Σκιές που τραυλίζουν

Του Γιάννη Τριάντη

Λέω ν' αφήσουμε τις σκιές να τραυλίζουν και να κομπορρημονούν πως τάχα έσωσαν τη χώρα, και να πεταχτούμε στη Βαρκελώνη του Ντουρούτι και του μπάσκετ χαζεύοντας, από τον λόφο του Μόνζουικ, θάλασσα, λυμένα μαλλιά και πεταλούδες...

Στην πλάτη μας το Παρίσι, όπου κρώζει αναστημένη η «καθαρότης» (πλαφόν 30% στους μαύρους και βορειοαφρικανούς ποδοσφαιριστές της Εθνικής) και ελαύνει φιλόδοξη η κόρη του Λεπέν, την ώρα που οι σοσιαλιστές ανακαλύπτουν όψιμα πως είχαν χάσει την ταυτότητά τους και επανακάμπτουν, λόγοις, στα ιερά και τα όσια... Ομως ο καιρός (φαίνεται να) τους προσπερνά και ερωτοτροπεί με τη Μαρίν Λεπέν. Την εξήγηση τη δίνει ο Ετιέν Μπαλιμπάρ μιλώντας σε διαδικτυακό περιοδικό (αναδημοσίευση από τη Βίκη Τσιώρου, στην «Ε» της 4ης Μαΐου): «Ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός ωθεί όλο και μεγαλύτερα τμήματα της εργατικής και της μεσαίας τάξης στην ανασφάλεια, την ανεργία ή γενικότερα σε μια κοινωνική κατάσταση που απαξιώνει τον άνθρωπο απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό, δημιουργώντας του αισθήματα οργής. Την ίδια στιγμή, η αλαζονεία των πλουσίων, για τους οποίους η κρίση εμφανίζεται σαν ευκαιρία, αγγίζει απαράδεκτες διαστάσεις. Και καμμιά δημοκρατική δύναμη δεν φαίνεται να μπορεί ή να θέλει να την περιορίσει. Γιατί εκπλησσόμαστε, λοιπόν, όταν οι τάξεις που ψήφιζαν Αριστερά πριν από είκοσι ή σαράντα χρόνια σήμερα μπορεί να ψηφίζουν την ακροδεξιά»