι θα τους ενδιέφερε ο εξοπλισμός των F-16 με βλήματα μεγάλου βεληνεκούς, τα οποία οι Αμερικάνοι αρνήθηκαν να μας πουλήσουν όσες φορές αγοράσαμε και χρυσοπληρώσαμε μαχητικά αεροσκάφη. Ενδιαφέρον υπάρχει και για τα
μη επανδρωμένα αεροσκάφη, αλλά και για ένα αντιαεροπορικό σύστημα
που έχουν αναπτύξει οι Ισραηλινοί, το Arrow.
Αν πράγματι οι Ισραηλινοί κατορθώσουν και το Αιγαίο να οικειοποιηθούν για τις στρατιωτικές τους ανάγκες και όπλα που ήδη έχουν μοσχοπουλήσει στους Τούρκους να τα πουλήσουν και σε μας, τότε πραγματικά θα αποδείξουν για άλλη μια φορά πόσο καλοί έμποροι είναι.
Όσο για εμάς, πάντα ήμασταν απλώς... πελάτες!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου