Δειλοί και ένοχοι

Έσκυψα μετά προσοχής επί των δηλώσεων ή των διαδηλώσεων, (λόγω του κοινωνικού τους αποκλεισμού), 


όλων όσων από τους έμμισθους αντιπροσώπους μας στο κοινοβούλιο κατάθεσαν την άποψή τους κατά τον έναν ή τον άλλον τρόπο επί των τηλεοπτικών ματσουκιών. 


Και ειλικρινά δεν αντιλήφθηκα που καθείς εκ των ενισταμένων στην εφιαλτική πολιτική παπανδρέου είχε αντιρρήσεις. Ψεύδιζαν άπαντες το μακρύ 


(όπου μακρύ σημειώστε την αναποτελεσματικότητα της υπουργικής δράσης των της εκτελεστικής εξουσίας συνεργατών του πρωθυπουργού άρα συναινούν στο σύνολο της πολιτικής αλλά εάν τους αντικαθιστούσε με τα δικά τους δέρματα θα ήταν όλα μέλι γάλα,), 



και όπου κοντό αντικαταστήστε το με την υστέρηση ταχύτητας.. 
Δηλαδή και πάλι στη περίπτωση που αυτοί θα είχαν στρώσει τους γλουτούς τους στους υπουργικούς θώκους, αυτοί, οι γλουτοί τους, θα ολίσθαιναν ταχύτερα αυτών που τους κατέχουν τώρα αλλά τα μέτρα, μέτρα κι έρχομαι εγώ ο λαός να μπω από μόνος μου στην κάσα που μου σμιλεύεις.


Μόνον ένας. Ο Μιλτιάδης Παπαϊωάννου. Μόνο αυτός είχε την πολιτική μπέσα και τον φυλετικό ανδρισμό να πάρει την ευθύνη πάνω του έτσι ψυχρά και στεγνά και δημοσίως να δηλώσει ότι ναι συναινώ με την πολιτική αυτή γι αυτό και είμαι εδώ, και όσοι παραιτούνται υπό την λαϊκή ή άλλη πίεση είναι δειλοί και ένοχοι!


Σιχαίνομαι την νεοφιλελευθερη πολιτική ως του σημείου αντιστροφής της λειτουργίας του πεπτικού μου συστήματος στην θέα της εφαρμογής της, αλλά σέβομαι τους ανθρώπους που όταν πιστεύουν σε κάτι το υπηρετούν πιστά.. 


Και αυτοί που τώρα εγκαταλείπουν δεν το πράττουν από σκοπούς ευγενείς αλλά είναι ότι ήταν πάντα. 
Ότι οι κύριοί τους ήθελαν να είναι. 
Ξέρω πως, ξέρω που, ξέρω και ποιοι τους υποσχέθηκαν την εις το διηνεκές παρουσία τους στην βουλή υπό την σκέπη άλλου κόμματος… 


Κάτι Φλωρίδηδες και κάτι Νασιάκους ο λαός τους έχει φάει με τα κουτάλια αλλά σήμερα δεν είναι 1965.. 


Ψυχάρη μαλάκα μ’ ακούς;