Ευγένιου Ανδρικόπουλου
Μισό ήταν το βήμα του Ομπάμα επί του περιορισμού των τραπεζών, αλλά μεταλλάσσεται σε τεράστιο άλμα για τους μικροκαταθέτες οι οποίοι αρχής γενομένης από την μητρόπολη του καπιταλισμού και από τούδε και στο εξής:
Αν δεν χορηγούν εγγράφως την συγκατάθεσή τους ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑ ΤΟ ΔΟΚΟΥΝ ΣΤΑ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΑ!
Προβάλλεται έτσι η ατομική ευθύνη του καθενός απέναντι στις τράπεζες αρπακτικά που είχαν από καιρού πάψει να είναι απλοί διαμεσολαβητές του χρήματος όπως κατά το παρελθόν μας είχαν συστηθεί..
Εγκολπώθηκαν από το 1934 και εντεύθεν και τις τρεις βαθμίδες της παραγωγής (πρωτογενή,
βιομηχανικά προϊόντα, δευτερογενή, κατασκευές και τριτογενή, υπηρεσίες ) για να μας προκύψει αυτομάτως η τερατογένεση του χρηματιστηριακού κεφαλαίου από την επιθετική δράση του οποίου δεινοπαθούν σήμερα οι λαοί.
Τι προηγήθηκε αυτού του κανιβαλικού συνασπισμού; Κατά τον Παναγιώτη Σγουρίδη μια σειρά νομοθετικών παρεμβάσεων απ’ όλους τους Αμερικανούς προέδρους (έχω κατ’ επανάληψη τονίσει πως η οικονομία ως επιστήμη δεν μπορεί να αυθύπαρκτη επειδή εξαρτάται πλήρως από τις πολιτικές αποφάσεις) οι οποίοι προηγήθηκαν του Ομπάμα, και που δι αυτών (των νομοθετικών παρεμβάσεων) στήθηκε η πυραμίδα παραγωγής χρήματος έναντι των αγαθών.
Ιδού πως:
# Κατάργηση του νόμου Glass-Steagal (1934) που απελευθέρωσε τις τράπεζες επιτρέποντάς τις να ρισκάρουν χρήματα των καταθετών σε εξωτραπεζικές επενδύσεις .
# Επιτράπηκαν οι συγχωνεύσεις δημιουργώντας οικονομικούς κολοσσούς έξω από τον έλεγχο της επιτροπής ανταγωνισμού πχ Citicorp + Travelers = CitiGroup
# Απέτρεψαν των έλεγχο των χρηματιστηριακών παραγώγων (derivatives) που μία μορφή τους είναι τα δομημένα χρεωστικά ομόλογα CDO (Collateralized Dept Obligation) και τέλος
# Επέτρεψαν την μόχλευση δηλαδή η αναλογία χορήγησης δανείων προς ίδια κεφάλαια (borrow money – banks money) από 3/1 σε 33/1 !
Συνέπεια των συγκεκριμένων πολιτικών παρεμβάσεων είναι να στηθεί μια μηχανή δια της οποίας πρώτον:
Κάθε αναφορά μας σε «αγορές» δηλαδή τράπεζες, να παραπέμπει ουσιαστικά σε μια ομάδα επιχειρηματικών λύκων εντός της οποίας συνυπάρχουν αρμονικά ο κατασκευαστής με τον πετρελαιά ή ο αυτοκινητοβιομήχανος με τον μεγαλοξενοδόχο ή τον μεγαλομέτοχο ενός πολυεθνικού δικτύου ΜΜΕ που επίσης μετέχουν κατά τον άλφα ή βήτα τρόπο, πλειοψηφικά ή μειοψηφικά εννοώ, στα τραπεζικά διοικητικά συμβούλια και τους κατ΄ όνομα επενδυτικούς χρηματοπιστωτικούς κολοσσούς αλλά και αντιστρόφως.
(κατά τα υπόλοιπα συστήνουν επιτροπές ανταγωνισμού…)
Και δεύτερον : Εκμεταλλευόμενοι προς το συμφέρον τους φυσικά μια Μαρξιστική δοξασία σύμφωνα με την οποία:
Ο πωλητής επινοεί ανύπαρκτες ανάγκες προκειμένου να πουλήσει εντόκως το πλεονάζον προϊόν του σε κάποιον οποίος καμιά ανάγκη δεν έχει να το αγοράσει, άρχισαν οι (banks lenders) να δανείζουν αφειδώς και αδιακρίτως, χωρίς εγγυήσεις για επιστροφή:
Σε αγοραστές (buyers) δάνεια παντός τύπου, στεγαστικά, φοιτητικά, εμπορικά, πιστωτικών καρτών, αγοράς αυτοκινήτου, συνουσίας κάθε Τρίτη και Πέμπτη και ότι κανείς φανταστεί.
Αυτά τα δάνεια δίδονταν στις επενδυτικές τράπεζες (investment banks) για να γίνουν δομημένα ομόλογα που ως ελκυστικά προϊόντα θα πλασαριζόταν στους μεγάλους και μικρούς επενδυτές (investors), πχ τράπεζες ασφαλιστικοί οργανισμοί , ιδιώτες… σ’ όλο τον κόσμο διασπείροντας κατά τον τρόπο αυτό τον κίνδυνο.
(θυμάστε τα δομημένα ομόλογα των ασφαλιστικών μας ταμείων για τα οποία δεν τιμωρήθηκε κανείς;)
Έτσι όταν νομοτελειακά έσκασε η φούσκα της Leman Brothers κατρακύλησαν μαζί της και μια σειρά από τράπεζες Αμερικανικές και Ευρωπαϊκές επί των οποίων οι δανειακές της υποχρεώσεις δεν ήταν σε θέση να εξυπηρετηθούν αφού και η ίδια δάνειζε οικονομικά ποσά τρίτων τα οποία δεν είχε..
Φαύλος κύκλος.
Μόνο που κατά κανόνα του κύκλου αυτού δραπετεύουν οι κατ’ εξοχήν ένοχοι επειδή:
Επεμβαίνει η δική τους πολιτική εξουσία η οποία τους κοινωνικοποιεί τις ζημιές επιτρέποντάς τους να ιδιοποιηθούν τα κέρδη..
Συνέβη με την Leman Brothers στα ταμεία της οποίας ο Ομπάμα και αμέσως μετά την εκλογή του συνεισέφερε στην διάσωσή της τεράστια ποσά από τους Αμερικανούς φορολογούμενους, εγχειρίζοντας την σκυτάλη στην Ιρλανδία που επίσης και παρά την κάθετη αύξηση του ελλείμματός της τροφοδότησε πλουσιοπάροχα με «διάσωση» τις τράπεζές της, για να καταλήξει η διασωστική αλυσίδα σε μας ως τελευταίο της κρίκο.
Με την ειδοποιό διαφορά πως εμείς ακόμη εξακολουθούμε να τις χρηματοδοτούμε έχοντας ήδη αγγίξει τα εκατό δέκα δις. Το ένα τρίτο του δημόσιου χρέους μας δηλαδή ή αν θέλετε άλλη συγκριτική αναφορά να σας σημειώσω πως το ποσό αυτό εξισούται με τις ετήσιες συντάξεις εικοσιτεσσάρων ετών!
Και για όσους ακόμη τρέφουν αυταπάτες πως τα δάνεια που λαμβάνει η χώρα στοχεύουν στην κάλυψη μισθών και συντάξεων αρκεί η παράθεση ενός και μόνου στοιχείου που θα ανατρέψει τα δεδομένα τους δραματικά.
Εκτός του ότι μέρος αυτών κατ’ επιταγή του Μνημονίου υποχρεούμαστε ως κοινοί διαμεσολαβητές να τα παραδώσουμε αυτοστιγμή στις τράπεζες,
τα τοκοχρεολύσια των παλαιών δανείων έχουν προς το παρόν προσδιοριστεί στα 46 δις ετησίως όταν οι μισθοί του δημοσίου με τον τελευταίο κλητήρα καλυφθέντα είναι 24 δις και οι τόκοι των νέων δανείων είναι επίσης ετησίως 15 δις όταν οι συντάξεις δεν υπερβαίνουν τα έξη!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου