Κάτι σαν ολίσθηση στο βάθος μιας χαράδρας. Παρατηρώ επιθέσεις δια αρθριδίων ομαδόν κατά του κοινού τους εχθρού. Του λαού που διεκδικεί.
Του λαού που επιμένει να αντιστέκεται.
Του λαού που τους προειδοποιεί ότι το μεσοπρόθεσμο θα το ακυρώσει στην πράξη.
Στον δρόμο. Στην γειτονιά, Στην παραγωγή.
Σύνορα τα οποία δεν μπορούν να διέλθουν γιατί ο ανεξαρτήτως χρώματος και σχήματος λαός τους αφαίρεσε την βίζα. Τον πολεμούν έτσι από τα εκδοτικά αεροπλανοφόρα τους εκ του ασφαλούς και κεκλεισμένων των θυρών. Κάτι σαν τον Αντένα που μετά τρεις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας στον ΟΗΕ για το έκνομο και ανήθικο της Τουρκικής εισβολής και κατοχής, νομιμοποιεί στην πράξη αυτός το ψευδοκράτος του Αττίλα και πετά έξω με τις κλωτσιές τους καθολικώς διαμαρτυρόμενους ορθόδοξους Κυπρίους.
Και δια ποιών; Του Λάτσιου και του Χαραμή. Ο μεσήλιξ πρώτος αποφάσισε πως το αποτελεσματικότερο φάρμακο στην ερωτική απογοήτευση,
(την ονομάζει και κέρατο ο λαός)
είναι η εργασιοθεραπεία.
Και τόριξε στον χορό (αυτό μπορεί αυτό κάνει) για να γελοιοποιείται επί σκηνής.
Τον δεύτερο τον είδε ο θεός και τρόμαξε. Την πρώτη φορά είχε τρομάξει από την βλακεία. Την δεύτερη από τον Χαραμή. Κι όπως από τα μαθηματικά θα γνωρίζετε δυο ποσά προς τρίτον ίσα ή με ίση επιρροή είναι και μεταξύ τους ίσα.
Πρόκειται για τον μοναδικό άνθρωπο στον κόσμο που πρώτον κατάπιε μαγκούρα για να στέκεται ορθός, και δεύτερον έκλεισε πολυεθνική! Ναι πτώχευσε πολυεθνική πριν η κοινωνική του τάξη αρχής γενομένης από την ΕΡΤ επί Καραμανλή του Α τον περιφέρει με γόνδολες στα διακαναλικά απόβλητα ως εκπεσόντα αριστοκράτη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου