Θυμάστε μήπως τι είχα γράψει για το κρύο καλοκαίρι της Αμερικής; Πως ή θα τυπώσει φρέσκο δολάριο ή θα κόψει το δολάριο στα δύο μαζί με το επίπεδο ζωής των Αμερικάνών.
Η συμφωνία έτσι μεταξύ των Δημοκρατικών και Ρεμπουμπλικάνων ήταν κατά πως δηλώθηκε στα Κινεζικά αλλά και τα Αμερικανικά Μέσα Ενημέρωσης κάτι ανάμεσα σε όλα. Δηλαδή μια συμφωνία επικοινωνιακού χαρακτήρα δίχως ουσία. Έτσι:
Αν η Αμερική δεν τυπώσει τρισεκατομμύρια επί τρισεκατομμυρίων, θα χρεωκοπήσουν όλες οι τράπεζες, λόγω των "τοξικών" δανείων που έχουν και δεν πρόκειται να αποπληρωθούν ποτέ.
Άρα, έστω και μέσα από διάφορα "σκαμπανεβάσματα", στο τέλος η εκτύπωση δολαρίων θα συνεχιστεί, και θα συνεχιστεί, και θα συνεχιστεί, μέχρι στο τέλος κανένας να μη θέλει το δολάριο (διότι κανένας δε θέλει ένα νόμισμα που ξέρει ότι συνεχώς πληθωρίζεται και άρα συνεχώς χάνει την αξία του).
Αυτή η εκτύπωση χρήματος μέχρι τον υπερπληθωρισμό βολεύει τις τράπεζες, διότι αυτές είναι
που λαμβάνουν όλα αυτά τα φρέσκα δολάρια που τυπώνουν οι ΗΠΑ.
Έτσι, ναι μεν το νόμισμα θα καταστραφεί, όμως οι τράπεζες θα καταφέρουν να κλείσουν τις "τρύπες" των ισολογισμών τους και έτσι να αποφύγουν τη χρεωκοπία.
Παράλληλα, οι μισθοί των εργατών θα "εξατμιστούν", και έτσι οι εργάτες θα γίνουν πιο "ανταγωνιστικοί", έστω και αν προφανώς στη αρχή θα έχουμε ταραχές λόγω του υπερπληθωρισμού. Η ιστορία δείχνει ότι ναι μεν ο κόσμος βρίζει, φωνάζει και κινητοποιείται όταν ξεσπά υπερπληθωρισμός, ωστόσο ΔΕΝ ανατρέπει την άρχουσα τάξη
(πχ ο υπερπληθωρισμός στη Γερμανία λίγο μετά το ξέσπασμα του Μεγάλου Κραχ του 1929 οδήγησε τελικά στην άνοδο του Χίτλερ "για να επιβάλλει την τάξη", και ΟΧΙ στην επανάσταση των προλετάριων ή κάτι τέτοιο).
Επίσης, όπως είχε γίνει και όταν ο Νίξον είχε καταργήσει τον κανόνα του χρυσού, έτσι και τώρα οι πετρελαιάδες
(με πρώτο και καλύτερο τον Αχμαντινετζάντ)
θα ζητήσουν να μην πληρώνονται σε δολάρια (διότι κανένας δε θέλει να πληρώνεται σε ένα νόμισμα που διαρκώς υποτιμάται). Το 1973 ("πετρελαική κρίση") είχαν ζητήσει να πληρώνονται σε χρυσό, που μένει σταθερός όταν τα νομίσματα πληθωρίζονται διαρκώς (εξ ου και τα απανωτά ρεκόρ στην ισοτιμία του χρυσού, που στην πραγματικότητα απεικονίζουν την πτώση των νομισμάτων, και όχι την άνοδο του χρυσού).
Στη Δύση βέβαια, οι πετρελαιάδες που θα κάνουν μια τέτοια κίνηση θα παρουσιαστούν ως "κακοί", "τρομοκράτες", μπλα, μπλα, μπλα.
Όχι ότι θα υπερασπιστούμε τους ολιγάρχες του πετρελαίου, αλλά όχι και να υπερασπιστούμε τις "αθώες περιστερές" της Δύσης, που θα προσπαθήσουν να δαιμονοποιήσουν τους άλλους, και να αποκρύψουν την δική τους ληστεία.
Η συμφωνία έτσι μεταξύ των Δημοκρατικών και Ρεμπουμπλικάνων ήταν κατά πως δηλώθηκε στα Κινεζικά αλλά και τα Αμερικανικά Μέσα Ενημέρωσης κάτι ανάμεσα σε όλα. Δηλαδή μια συμφωνία επικοινωνιακού χαρακτήρα δίχως ουσία. Έτσι: Αν η Αμερική δεν τυπώσει τρισεκατομμύρια επί τρισεκατομμυρίων, θα χρεωκοπήσουν όλες οι τράπεζες, λόγω των "τοξικών" δανείων που έχουν και δεν πρόκειται να αποπληρωθούν ποτέ.
Άρα, έστω και μέσα από διάφορα "σκαμπανεβάσματα", στο τέλος η εκτύπωση δολαρίων θα συνεχιστεί, και θα συνεχιστεί, και θα συνεχιστεί, μέχρι στο τέλος κανένας να μη θέλει το δολάριο (διότι κανένας δε θέλει ένα νόμισμα που ξέρει ότι συνεχώς πληθωρίζεται και άρα συνεχώς χάνει την αξία του).
Αυτή η εκτύπωση χρήματος μέχρι τον υπερπληθωρισμό βολεύει τις τράπεζες, διότι αυτές είναι
που λαμβάνουν όλα αυτά τα φρέσκα δολάρια που τυπώνουν οι ΗΠΑ.
Έτσι, ναι μεν το νόμισμα θα καταστραφεί, όμως οι τράπεζες θα καταφέρουν να κλείσουν τις "τρύπες" των ισολογισμών τους και έτσι να αποφύγουν τη χρεωκοπία.
Παράλληλα, οι μισθοί των εργατών θα "εξατμιστούν", και έτσι οι εργάτες θα γίνουν πιο "ανταγωνιστικοί", έστω και αν προφανώς στη αρχή θα έχουμε ταραχές λόγω του υπερπληθωρισμού. Η ιστορία δείχνει ότι ναι μεν ο κόσμος βρίζει, φωνάζει και κινητοποιείται όταν ξεσπά υπερπληθωρισμός, ωστόσο ΔΕΝ ανατρέπει την άρχουσα τάξη
(πχ ο υπερπληθωρισμός στη Γερμανία λίγο μετά το ξέσπασμα του Μεγάλου Κραχ του 1929 οδήγησε τελικά στην άνοδο του Χίτλερ "για να επιβάλλει την τάξη", και ΟΧΙ στην επανάσταση των προλετάριων ή κάτι τέτοιο).
Επίσης, όπως είχε γίνει και όταν ο Νίξον είχε καταργήσει τον κανόνα του χρυσού, έτσι και τώρα οι πετρελαιάδες
(με πρώτο και καλύτερο τον Αχμαντινετζάντ)
θα ζητήσουν να μην πληρώνονται σε δολάρια (διότι κανένας δε θέλει να πληρώνεται σε ένα νόμισμα που διαρκώς υποτιμάται). Το 1973 ("πετρελαική κρίση") είχαν ζητήσει να πληρώνονται σε χρυσό, που μένει σταθερός όταν τα νομίσματα πληθωρίζονται διαρκώς (εξ ου και τα απανωτά ρεκόρ στην ισοτιμία του χρυσού, που στην πραγματικότητα απεικονίζουν την πτώση των νομισμάτων, και όχι την άνοδο του χρυσού).
Στη Δύση βέβαια, οι πετρελαιάδες που θα κάνουν μια τέτοια κίνηση θα παρουσιαστούν ως "κακοί", "τρομοκράτες", μπλα, μπλα, μπλα.
Όχι ότι θα υπερασπιστούμε τους ολιγάρχες του πετρελαίου, αλλά όχι και να υπερασπιστούμε τις "αθώες περιστερές" της Δύσης, που θα προσπαθήσουν να δαιμονοποιήσουν τους άλλους, και να αποκρύψουν την δική τους ληστεία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου