Την ώρα που ο υπουργός Δικαιοσύνης σημάδευε τις σκηνές των Αγανακτισμένων στο Σύνταγμα, και συνόψιζε με τη βολή του τη δυσανεξία του παλιού καθεστώτος έναντι εκείνων που το βαρέθηκαν, το εχθρεύονται και το αμφισβητούν, το βλέμμα έπεσε στις φρέσκιες «Σημειώσεις».
Και καθηλώθηκε στην πρώτη σελίδα τους:
«Από τη μία μεριά η "μεταφυσική του χρήματος" - από την άλλη η σάρκα του ροδάκινου.
Από τη μία μεριά ένα στρατόχαρτο, μια υπογραφή, μια φούσκα - από την άλλη το χώμα, το νερό, ο ιδρώτας.
Από τη μία μεριά το "επιχειρείν" - από την άλλη ένας ψαράς και η βάρκα του.
Από τη μία μεριά το νεκρό χρυσάφι - από την άλλη το ψωμί και το αλάτι.
Από τη μία μεριά ο υποθηκευμένος ουρανός, ένα παγκόσμιο μαύρο τίποτα - από την άλλη σύμπας
ο κάτω κήπος.
Από τη μία μεριά ο τσιφλικάς, ο τραπεζίτης, τα "στελέχη" - από την άλλη ο Σάκκο, ο Βαντσέτι, ο Αντύπας.
Αυτός ο πόλεμος δεν έχει τέλος».
Ετσι που λες. Την ώρα που έφευγε το Ατλαντίς για το τελευταίο ταξίδι του -θα πάρουν τα κιάλια τους τ' αστέρια και θα χαζεύουν το σκάφος των μικρών θεών που ψάχνουν γέφυρες στο χάος-, εδώ κάτω έφερναν βόλτες καρότα και μαστίγια. Τις ξέρεις αυτές τις άχυμες, λιπόθυμες φράσεις («λάσπη στον ανεμιστήρα», «ήθος και ύφος», «κλείδωσε το δάνειο» και τα λοιπά) που γυροφέρνουν στα βραδινά παράθυρα, σκορπάνε μολυσματικά στερεότυπα και γεμίζουν με άφθες τη γλώσσα της επικοινωνίας... Τέλος πάντων, στα νότια της Ισπανίας, δίπλα στο Καδίθ της αλεγρίας και του φλαμένγκο, οι κάτοικοι μαθαίνουν γερμανικά, έτοιμοι να μεταναστεύσουν στις ομίχλες του «προκομμένου» βορρά... Λίγο παραπάνω, οι Αγανακτισμένοι της Μαδρίτης άπλωσαν προστατευτικά βλέμματα και σώματα για να σταματήσουν την έξωση μιας οικογένειας ανέργων... Κι εκεί πάνω, στην Ουγγαρία, άκου τώρα τι λέει εκείνος ο παράξενος δεξιός πρωθυπουργός: «Από το εξωτερικό συνεχίζουν να μας έρχονται επικρίσεις και οργισμένες επιθέσεις για το νέο Σύνταγμά μας και για την οικονομική πολιτική μας. Πρέπει να τους πούμε ότι δεν είναι δική τους υπόθεση. Είναι υπόθεση των Ούγγρων»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου