Το δίκαιο των Ζήμενς και η διαφθορά

Το «δίκαιο» των μονοπωλίων απορρέει από το γεγονός ότι έχουν επιβάλει ως θεμέλιο λίθο «δικαίου» και «νομιμότητας» την κατοχή των μέσων παραγωγής. Ολο το πολιτικό εποικοδόμημα στον καπιταλισμό αυτή τη νομιμότητα υπηρετεί.
 
Επομένως, η περίφημη διαπλοκή, μεταξύ του κεφαλαίου και του πολιτικού φορέα που ασπάζεται το «δίκαιο» του κεφαλαίου, είναι πέρα για πέρα αυτονόητη.


Η διαφθορά, η σηψαιμική δηλαδή επιπλοκή της διαπλεκόμενης σχέσης ανάμεσα στον καπιταλιστή και στον πολιτικό που υπηρετεί τα συμφέροντα του καπιταλιστή, αποτελεί κληρονομική αρρώστια του συστήματος.

Είναι διαδεδομένο και στα τέσσερα σημεία του καπιταλιστικού ορίζοντα και φυσικά δεν εξαντλείται στις εγχώριες δοσοληψίες της «Ζήμενς» με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ.


Η διαφθορά, σε συνθήκες πολιτικών ή επιχειρηματικών ανταγωνισμών, πολλές φορές βγαίνει
στην επιφάνεια.
Τότε αρχίζουν τα παιχνίδια συγκάλυψης και όταν αυτό δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί επιλέγεται η τακτική του «στρίβειν» διά της «προσωποποίησης» των ευθυνών.


Οι εμπλεκόμενοι στα φαινόμενα διαφθοράς αξίζουν τη μέγιστη δυνατή τιμωρία. Αλλά η τιμωρία αυτή, όταν και αν υπάρξει, δεν «λύνει» το θέμα.
Γιατί το θέμα δεν θα λήξει ποτέ αν δεν «καθαρθεί» το σύστημα που θρέφει τη «βρωμιά» και αναπαράγει τους «βρωμιάρηδες». Και η μόνη κάθαρση που παίρνει αυτό το σύστημα είναι η ανατροπή του.