Αρχαία σκουριά..

Του Ευγένιου Ανδρικόπουλου

Τρίζει το σανίδι του θεάτρου που παίζεται μήνες τώρα στην Ευρώπη. 

Ατάλαντοι οι ηθοποιοί, πεπερασμένος ο σκηνοθέτης, κιτρινισμένο το σενάριο από τις εξακολουθητικές ανασκευές του και η παραγωγή φθαρμένη από την κατ' επανάληψη προβολή της.. 

Κανέναν έτσι δεν εντυπωσιάζει ο νέος γύρος παραπλάνησης του λαού από χυδαίους εκβιασμούς και απειλές δίχως περιεχόμενο. 
Ό,τι και καθ’ οιονδήποτε τρόπο δημοσίως διατυπώνεται δεν αφορά παρά μόνον τους ίδιους και τον χρυσό του διακυβεύματος, 

που κάποιοι ονομάζουν ευρωζώνη, 
κι εγώ ένωση του χάλυβα κάποτε, χρηματοπιστωτική ρουλέτα σήμερα. 

Βάφτισαν κρίση μια κληρονομική τους ασθένεια για την οποία θεραπεία δεν υπάρχει. Την
θανατηφόρα και επιδημική ασθένεια του ανταγωνισμού. 
Όποια κοινωνία έχει προσβληθεί, ή βρίσκεται στην μηχανική υποστήριξη της εντατικής ή έχει καταλήξει. 
Στην χρεοκοπία. 
Ο οικονομικός θάνατος μιας κοινωνίας που απλώς προηγείται του βιολογικού. 

Επιβίωσαν μόνο εκείνες που υπέστησαν την χειρουργική αφαίρεση του όγκου της ευθύς εξ αρχής. Αυτές που αποτίναξαν σαν σκόνη από τα πέτα τους όλα εκείνα τα φυσικά πρόσωπα που είχαν μολυνθεί, αποβάλλοντας στην συνέχεια του σώματός τους ως και το πολιτικό τους εσώρουχο, 

που για την ευεξήγητη αιτία της επιβίωσης, ήρθε κάποια στιγμή σε επαφή μαζί τους. 

Μόνον έτσι θα  ενδυθούν την νέα φορεσιά που θα είναι διαφορετικής πολιτικής κοπής και ραφής. 

Αυτής που θα τους προστατεύσει την κοινωνική τους γύμνια δια της οποίας τους επιβλήθηκε από τους σύγχρονους δυνάστες τους να κυκλοφορούν απελπισμένοι στο άρρωστο περιβάλλον,  για να τους καταστήσει επαίτες ενός βασικού εν ανεπαρκεία αγαθού. 

Της λαϊκής τους περηφάνιας και της συνέχειάς τους ως είδος.