Το φονικό της Ζακύνθου,
αποκάλυψε σε όλο της το μεγαλείο την στρεβλή ανάπτυξη που έχουν επιβάλλει στον νησί ξενοδόχοι αρπακτικά τα τελευταία χρόνια.
Ανεξαρτήτως ότι πράξεις ως αυτή είναι εξ ολοκλήρου καταδικαστέες και κανείς δεν συντάσσεται πίσω τους όποια ερείσματα κι αν προβληθούν,
αυτού του τύπου η τουριστική ανάπτυξη που δεν αφορά μόνο την Ζάκυνθο, γεννά τερατώδη αποτελέσματα τα οποία έχουν καταγραφεί και στο παρελθόν σε άλλα τουριστικά θέρετρα του τόπου, αλλά δεν πήραν αυτές τις διαστάσεις.
Επειδή η ανοχή των αρχών στην μόνιμη παραβατικότητα αλλά και διακαής επιδίωξη των επιχειρηματιών στον προσπορισμό του εύκολου κέρδους,
κάποτε θα κατέληγε και στο φόνο,
που όλως περιέργως και προσωπικά τον περίμενα στην Κρήτη, αλλά απ’ αλλού μας προέκυψε.
Αν δεν αλλάξει ο τουριστικός σχεδιασμός της χώρας δεν θα είναι το τελευταίο θύμα που θα θρηνήσουμε.
Στο μεταξύ η οικογένεια του θύματος Ρόμπερτ Τζέιμς Σέμπατζ, ηλέκτρισε ακόμη περισσότερο το συναίσθημα τόσο των Ζακυνθινών όσο και των συμπατριωτών του θύματος,
δίνοντας στην δημοσιότητα μια φωτογραφία του μαζί με τον Μπέκαμ όταν ήταν ακόμη δεκατεσσάρων ετών, ακριβώς πέντε χρόνια πριν δολοφονηθεί,
ενώ το βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών, λησμονώντας εσκεμμένα ότι η χώρα του στέλνει δια κουπονιών ανεργίας στην ξεπεσμένη ελλάδα ότι κοινωνικό σκουπίδι υπάρχει, παριστάνει τώρα το θιγμένο παρέχοντας στους τραυματίες αλλά και την οικογένεια του θύματος όλη του την υποστήριξη.
Μήπως αν λειτουργούσε προληπτικά μαθαίνοντας τρόπους νηφαλιότητας στους υπηκόους του θα ήταν ίσως περισσότερο αποτελεσματικό;
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου