Οι οικοι ανοχής ή αξιολόγησης

Ποιοι είναι οι οίκοι αξιολόγησης;
Οίκοι καζινοκαπιταλιστικής ανοχής. 
Αυτό είναι και θα αναφερθώ λακωνικά (επειδή μου το ζητήσατε) στην λειτουργία τους γιατί εξ αιτίας της δυσλειτουργεί η οικονομία όλης της υφηλίου. 

Να τονίσω αρχικά πως γενετήσιος σκοπός τους δεν ήταν η αξιολόγηση κρατών επειδή αυτό τους επιτράπηκε από την Αμερικανική νομοθεσία το 1931 αν θυμάμαι καλά, για να αξιολογήσουν εμάς κατά το επόμενο έτος και ως εκ τούτου να πτωχεύσουμε το μεθεπόμενο. 
Τόσο καλά. 
Ως τότε αξιολογούσαν τράπεζες και βιομηχανίες και ομίλους υπηρεσιών, παραδίδοντας με το αζημίωτο φυσικά τις μελέτες τους στους ενδιαφερόμενους επενδυτές. 

Συν τω χρόνω και στην βάση των ιδιαίτερα υψηλών αμοιβών τους γιγαντώθηκαν τόσο ώστε σήμερα να έχουν καταστεί διεθνώς αναγνωρισμένες αμερικανικές πολυεθνικές, οι οποίες χάρη στις αποφάσεις και στις επιλογές μεγάλων πολυεθνικών ομίλων, χωρών, διαφόρων οργανισμών (ΟΟΣΑ, ΔΝΤ), συνασπισμών χωρών, όπως η ΕΕ, αλλά και σε σύνδεση με τα διεθνικά μονοπώλια
και τις κυβερνήσεις των ισχυρών καπιταλιστικών κρατών, να κυριαρχούν στην έκδοση εκθέσεων και πορισμάτων σε σχέση πάντα με το επίπεδο της πιστοληπτικής ικανότητας επιχειρήσεων και κρατών. 

Στην ουσία μιλάμε για διεθνείς νταβατζήδες, που δια της δράσης τους ληστεύουν τις λαϊκές αποταμιεύσεις υποτιμώντας ή ανατιμώντας την οικονομική δραστηριότητα όσων τους επιτρέπεται να ελέγξουν ορίζοντας στην ουσία όχι μόνο το επίπεδο διαβίωσης των ελεγχόμενων αλλά το πότε και αν αυτοί θα πτωχεύσουν. .
Οι τρεις αυτές εταιρείες είναι:
· Η «Στάνταρ & Πουρς», που δημιουργήθηκε το 1941, από τη συγχώνευση δύο μικρότερων αμερικανικών εταιρειών
· Η «Μούντις», που λειτουργεί από το 1909 με έδρα τις ΗΠΑ
· Η «Φιτς», που ιδρύθηκε το 1913 και έχει έδρα τη Ν. Υόρκη και το Λονδίνο.
Μαζί με αυτές υπάρχει και μία τέταρτη, η «Duft & Phelps», η οποία χάνει συνεχώς έδαφος.

Πελάτες των «οίκων αξιολόγησης» είναι αφενός οι ενδιαφερόμενοι να εκδώσουν κάποιο ομολογιακό δάνειο και αφετέρου εκείνοι που σχεδιάζουν να επενδύσουν σε ομολογιακούς τίτλους. 

Αρα, ακόμα και αν επίσημα δεν εμπλέκονται με συναλλαγές, στην ουσία λειτουργούν ως ενδιάμεσοι χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, οι οποίες αποκτούν δαιδαλώδη χαρακτηριστικά στις λεγόμενες δευτερογενείς αγορές. 

(δομημένα ομόλογα, ασφάλιστρα και άλλες παρεμφερείς μαλακίες που δεν είναι τίποτα αλλο παρά ένας τζόγος στοιχηματικός).. 

Με βάση τα στοιχεία του 2008, οι τρεις μεγάλοι οίκοι είχαν τζίρο 5,3 δισ. δολάρια, ενώ τα καθαρά τους κέρδη ξεπέρασαν τα 2 δισ. δολάρια.

Οι τρεις εταιρείες ελέγχουν το 95% της παγκόσμιας αγοράς παροχής πιστοποιητικών πιστοληπτικής ικανότητας. Αυτό συμβαίνει κύρια επειδή για τη διασφάλιση, δήθεν, των επενδυτών, για κάθε πράξη που αφορά στην αγοραπωλησία ομολόγων από ...θεσμικούς επενδυτές, όπως είναι τράπεζες, επενδυτικές εταιρείες ή ασφαλιστικά ταμεία, απαιτείται να υπάρχει και το αντίστοιχο πιστοποιητικό, από οίκο αξιολόγησης. 

Με βάση στοιχεία που κατά καιρούς δημοσιεύονται στον Τύπο, μόνο η «Μούντις» στο πελατολόγιό της φέρεται να έχει 170.000 επιχειρήσεις και 100 κράτη, πολλοί από τους οποίους εντελώς αναγκαστικά προσέφυγαν στις υπηρεσίες της.
(είτε γιατί ήθελαν να δανειστούν είτε για να δανείσουν).. 
Με τον τρόπο όμως αυτό οι οίκοι στην ουσία όχι μόνο αξιολογούν, όχι μόνο αποκτούν ισχύ, αλλά στην πραγματικότητα τους παρέχεται η δύναμη να κατευθύνουν τις επενδυτικές επιλογές μεγάλων ομάδων επενδυτών.