Που σε έκρινα και σε κατάκρινα γιατί εκτέλεσες 75 Γερμανούς αιχμαλώτους στην θέση Ρούκουνα των Καλαβρύτων παρά το ότι μου απολογήθηκες πως εσύ δεν ήσουν τακτικός στρατός και δεν κατείχες στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Πατέρα συγνώμη
Που σε έκρινα και σε κατέκρινα γιατί σύμφωνα με την άποψη των ίδιων των συντρόφων σου ήσουν ανελέητος απέναντι στον κατακτητή παρά το ότι μου είχες δηλώσει πως και αυτός υπήρξε ανελέητος απέναντι στον Ελληνικό λαό
Πατέρα συγνώμη
Που σε έκρινα και σε κατέκρινα γιατί απαγχόνισες δίχως δίκη τρεις Γερμανούς στην Πάτρα παρά το ότι μου εξομολογήθηκες πως αποδεδειγμένα είχαν βιάσει μια κοπέλα δεκατεσσάρων ετών προκαλώντας εξ αυτού τον θάνατό της.
Πατέρα συγνώμη
Γιατί μόλις σήμερα κατάλαβα την διαφορά από το να τρέχει στο αίμα σου το Ράϊχ και όχι το δημιουργικό θαύμα όπως κατέθετε ο Σεφέρης για τον λαό μας. Αυτό το Ράϊχ που ανεξαρτήτως της αρίθμησής του, άφησε αμετανόητα το μαύρο λάδι της ψυχής του να γλιστρήσει υποχθόνια ως το δικαστήριο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μόνον και μόνο για να απαλλάξει από τα φρικτά εγκλήματά τους στο Δίστομο, τους Γερμανούς φασίστες. Και πότε:
Όταν στην απέναντι αίθουσα δικάζουν αναίσχυντα τον Μλάντιτς γιατί υπερασπίστηκε μετά πατριωτικού πάθους τον λαό του, όταν καταδίκασε για τον ίδιο λόγο τον Κάραζιτς και όταν μυστηριωδώς κατέληξε σε ανεξιχνίαστο εις έτι θάνατο ο Μιλόσεβιτς.
Ιδού πατέρα η δικαίωσή σου μετά εξήντα οκτώ ετών καθυστέρηση.
«Κατά πλειοψηφία, το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων απέρριψε ως απαράδεκτη την προσφυγή Σουντούρη και τριών άλλων Ελλήνων, που ζητούσαν αποζημιώσεις από την Γερμανία, για τον σφαγιασμό των γονέων τους, το 1944, στο Δίστομο, από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής Waffen-SS. Η απόφαση είναι τελεσίδικη και δεν επιδέχεται έφεση. Όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της απόφασης, οι συγκεκριμένοι προσφεύγοντες και άλλοι 250 Έλληνες, άσκησαν αγωγή αποζημίωσης κατά της Γερμανίας το 1995 και δύο χρόνια αργότερα δικαιώθηκαν μερικώς.
Αν και -όπως σημειώνεται- η αξίωσή τους έγινε αποδεκτή και από το εφετείο, ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης της Ελλάδος αρνήθηκε να προχωρήσει στις απαραίτητες ενέργειες εκτέλεσης αυτής της απόφασης κατά της Γερμανίας.
Τα γερμανικά δικαστήρια, στα οποία άσκησαν παράλληλα αγωγή οι ενάγοντες, αναγνώρισαν ότι οι προσφεύγοντες είχαν υποστεί ανυπολόγιστο πόνο αλλά δεν έκαναν αποδεκτή την αξίωση τους για καταβολή αποζημίωσης, επικαλούμενα τις διεθνείς συμβάσεις και τον γερμανικό νόμο του 1953, υπογραμμίζοντας ότι το 1944 δεν είχε συναφθεί καμία διμερής συμφωνία μεταξύ Ελλάδος και Γερμανίας για το συγκεκριμένο θέμα.
Τέλος, στις 15 Φεβρουαρίου 2006, το Ομοσπονδιακό Γερμανικό Δικαστήριο αρνήθηκε να εξετάσει τη συνταγματική καταγγελία που υπέβαλαν οι προσφεύγοντες και οι τελευταίοι κατέφυγαν στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου, όπου η προσφυγή τους κρίθηκε απαράδεκτη και απορρίφθηκε.
Για να δεχθούν τα αδικαίωτα θύματά τους τις χαριστικές βολές, σήμερα, 67 χρόνια μετά, από τους ίδιους ιδεολογικά ειδεχθείς δράστες που τώρα υπό το προσωπείο της διεθνούς κοινότητας, εκπροσωπούν την δικαιοσύνη των χρηματοπιστωτικών αόρατων στρατηγών . Στους απογόνους αυτών, του Ράϊχ στην τέταρτη νεοσύστατη εκδοχή του , επέτρεψαν κατ αντιγραφή των Τσολάκογλου της εποχής εκείνης τα καθεστωτικά δουλικά,, μια νέα εισβολή επί του Ελληνικού εδάφους, τούτη τη φορά όχι δια των όπλων, αλλά δια των ομολόγων, για να προκαλέσουν ξανά τον ίδιο ανείπωτο πόνο στον λαό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου