Ορισμένοι κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές είναι για γέλια ή μήπως για κλάματα; Εκ της μιας τους παρειάς της αριστερής, τρέχει κορόμηλο το δάκρυ για την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας και εκ της άλλης, της δεξιάς,
μιλούν αναφερόμενοι στην δημόσια επιχείρηση ως μαγαζάκι τους που το κακόμοιρο είναι τόσο κερδοφόρο και ανταγωνιστικό και ως εκ τούτου δεν πρέπει να εκποιηθεί.
Η αναφορά μου γίνεται τον ΙΦΕΤ (ινστιτούτο έρευνας και τεχνολογίας) το οποίο λειτουργεί ήδη ως μία ΑΕ, υπό συνθήκες ιδιωτικού δικαίου δηλαδή, με τους νόμους της αγοράς κάτι που έχει οδηγήσει σε οικονομικό αδιέξοδο το ΙΦΕΤ.
Εκλιπαρούν έτσι το δημόσιο να αναλάβει το βάρος της αύξησης του μετοχικού του κεφαλαίου
κατά δέκα εκατ. ευρώ, αποδεχόμενοι στην πράξη δηλαδή την λειτουργική του διαχείριση ως ιδιώτη, κι από την άλλη ωρύονται να μην εκποιηθεί..
Ουσιαστικά οι δυο καθεστωτικές συνδικαλιστικές παρατάξεις είναι που το υπερασπίζονται αυτό, επειδή δεν θέλουν να εκποιηθούν οι θεσούλες τους στο ινστιτούτο και πέραν αυτού ας καούν τα κάρβουνα.
Τώρα το να μιλήσει κανείς σε αυτή την εργατική αριστοκρατία για το φάρμακο ως κοινωνικό αγαθό και ότι στις ασθενέστερες τάξεις θα πρέπει αυτό να χορηγείται δωρεάν και όλα αυτά τα οποία προεκλογικά άπαντες εκστομίζουν αλλά μετεκλογικά καταπίνουν την γλώσσα τους,
μάλλον θα είναι περιττό.
Πολύ δε περισσότερο αν επεκταθεί στην δημιουργία ενός κρατικού φορέας εισαγωγής παραγωγής και διακίνησης φαρμάκου, αν προηγουμένως δεν τους έχει εξασφαλίσει εργασιακές θέσεις διαρκείας εντός αυτού.. Όπως τα γήπεδα.. Κοπρίτες.. Τελικά μερικοί εξ' ημών δικαιώνουν όλους όσους εκ της εσπερίας μας διασύρουν ως σκατόρατσα..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου