Κοιτάζοντάς τους θλίβεσαι.
Για τις δυο Ελλάδες που κατά καιρούς γράφω.. Η μια η δικιά μας,
αυτή των Σπαρτιατών που πορεύτηκαν 225 χιλιόμετρα για να μετάσχουν στον αγώνα κατά των σύγχρονων κατακτητών.
Και ή άλλη των τραπεζιτών, των ραντιέρηδων, των ομιλούχων, των πολυεθνικών των ομολογιούχων και της αρπαχτής που ανέδειξε η προηγούμενη ανάρτηση.
Ποια μπορεί να είναι η μεταξύ τους σχέση; Καμία πλην ίσως από το γεγονός πως και οι δύο συναντώνται ευκαιριακά επί της δεύτερης εκ των δύο γλωσσών εκείνων της αρπαχτής. Γιατί η πρώτη τους είναι η γλώσσα του χρήματος. Εγώ πάντως στους Σπαρτιάτες υποκλίνομαι. Κι ας τρέφουμε μεταξύ μας … αβυσσαλέο μίσος ιστορικά. (Μεσσήνιος γαρ).
Όπως όλες οι γειτνιάζουσες πόλεις της Ελλάδας που σέβονται τον εαυτό τους.
Έσβησαν με την παρουσία τους στο Σύνταγμα μια αρχαία μομφή. Πως σκόπιμα οι αρχαίοι πρόγονοί τους δεν «πρόλαβαν» να 'ρθουν και να συνδράμουν στη μάχη του Μαραθώνα. Οι απόγονοί τους όμως ήταν συνεπείς στη μάχη για το Μεσοπρόθεσμο.
Στα 225 χιλιόμετρα της πεζοπορίας τους προς την Αθήνα, οι Σπαρτιάτες πολίτες γίνονταν παντού δεκτοί με επευφημίες και δώρα, ακόμα και με κλαδιά ελιάς. Το σύνθημα που φώναζαν: «Τι κι αν κάναμε χιλιόμετρα πολλά, τι κι αν πήρανε τα πόδια μας φωτιά, ένα θέλουμε να πούμε, πως μαζί όλοι μπορούμε, μπρος αδέρφια να γίνουμε γροθιά», αντηχούσε σε κάθε τους σταθμό αλλά κυρίως στο Σύνταγμα.
«Γεια σας. Από Σπάρτη; Μπράβο, συγχαρητήρια», τους έλεγαν πολίτες χθες στο Χαϊδάρι. Αλλού, όπως στον κόμβο της Στέρνας όπου διανυκτέρευσαν μέσα σε υπνόσακους, τους υποδέχονταν οι αγανακτισμένοι από το Αργος «με χειροκροτήματα, φαγητά, αγκαλιές, φιλιά, χάδια. Με συμπαράσταση και μια ανοιχτή αγκαλιά». Αλλού τους έφερναν μπουκαλάκια με νερό, αλλού φάρμακα και, όπως λένε, ο Δήμος Μεγαρέων τους υποδέχτηκε με ένα κλαδί ελιάς.
Από την κίνηση πολιτών «Σπίθα» πάντως, όπως υποστηρίζουν, τους τηλεφωνούσαν και τους έλεγαν να έρθουν στην Αθήνα ντυμένοι ως αρχαίοι
Για τις δυο Ελλάδες που κατά καιρούς γράφω.. Η μια η δικιά μας,
αυτή των Σπαρτιατών που πορεύτηκαν 225 χιλιόμετρα για να μετάσχουν στον αγώνα κατά των σύγχρονων κατακτητών.
Και ή άλλη των τραπεζιτών, των ραντιέρηδων, των ομιλούχων, των πολυεθνικών των ομολογιούχων και της αρπαχτής που ανέδειξε η προηγούμενη ανάρτηση.
Ποια μπορεί να είναι η μεταξύ τους σχέση; Καμία πλην ίσως από το γεγονός πως και οι δύο συναντώνται ευκαιριακά επί της δεύτερης εκ των δύο γλωσσών εκείνων της αρπαχτής. Γιατί η πρώτη τους είναι η γλώσσα του χρήματος. Εγώ πάντως στους Σπαρτιάτες υποκλίνομαι. Κι ας τρέφουμε μεταξύ μας … αβυσσαλέο μίσος ιστορικά. (Μεσσήνιος γαρ).
Όπως όλες οι γειτνιάζουσες πόλεις της Ελλάδας που σέβονται τον εαυτό τους.
Έσβησαν με την παρουσία τους στο Σύνταγμα μια αρχαία μομφή. Πως σκόπιμα οι αρχαίοι πρόγονοί τους δεν «πρόλαβαν» να 'ρθουν και να συνδράμουν στη μάχη του Μαραθώνα. Οι απόγονοί τους όμως ήταν συνεπείς στη μάχη για το Μεσοπρόθεσμο.
Στα 225 χιλιόμετρα της πεζοπορίας τους προς την Αθήνα, οι Σπαρτιάτες πολίτες γίνονταν παντού δεκτοί με επευφημίες και δώρα, ακόμα και με κλαδιά ελιάς. Το σύνθημα που φώναζαν: «Τι κι αν κάναμε χιλιόμετρα πολλά, τι κι αν πήρανε τα πόδια μας φωτιά, ένα θέλουμε να πούμε, πως μαζί όλοι μπορούμε, μπρος αδέρφια να γίνουμε γροθιά», αντηχούσε σε κάθε τους σταθμό αλλά κυρίως στο Σύνταγμα.
«Γεια σας. Από Σπάρτη; Μπράβο, συγχαρητήρια», τους έλεγαν πολίτες χθες στο Χαϊδάρι. Αλλού, όπως στον κόμβο της Στέρνας όπου διανυκτέρευσαν μέσα σε υπνόσακους, τους υποδέχονταν οι αγανακτισμένοι από το Αργος «με χειροκροτήματα, φαγητά, αγκαλιές, φιλιά, χάδια. Με συμπαράσταση και μια ανοιχτή αγκαλιά». Αλλού τους έφερναν μπουκαλάκια με νερό, αλλού φάρμακα και, όπως λένε, ο Δήμος Μεγαρέων τους υποδέχτηκε με ένα κλαδί ελιάς.
Από την κίνηση πολιτών «Σπίθα» πάντως, όπως υποστηρίζουν, τους τηλεφωνούσαν και τους έλεγαν να έρθουν στην Αθήνα ντυμένοι ως αρχαίοι
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου