Η Ελλάς μετά την χειραψια Παπανδρέου Κλίντον ας μετρήσει τα δάχτυλά της

Ανατριχίλα αισθάνομαι όταν αμερικανός υπουργός εξωτερικών δηλώνει ότι εντός της ατζέντας των μεταξύ του ιδίου ή της ιδίας εν προκειμένω, 
των θεμάτων που θα συζητηθούν με τον Έλληνα πρωθυπουργό, 
πολύ δε περισσότερο τον συγκεκριμένο Έλληνα πρωθυπουργό, 
θα είναι και τα Ελληνοτουρκικά. 

Γιατί μου είναι εντελώς ακατανόητο τι ακριβώς θα συζητηθεί με την μισή Κύπρο και παρά τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, υπό καθεστώς τουρκικής κατοχής, 

με την Τουρκία να εποφθαλμιά το Αιγαίο έχοντας ήδη συστήσει τις νοητές γραμμές των γκρίζων ζωνών επί της θαλάσσιας επιφάνειάς του, 
με το FIR Αθηνών να αμφισβητείται εμπράκτως από τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη και με την γείτονα χώρα να απειλεί με casus belli σε περίπτωση της νόμιμης προέκτασης των παράκτιων μιλίων μας σε δέκα από έξη. 


Όπως θα αντιληφθήκατε από την περιγραφή που προηγήθηκε ότι και αν συζητηθεί θα αφορά ελληνικές παραχωρήσεις σε εκβιαστικές και υπό την απειλή των όπλων τουρκικές διεκδικήσεις. 

Και μόνον έτσι το γεγονός της παρένθεσης της Μεγαλονήσου στις συζητήσεις την ίδια στιγμή που το θέμα εισβολής και κατοχής Κυπριακών εδαφών 
- όπως δήλωνε ο αείμνηστος πατέρας του αμερικανόδουλου- 
ανοίγει για να συζητηθεί ως τι δεν αντιλαμβάνομαι, 

κάτι πάρα πολύ κακό ίσως περισσότερο και από εκείνο το ΝΑΙ στο σχέδιο Ανάν θα μας προκύψει. 

Η ανησυχία μου εντείνεται έτι περισσότερο από το ποια θα είναι τα πρόσωπα που θα σταθούν απέναντι στην πρώην κ. προέδρου και νυν υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ, Χίλαρι Κλίντον. 
Με την σειρά. 
Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, τον Πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου και τον Έλληνα ομόλογό της Σταύρο Λαμπρινίδη, άπαντες των οποίων βρίσκουν πως η κ. Κλίντον επισκέπτεται την χώρα μας σε μια περίοδο που το κλίμα μεταξύ της Ελλάδας και των Ηνωμένων Πολιτειών είναι πάρα πολύ θετικό. 

Πιθανόν ωστόσο να βρίσκονται εν δικαίω αυτοί και εν αδίκω εγώ υπό την αυστηρή προϋπόθεση πως η κατ΄’ εντολή των Αμερικανών εισβολή του ΔΝΤ δια του οποίου αλώθηκε η εθνική μας κυριαρχία, 

πράγματι να εξυπηρέτησε τα συμφέροντα των χρηματοπιστωτικών τους ιδρυμάτων 
(αλλά και τους ντόπιους ομολογιούχους) 
στην βάση της λεηλασίας των λαών. 

Τώρα τα περί της Αφρικής διάφορα που προαναγγέλλονται ελπίζω ότι δεν υπάρχει ούτε ένας σοβαρός αναγνώστης μου που να θεωρήσει πως η γνώμη του ανδρείκελου θα ληφθεί υπ’ όψιν και ότι δεν θα συζητηθούν παρακολουθώντας Μενεγάκη..